இன்னும் ஆறாத காயங்கள்: யாழ்ப்பாண மருத்துவமனைப் பேரழிவு – 38 ஆண்டுகள், 22 அக்டோபர் 1987… ராஜ் சிவநாதன்
டாக்டர் ஏ. சிவபாதசுந்தரம், 1987 இல் நடந்த பேரழிவின் போது நோயாளிகளையும் சக ஊழியர்களையும் காப்பாற்ற முயற்சித்தபோது உயிரிழந்த யாழ்ப்பாண மருத்துவமனை சிறுவர் நிபுணர். யாழ்ப்பாணத்தின் மண்ணில் இன்னும் ஒலிக்கின்றது 1987 இன் அழுகை. 1987 ஆம் ஆண்டின் அந்த மருத்துவமனை வார்டுகளில் ஒலித்த குரல்கள் இன்னும் யாழ்ப்பாணத்தின் மண்ணில் நிறைந்திருக்கின்றன.
உலகம் அதை கேட்பதா அல்லது மீண்டும் புறக்கணிப்பதா என்பதே கேள்வி. இலங்கையின் வடமாகாணத் தமிழர்கள் இன்று வரை ஆறாத நினைவுகளுடன் வாழ்கின்றனர். அவற்றில் மிகவும் துயரமான ஒன்றாகும் 1987 அக்டோபர் மாத யாழ்ப்பாண மருத்துவமனை பேரழிவு. மனிதாபிமானத்தின் ஆலயமான மருத்துவமனை, நவீன இலங்கை வரலாற்றின் மிக வேதனையான போர் சம்பவங்களுள் ஒன்றாக மாறியது.
இரண்டு துப்பாக்கி நெருப்புகளுக்கிடையில் சிக்கிய மருத்துவமனை 1987 அக்டோபர் 21 மற்றும் 22 தேதிகளில் கடுமையான போரின் போது, இந்திய அமைதிப்படை (IPKF) யாழ்ப்பாணம் நோக்கி முன்னேறியது. அவர்கள், விடுதலைப் புலிகள் (LTTE) மருத்துவமனையை மறைவிடமாக பயன்படுத்துவதாக நம்பினர். சர்வதேச மனிதாபிமானச் சட்டத்தின் கீழ் பாதுகாக்கப்பட்ட பிரதேசமாக இருக்க வேண்டிய அந்த மருத்துவமனை, படையினர் மற்றும் ஆயுதப்படையினர் இடையேயான சண்டையின் நடுவில் சிக்கியது.
சாட்சிகள் விவரித்தபடி, மருத்துவமனைக்குள் குழப்பமும் அச்சமும் நிலவியது. மருத்துவ பணியாளர்கள் தங்களை காப்பாற்றுமாறு விண்ணப்பித்தனர்; ஆனால் குண்டுகள் வார்டுகளைத் துளைத்தன. ஏற்கனவே காயமடைந்த நோயாளிகள் நேரடி பலியாகினர். அந்த பேரழிவில் உயிரிழந்தவர்களில் ஒருவர் டாக்டர் அருணாசலம் சிவபாதசுந்தரம் — நோயாளிகளையும் சக ஊழியர்களையும் காக்க முயன்ற வீர மருத்துவர்.
அவருடன் மேலும் இரு மூத்த மருத்துவர்கள் மற்றும் பல பொதுமக்களும் உயிரிழந்தனர். தவறான முடிவுகள் மற்றும் துரதிர்ஷ்டத்தின் விளைவு யாழ்ப்பாண மருத்துவமனைப் பேரழிவு ஒரே ஒரு திட்டமிட்ட செயலின் விளைவு அல்ல. அது குழப்பம், தவறான முடிவு, மற்றும் போர் மாயையின் நடுவே ஏற்பட்ட துரதிர்ஷ்டமான நிகழ்வு. அமைதிப்படையினர் போராளிகளையும் பொதுமக்களையும் பிரித்தறிவதில் சிக்கினர்; அதேசமயம், புலிகள் குடியிருப்புகளை தங்களது தந்திர உபயோகமாக மாற்றியதால் நிரபராதிகள் மரணமடைந்தனர். மனிதாபிமானக் கொள்கைகள் மீறப்படும்போது அது படையினராலோ அல்லது போராளிகளாலோ ,முதலில் உயிரிழப்பது பொதுமக்களே. முடிவில்லா ஒரு காயம் இந்த நிகழ்வை பற்றி முழுமையான சுயாதீன விசாரணை ஒருபோதும் நடத்தப்படவில்லை.
