பிரான்ஸ் கலவரம் வலதுசாரிகளின் தூண்டுதலா ?; மக்ரோன் அரசுக்கு எதிரான மக்கள் அதிருப்தி !…  ஐங்கரன் விக்கினேஸ்வரா

( பாரிசில் வெடித்துள்ள மாணவர் போராட்டங்களுக்கு வாழ்க்கைச் செலவு நெருக்கடி, கல்வி முதல் பொருளாதாரம் வரை குவியும் அதிருப்தி என கூறப்படுகிறது. ஆனால் அமைதிப் பேரணிகள் வன்முறையாக மாறுவதன் பின்னணிக்கு வலதுசாரிகளின் தூண்டுதலே காரணமாக உள்ளது என்றும் கூறப்படுகிறது)

ஐரோப்பாவின் முக்கியமான ஜனநாயக நாடுகளில் ஒன்றான பிரான்ஸ், அரசியல் எதிர்ப்புகளுக்கும் மக்கள் போராட்டங்களுக்கும் நீண்ட வரலாற்றைக் கொண்டுள்ளது. தொழிலாளர் உரிமைகள், ஓய்வூதியச் சீர்திருத்தங்கள், எரிபொருள் விலை உயர்வு, வாழ்க்கைச் செலவு நெருக்கடி போன்ற பிரச்சினைகள் பிரெஞ்சு மக்களை அவ்வப்போது வீதிகளுக்குக் கொண்டு வந்துள்ளன.

இத்தகைய சூழலில், மாணவர்களின் கல்வி தொடர்பான கோரிக்கைகள், பொருளாதாரச் சுமைகள் மற்றும் அரசாங்கத்தின் மீதான நம்பிக்கையின்மை ஆகியவை ஒன்றிணையும்போது, சமூக அமைதியின்மை மேலும் தீவிரமடையக்கூடும். தற்போது மாணவர் போராட்டங்கள், அதிகரித்த வாழ்க்கைச் செலவு, தொழிற்சங்கங்களின் எதிர்ப்புகள் மற்றும் அரசாங்கத்திற்கு எதிரான பொதுமக்களின் அதிருப்தி ஆகியவை பிரான்சில் அமைதியின்மைக்கான முக்கியக் காரணங்களாக முன்வைக்கப்படுகின்றன.

ஆயினும் குறிப்பிட்ட காலகட்டத்தில் இவ்வாறான கலவரங்கள் உண்மையில் நிகழ்ந்தனவா, என்பதன் பின்னணியில், பிரான்சின் சமூக மற்றும் அரசியல் நெருக்கடியைப் புரிந்துகொள்வது அவசியமாகிறது.

எந்தவொரு நாட்டிலும் கல்வித்துறை என்பது எதிர்காலத் தலைமுறையை உருவாக்கும் அடித்தளமாகும். ஆசிரியர் பற்றாக்குறை, போதிய வசதிகளற்ற பள்ளிகள், பல்கலைக்கழகங்களின் நிதிப் பிரச்சினைகள் மற்றும் பட்டம் பெற்ற பின்னரும் வேலைவாய்ப்பைப் பெறுவதில் ஏற்படும் சிரமங்கள் ஆகியவை மாணவர்களிடையே ஏமாற்றத்தை உருவாக்குகின்றன.

செப்டம்பர் மாதத்தின் நடுப்பகுதியில் உயர்நிலைப் பள்ளி மற்றும் பல்கலைக்கழக மாணவர்கள் வேலைநிறுத்தங்களிலும் கல்வி நிலையங்களை முற்றுகையிடும் நடவடிக்கைகளிலும் ஈடுபட்டதாகக் கூறப்படுகிறது. ஆசிரியர் பற்றாக்குறை, பழுதடைந்த கல்விக் கட்டமைப்புகள் மற்றும் எதிர்கால வேலைவாய்ப்புகள் குறித்த அச்சம் ஆகியவை இந்தப் போராட்டங்களின் முக்கியக் காரணங்களாகச் சுட்டிக்காட்டப்படுகின்றன.

