தீண்டாத தலையணை… நெடுங்கவிதை…. முத்தழகு கவியரசன்- திருநெல்வேலி

1. நிசப்தத்தின் ஓசை
வீடு முழுக்க நிசப்தம் கனத்துக் கிடந்தது.
அந்த நிசப்தத்துக்கும் ஓசை உண்டு.
சுவர்க்கடிகாரத்தின் முள் நகரும் ஓசை,
குளிர்ப்பெட்டியின் முனங்கல்,
நெஞ்சுக்குழிக்குள் எழுந்து அடங்கும் பெருமூச்சின்
ஓசை என்று அந்த வெறுமைக்கும்
ஒரு மொழி இருந்தது.
அவள் போய் நான்கு இரவுகள் ஆகிவிட்டன.
“நாயெங்கம்மா வீட்டுக்குப் போறன்”
என்ற ஒற்றை வாக்கியத்தை
முகத்தில் எறிந்துவிட்டு
அவள் கடந்து போனாள்.
அவள் சாத்திய கதவு
நெஞ்சையும் சேர்த்தே அடைத்துவிட்டது.
அடுக்களையில்
அவள் கடைசியாக வைத்த தேநீர் ஆறி,
மேலே மெல்லிய படலம் படர்ந்து கிடந்தது.
எங்கள் வாழ்வைப் போலவே.
சூடு ஆறிப்போய், மிச்சமிருப்பது
பழக்கம் என்ற படலம் மட்டுமே.

2: தீக்குச்சியின் நாட்கள்
நாம் எப்படி இருந்தோம் என்பது நினைவிருக்கிறதா?
காதலிக்கும் காலத்தில் நீ எனக்குத் தீக்குச்சி.
நான் உன்னை உரசிய ஒவ்வொரு கணமும் பற்றி எரிந்தேன்.
கல்லூரி முடிந்து வரும் மாலைப் பொழுதுகளில்
பேருந்து நிறுத்தத்தில் நீ காத்திருப்பாய்.
நான் வேண்டுமென்றே காலம் தாழ்த்தி வருவேன்.
உன் முகம் கோபத்தில் சிவப்பதைக் காணவே
அந்தத் தாமதம்.
நீ சினந்து “ஏன் இவ்வளவு நேரம்?” என்று சீறும்போது,
அந்தச் சீற்றத்தில் கூட
ஒரு கவிதை இருந்தது.
அதை வாசிக்கவே நான் காலம் தாழ்த்தி வந்தேன்
என்ற உண்மையை உன்னிடம்
அன்று சொல்லவில்லை.
இன்று சொல்கிறேன்.

ஒருநாள் பெருமழை.
ஒற்றைக் குடைக்குள் இருவரும்.
குடையை முழுவதும்
உன் பக்கம் சாய்த்துவிட்டு நனைந்தேன்.
நீ கலகலவெனச் சிரித்தாய்.
என் ஈரச்சட்டை தான்
நீ பெற்ற முதல் காதல் மடல்.

பூங்காவின் கடைசி இருக்கையில்,
அடர்ந்த இருளுக்குள்
நாம் அமர்ந்திருப்போம்.
உன் விரல்கள்
என் விரல்களைக் கோர்த்துக்கொண்டால் போதும்,
என் உலகம் நின்றுவிடும்.
உன் கூந்தலின் மணம்
எனக்குத் தெரிந்த ஒரே திருத்தலம்.
உன் மூச்சுக்காற்று
என் கழுத்தில் பட்ட மாத்திரத்தில்
ஆண் என்ற உணர்வை இழந்து
காற்றாய்க் கரைந்துபோவேன்.
அன்று நாம் அதிகம் பேசிக்கொள்ளவில்லை.
தேவையும் இருக்கவில்லை.
தீண்டாமலே தீண்டிக்கொண்டோம்.
பார்க்காமலே பார்த்துக்கொண்டோம்.
காதல் என்பதற்கும்
காமம் என்பதற்கும்
வேறுபாடு தெரியாத பருவம் அது.
இரண்டும் ஒன்றுக்குள் ஒன்றாய்க் கலந்து
கரைந்து கிடந்தன.
3. தொலைந்த பாதை
அதையெல்லாம் எங்கே தொலைத்தோம்?
மங்கலநாண் பூட்டிய அந்த நாளில் இல்லை.
“இவள் என் மனைவி. இனி எங்கே போய்விடப்போகிறாள்?”
என்ற ஆணவம்
நெஞ்சில் முளைவிட்ட அந்த நாளில் தான்
நாம் தொலையத் தொடங்கினோம்.