இதன் காரணமாக பாதிக்கப்பட்ட குடும்பங்களும் தமிழர் சமுதாயமும் இன்னும் துயரத்துடனும் நம்பிக்கையின்மையுடனும் வாழ்கின்றனர். யாழ்ப்பாண மருத்துவமனைப் பேரழிவு, மனிதாபிமானத்தின் எல்லைகள் எவ்வளவு எளிதில் இடிந்து விடுகின்றன என்பதற்கான நினைவுச் சின்னமாகவே உள்ளது. நினைவும் பொறுப்பும் தேவை முப்பது ஆண்டுகளுக்கு மேலாகியும், யாழ்ப்பாணம் அந்த மருத்துவமனைப் பேரழிவை வெறுப்புடன் அல்ல, துயரத்துடன் நினைக்கிறது. அது பழிவாங்கலை அல்ல, உண்மையையும் நினைவையும் நாடுகிறது. மருத்துவமனைகள், பள்ளிகள், மற்றும் தஞ்சமிடங்கள் போர் நேரத்திலும் புனிதமானவை என்பதை எல்லா தரப்பினரும் ,அரசுகள், படைகள், இயக்கங்கள் நினைவில் கொள்ள வேண்டும். அந்த குழப்பத்தின் நடுவிலும் மனித நேயத்தை காத்த டாக்டர் சிவபாதசுந்தரத்தின் வாழ்க்கை இன்று வரை ஒரு நெறிமுறை நினைவாக நிற்கிறது. தனிப்பட்ட நினைவு டாக்டர் அருணாசலம் சிவபாதசுந்தரம் என் மனைவியின் சித்தப்பா ஆவார். அவரை 1980களில் லண்டனில் சந்திக்கும் பாக்கியம் எனக்குக் கிடைத்தது.
அவர் ஒரு மென்மையான, மிகவும் இரக்கமுள்ள தன் சமூகத்திற்கும் குடும்பத்திற்கும் அர்ப்பணிப்புடன் இருந்த சிறுவர் நிபுணர். இன்றும் அவரை அன்புடனும் மரியாதையுடனும் நினைவு கூருகின்றனர். அவரது மனைவியும் பிள்ளைகளும், அவரை அறிந்த அனைவரும், அவரின் இழப்பை ஆழமாக உணர்கின்றனர். யாழ்ப்பாண மருத்துவமனைப் பேரழிவில் பல குடும்பங்கள் தங்கள் அன்பினரை இழந்தன. இன, மத, அரசியல் வேறுபாடுகளால் நிகழ்ந்த இத்தகைய துயரங்கள் இனி ஒருபோதும் இலங்கையில் நிகழக்கூடாது. நாம் ஏற்கனவே மற்ற பல நாடுகளை விட அதிக உயிரிழப்பைச் சந்தித்துள்ளோம்.
இப்போது அந்த வேதனையான கடந்தகாலத்தை மீறி முன்னேற வேண்டிய நேரம் இது. தற்போதைய அரசாங்கமும் ஜனாதிபதியும் வலியுறுத்தும் “போர் வேண்டாம், இனவெறி வேண்டாம்” என்ற நிலைப்பாடு நம்பிக்கையூட்டும் செய்தி ஆகும். “1987 ஆம் ஆண்டின் மருத்துவமனை வார்டுகளில் ஒலித்த குரல்கள் இன்னும் யாழ்ப்பாணத்தின் மண்ணில் நிறைந்திருக்கின்றன. உலகம் அதை கேட்பதா அல்லது மீண்டும் புறக்கணிப்பதா?” முடிந்தால் பிரசுரிக்கவும்