மாணவர்கள் எதிர்கொள்ளும் பிரச்சினைகளை வெறுமனே கல்வி நிறுவனங்களின் நிர்வாகக் குறைபாடுகளாக மட்டும் பார்க்க முடியாது. கல்விக்காக அதிக நேரத்தையும் பணத்தையும் செலவிடும் இளைஞர்கள், படிப்பை முடித்த பின்னரும் நிலையான வேலையைப் பெற முடியாத நிலை ஏற்பட்டால், அவர்களிடம் அரசியல் அமைப்பின் மீதான நம்பிக்கை குறையலாம்.

மேலும், கல்வி வாய்ப்புகள் சமூக முன்னேற்றத்திற்கு வழிவகுக்கும் என்ற நம்பிக்கை பலவீனமடையும்போது, இளைஞர்களின் அதிருப்தி அரசியல் எதிர்ப்பாக மாறுவதற்கான வாய்ப்பும் அதிகரிக்கிறது.

பிரான்சில் தற்போது மக்கள் அதிருப்தியைத் தீவிரப்படுத்தக்கூடிய மற்றொரு முக்கியக் காரணி வாழ்க்கைச் செலவு உயர்வாகும். உணவுப் பொருட்கள், வீட்டு வாடகை, மின்சாரம், எரிவாயு, போக்குவரத்து மற்றும் எரிபொருள் ஆகியவற்றின் செலவுகள் குடும்பங்களின் வருமானத்தில் பெரும் அழுத்தத்தை ஏற்படுத்துகின்றன.

பணவீக்கம் அதிகரிக்கும்போது, சம்பள உயர்வு அதற்கேற்ப இல்லாவிட்டால் மக்களின் உண்மையான வாங்கும் திறன் குறைகிறது. குறிப்பாக, குறைந்த வருமானம் பெறும் குடும்பங்கள், ஓய்வூதியதாரர்கள், மாணவர்கள் மற்றும் தனியார் வாகனங்களை நம்பியிருக்கும் கிராமப்புற மக்கள் இதனால் அதிகம் பாதிக்கப்படுகின்றனர்.

இந்தச் சூழலில், பிரான்சின் மஞ்சள் அங்கி இயக்கம் (Gilets Jaunes) முக்கியமான வரலாற்றுப் பின்னணியாக அமைகிறது. 2018ஆம் ஆண்டில் எரிபொருள் வரி உயர்வுக்கு எதிராகத் தொடங்கிய இந்த இயக்கம், பின்னர் வாழ்க்கைச் செலவு, வருமான ஏற்றத்தாழ்வு மற்றும் அரசாங்கத்தின் பொருளாதாரக் கொள்கைகளுக்கு எதிரான பரந்த மக்கள் எதிர்ப்பாக மாறியது.

மஞ்சள் அங்கி இயக்கம் வெளிப்படுத்திய அடிப்படைச் செய்தி தெளிவானது: பொருளாதாரக் கொள்கைகள் தேசிய அளவில் நியாயமானவை என்று அரசாங்கம் கருதினாலும், அவற்றின் சுமையைச் சாதாரண மக்கள் மட்டுமே தாங்க வேண்டிய நிலை ஏற்பட்டால் எதிர்ப்பு உருவாகும்.

தற்போதைய செய்திக் குறிப்பில் குறிப்பிடப்படும் எரிபொருள் விலை உயர்வும் பணவீக்கமும் மீண்டும் இத்தகைய அதிருப்தியைத் தூண்டக்கூடிய காரணிகளாக விளக்கப்படுகின்றன. எனினும், குறிப்பிட்ட காலத்தில் விலைகள் எவ்வளவு உயர்ந்தன என்பதற்கான தரவுகள் இல்லாமல், அவற்றின் தாக்கத்தைத் துல்லியமாக அளவிட முடியாது.