காலைப் பொழுதுகளில்
“நல்விடியல்” என்ற சொல் தொலைந்து
“ஏய் சீக்கிரம் எந்திரி”
என்ற கட்டளை வந்து சேர்ந்தது.
இரவுப் பொழுதுகளில்
“உன்னைக் காணாமல் உறக்கம் வரவில்லை”
என்ற வரிகள் அழிந்து
“பேச்சைக் குறை” என்ற சொற்கள் முளைத்தன.
முத்தங்கள் நாட்காட்டியில் குறிக்கப்படும் கடமைகளாயின.
அணைப்புகள் வழக்கமான சடங்குகளாயின.
நாம் இருவர் மட்டுமே படுக்கவேண்டிய படுக்கையில்,
மூன்றாவது ஆளாய் ஒரு கணக்குப் புத்தகம்
வந்து கால் நீட்டிப் படுத்துக்கொண்டது.
மாதத் தவணை, வீட்டு வாடகை, பிள்ளைகளின் கல்விக் கட்டணம்
என்று அந்தப் புத்தகமே
இப்போது நமக்குள்
பேசும் காதல் மொழியாகிவிட்டது.

நீ கண்ணீர் விட்டால்
என் நெஞ்சு உடையும் காலம் மலையேறிப்போனது.
“எப்போதும் அழுதுகொண்டே இருக்கிறாய்”
என்று இப்போது நான் சீறுகிறேன்.
அந்த அழுகைக்குக் காரணம் நான் தான்
என்பதை முற்றிலும் மறந்துவிட்டு.
4. வீடு இல்லாத வீடு
நீ போன பிறகு தான்
ஒரு பெரிய உண்மை புரிகிறது.
இந்த வீட்டின் சுவர்கள் நீ.
நீ இல்லாத இந்தக் கட்டடம்
வெறும் செங்கற்குவியல்.
இந்த வீட்டின் ஒளி நீ.
நீ இல்லாத இந்த இடம் கும்மிருட்டு.
நான் தொலைத்தது உன்னை அல்ல, பெண்ணே.
உன்னை உயிராய் நேசித்த என்னை.
அந்தப் பைத்தியக்காரக் காதலனை.
அவன் இறந்து பல ஆண்டுகள் ஆகிவிட்டன.
இப்போது இங்கே இருப்பது
வெறும் கணவன் என்ற பதவியில் இருக்கும் ஒருவன்.
வங்கிக் கணக்கு வழிநடத்துபவன்,
பிள்ளைகளைப் பள்ளிக்கு அனுப்புபவன்,
மாத ஊதியம் ஈட்டுபவன்.
உணர்வுகள் அற்ற ஓர் இயந்திரம்.
5. மீண்டும் முதலில் இருந்து
அதனால் தான் உன்னிடம் மன்னிப்பு கேட்கவில்லை.
மன்னிப்பு என்பது மிகச் சிறிய சொல்.
அது நம் காயத்துக்குப் போதாது.
நான் கேட்பது ஒரு வாய்ப்பு. ஒரே ஒரு வாய்ப்பு.

திரும்பி வா.
ஆனால் என் மனைவியாக அல்ல.
என் பழைய காதலியாக.
மீண்டும் அந்தப் பேருந்து நிறுத்தத்தில் வந்து நில்.
நான் வேண்டுமென்றே
காலம் தாழ்த்தி வருகிறேன்.
நீ முன்பு போலவே கோபித்துக்கொள்.
அந்தக் கோபத்தின் அழகில்
நான் மீண்டும் விழுந்துவிடுகிறேன்.
மீண்டும் ஒரு மழையில் நனைவோம்.
இந்த முறை குடை தேவையில்லை.
மீண்டும் அந்த இருட்டில்
கைகோர்த்து அமர்வோம்.
இந்த முறை அச்சம் தேவையில்லை.

நாம் தொலைத்துவிட்ட
அந்த இரண்டு பேரை,
அந்தக் காதலனையும்
அந்தக் காதலியையும்,
எங்கிருந்தாலும் தேடிக் கண்டுபிடிப்போம்.
அவர்களைக் கைப்பிடித்து
இந்த வீட்டுக்குள்
அழைத்து வருவோம்.
அவர்கள் இந்த வீட்டுக்குள்
காலடி எடுத்து வைத்தால் போதும்.
இந்தக் கட்டடம் மீண்டும் சொர்க்கமாகிவிடும்.

நீ வரும்வரை,
உன் தலையணையை மார்போடு
அணைத்துக்கொண்டு
நான் காத்திருக்கிறேன்.
உனக்காக இல்லை. நமக்காக.

இப்படிக்கு,
கணவனாய்த் தோற்றுப்போய்,
காதலனாய் வெல்லத் துடிக்கும்
உன்னவன்.