பிரான்ஸ் ஜனாதிபதி இமானுவல் மக்ரோனின் ஆட்சிக்காலத்தில், ஓய்வூதியச் சீர்திருத்தங்கள், தொழிலாளர் கொள்கைகள் மற்றும் அரசின் பொருளாதார முன்னுரிமைகள் தொடர்பாகப் பல்வேறு எதிர்ப்புகள் எழுந்துள்ளன. குறிப்பாக, 2023ஆம் ஆண்டு ஓய்வூதிய வயதை 62 இலிருந்து 64 ஆக உயர்த்தும் சீர்திருத்தம் பிரான்சில் மிகப்பெரிய தொழிற்சங்கப் போராட்டங்களையும் நாடு தழுவிய வேலை நிறுத்தங்களையும் ஏற்படுத்தியது.

ஓய்வூதிய வயதை உயர்த்துவது அவசியம் என்று அரசாங்கம் வாதிட்டபோதிலும், தொழிலாளர்களின் உடலுழைப்பு, வாழ்க்கைத் தரம் மற்றும் ஓய்வுக்கால உரிமைகள் பாதிக்கப்படும் என்று எதிர்ப்பாளர்கள் தெரிவித்தனர். இந்த நிகழ்வு, பிரான்சில் அரசாங்கத்தின் முடிவெடுக்கும் அதிகாரத்திற்கும் பொதுமக்களின் ஜனநாயக எதிர்பார்ப்புகளுக்கும் இடையே உள்ள முரண்பாடுகளை வெளிப்படுத்தியது.

அரசாங்கம் பொருளாதாரச் சீர்திருத்தங்களை மேற்கொள்ளும்போது, அவற்றின் நன்மைகள் மற்றும் சுமைகள் சமூகத்தின் அனைத்துப் பிரிவினரிடமும் எவ்வாறு பகிரப்படுகின்றன என்பது முக்கியமான கேள்வியாகிறது. பொருளாதார வளர்ச்சி குறித்த அரசாங்கத்தின் வாதங்களுக்கும், அன்றாட வாழ்க்கையில் மக்கள் எதிர்கொள்ளும் சிரமங்களுக்கும் இடையே இடைவெளி அதிகரித்தால், அரசியல் நம்பிக்கை பாதிக்கப்படலாம்.

இத்தகைய சூழலில், மாணவர்கள், தொழிலாளர்கள், விவசாயிகள் மற்றும் இடதுசாரி அரசியல் இயக்கங்கள் வெவ்வேறு கோரிக்கைகளுடன் போராட்டங்களில் இணைவதற்கான வாய்ப்புள்ளது. அவர்களுடைய நோக்கங்கள் அனைத்தும் ஒரே மாதிரியானவை அல்ல. இருப்பினும், அரசாங்கம் தங்களுடைய குரலுக்குச் செவிசாய்ப்பதில்லை என்ற பொதுவான உணர்வு பல்வேறு குழுக்களை ஒன்றிணைக்கக்கூடும்.

பிரான்சில் பேரணி நடத்துவது, வேலைநிறுத்தத்தில் ஈடுபடுவது மற்றும் அரசாங்கத்தின் கொள்கைகளை விமர்சிப்பது ஆகியவை குடிமக்களின் அடிப்படை அரசியல் உரிமைகளின் பகுதிகளாகும். இத்தகைய போராட்டங்களில் பங்கேற்கும் பெரும்பாலானோர் தங்களுடைய கோரிக்கைகளை வெளிப்படுத்துவதையே நோக்கமாகக் கொண்டிருக்கலாம். ஆனால், பெரிய கூட்டங்களின் போது சில தீவிரவாதக் குழுக்கள் அல்லது குற்றச் செயல்களில் ஈடுபடுவோர் கடைகள் மீது தாக்குதல் நடத்துதல், பொருட்களைக் கொள்ளையடித்தல், வாகனங்களுக்குத் தீ வைத்தல் மற்றும் காவல்துறையுடன் மோதுதல் போன்ற செயல்களில் ஈடுபடலாம்.

சில நேரங்களில், கருப்பு உடை அணிந்து முகத்தை மறைத்துக்கொள்ளும் தீவிரப் போராட்டக்காரர்களைக் குறிக்கும் பிளாக் பிளொக் (Black Bloc) நடவடிக்கைகளும் வன்முறையுடன் தொடர்புபடுத்தப்படுகின்றன. எனினும், கருப்பு உடை அணிவது மட்டுமே ஒருவர் குற்றச் செயலில் ஈடுபடுகிறார் என்பதற்கான ஆதாரமல்ல.

வன்முறை நிகழும்போது, பொதுமக்களின் பாதுகாப்பு, வணிக நிறுவனங்களின் சொத்துகள் மற்றும் காவல்துறையினரின் பாதுகாப்பு ஆகியவை பாதிக்கப்படுகின்றன. அதேவேளையில், சிலரின் வன்முறைச் செயல்களைச் சுட்டிக்காட்டி அனைத்து எதிர்ப்பாளர்களையும் குற்றவாளிகளாகச் சித்தரிப்பதும் தவறான அணுகுமுறையாகும்.

எனவே, போராட்டங்களின் போது நிகழும் வன்முறையைத் தடுக்க வேண்டிய அரசின் கடமையையும், அமைதியாகப் போராடும் மக்களின் உரிமைகளையும் சமநிலையுடன் பாதுகாப்பது அவசியமாகும். பிரான்சில் சமூக அமைதியின்மையை உருவாக்கக்கூடிய காரணிகள் கல்வித்துறை நெருக்கடி, வாழ்க்கைச் செலவு உயர்வு, தொழிலாளர் உரிமைகள், ஓய்வூதியப் பிரச்சினைகள் மற்றும் அரசாங்கத்தின் மீதான நம்பிக்கையின்மை ஆகியவற்றுடன் தொடர்புடையவை. இவை ஒவ்வொன்றும் தனித்தனியான பிரச்சினைகளாகத் தோன்றினாலும், அவற்றின் பின்னணியில் சமூக நீதி, பொருளாதாரப் பாதுகாப்பு மற்றும் அரசியல் பிரதிநிதித்துவம் குறித்த அடிப்படைக் கேள்விகள் உள்ளன.

ஒரு நாட்டின் பொருளாதார வளர்ச்சி அதன் மக்களின் அன்றாட வாழ்க்கையில் நம்பிக்கையையும் பாதுகாப்பையும் உருவாக்கும்போதுதான் அதற்கு உண்மையான அர்த்தம் கிடைக்கிறது. இளைஞர்கள் தங்களுடைய எதிர்காலம் குறித்து அச்சமடையும் சூழலும், தொழிலாளர்கள் தங்களுடைய உழைப்புக்கு உரிய மதிப்பு கிடைக்கவில்லை என்று உணரும் நிலையும் நீடித்தால், சமூக எதிர்ப்புகள் மீண்டும் மீண்டும் உருவாகலாம்.

பிரான்சின் எதிர்காலத்தைத் தீர்மானிப்பது போராட்டங்களை எவ்வாறு அடக்குகிறது என்பதில் மட்டும் இல்லை. அந்தப் போராட்டங்களை உருவாக்கிய மக்களின் நியாயமான குறைகளை எவ்வாறு தீர்க்கிறது என்பதில்தான் இருக்கிறது. ஜனநாயக உரிமைகள், பொருளாதார நீதி மற்றும் சமூகப் பொறுப்பு ஆகியவற்றைச் சமநிலைப்படுத்தும் அரசியல் அணுகுமுறையே பிரான்சில் நீடித்த அமைதியை உருவாக்குவதற்கான அடித்தளமாக அமையும்.