ஒரு பெண்ணின் கனவு… ஏழைகளின் உயிர்காக்கும் மருத்துவமனை!… மா. அன்பரசு

சுபாஷினி மிஸ்திரி – காய்கறி விற்ற கைகளால்
மருத்துவமனை கட்டிய சாதனைப் பெண்
ஒரு மனிதனின் மரணம் சில நேரங்களில் ஒரு குடும்பத்தின் வாழ்க்கையையே புரட்டிப் போட்டுவிடும். ஆனால், சிலரின் மரணம் ஒரு மனிதருக்குள் புதியதொரு லட்சியத்தை விதைத்துவிடும். அப்படித்தான், மருத்துவ வசதியும் பொருளாதார வசதியும் இல்லாத காரணத்தால் தனது கணவனை இழந்த ஒரு சாதாரணப் பெண், பின்னாளில் ஆயிரக்கணக்கான ஏழை மக்களின் உயிரைக் காக்கும் மருத்துவமனையை உருவாக்கினார். அந்தப் பெண்ணின் பெயர் சுபாஷினி மிஸ்திரி (Subhasini Mistry).
மேற்கு வங்காளத்தின் ஏழ்மையான விவசாயக் குடும்பத்தில் பிறந்தவர் சுபாஷினி. சிறு வயதிலேயே திருமணம் செய்துவைக்கப்பட்ட அவருக்கு நான்கு குழந்தைகள். குடும்பத்தின் வறுமைக்கு மத்தியில் கணவருடன் வாழ்க்கையை நடத்திக்கொண்டிருந்தார். ஆனால், 1971ஆம் ஆண்டு அவரது வாழ்க்கையில் மிகப்பெரிய இடி விழுந்தது. வயிற்றுப்போக்கு மற்றும் குடல் அழற்சி பாதிப்பால் அவதிப்பட்ட அவரது கணவருக்குப் போதிய மருத்துவச் சிகிச்சை அளிக்க முடியவில்லை. மருத்துவமனைக்குச் சென்று சிகிச்சை பெறுவதற்குக்கூடப் பணம் இல்லாத ஏழ்மை அவர்களைச் சூழ்ந்திருந்தது. இறுதியில், மருத்துவ உதவி கிடைக்காத காரணத்தால் அவரது கணவர் உயிரிழந்தார்.

அப்போது சுபாஷினிக்கு வயது வெறும் 23. நான்கு குழந்தைகளுடன் நிர்க்கதியாக நின்றார். கணவரின் இழப்பைவிட, பணம் இல்லாத காரணத்தால் அவரைக் காப்பாற்ற முடியாமல் போன இயலாமைதான் அவரை அதிகம் வாட்டியது. அந்தத் துயரத்தின் மத்தியில் அவர் தனக்குள் ஒரு சபதம் எடுத்துக்கொண்டார்.
“என்னைப் போல மருத்துவ வசதியின்றி, பணமில்லாத காரணத்தால் இனி எந்த ஏழையும் உயிரிழக்கக் கூடாது. எனது கணவர் இறந்த இந்த மண்ணிலேயே ஏழைகளுக்காக ஒரு மருத்துவமனையைக் கட்டுவேன்.”
அந்தக் கனவு அப்போது பலருக்குச் சிரிப்பை ஏற்படுத்தியது. படிப்பறிவில்லாத ஒரு ஏழைப் பெண் மருத்துவமனை கட்டப்போகிறாரா? அதுவும் நான்கு குழந்தைகளை வளர்த்துக்கொண்டு? ஆனால், சுபாஷினி தனது கனவை மற்றவர்களின் கேலிக்காகக் கைவிடவில்லை.
காய்கறிக் கூடையில் வளர்ந்த கனவு!
வாழ்க்கையை நடத்துவதற்காக வீட்டு வேலைக்குச் சென்றார். மற்றவர்களின் வீடுகளில் பாத்திரம் கழுவினார். தரையைச் சுத்தம் செய்தார். கட்டுமானத் தொழிலாளியாகவும் வேலை பார்த்தார். பின்னர் கொல்கத்தாவில் காய்கறிகளை விற்பனை செய்யத் தொடங்கினார்.
அவர் சம்பாதித்த பணம் குடும்பத்தின் அன்றாடத் தேவைகளுக்கே போதாத நிலை. இருப்பினும், அதில் கிடைத்த சிறு தொகையைக்கூடச் சேமிக்கத் தொடங்கினார். ஒருபுறம் குழந்தைகளின் பசி, மறுபுறம் எதிர்கால மருத்துவமனையின் கனவு. இரண்டுக்கும் இடையே அவரது வாழ்க்கைப் போராட்டம் தொடர்ந்தது.
குழந்தைகளின் கல்வியிலும் அவர் கவனம் செலுத்தினார். குறிப்பாக, தனது மகன் அஜய் மிஸ்திரியை மருத்துவராக்க வேண்டும் என்று விரும்பினார். பல்வேறு சிரமங்களுக்கு இடையே அவரது மருத்துவக் கல்விக்காகவும் உழைத்தார். பின்னாளில் அஜய் மருத்துவரானார்.
சுமார் இருபது ஆண்டுகள் உழைத்து, சிறுகச் சிறுகச் சேமித்த பணத்தைக் கொண்டு 1992ஆம் ஆண்டு ஹன்ஸ்புகூர் (Hanspukur) கிராமத்தில் நிலம் வாங்கினார். அந்த நிலம் அவரது கணவரின் சொந்த ஊரில் இருந்தது.
அவர் தனியாக மருத்துவமனையைக் கட்ட முடியாது என்பதை உணர்ந்தார். எனவே, கிராம மக்களிடம் தனது கனவை எடுத்துரைத்தார். மருத்துவமனைக்காகத் தன்னுடைய நிலத்தை வழங்குவதாகவும், கிராம மக்கள் தங்களால் இயன்ற உதவியைச் செய்ய வேண்டும் என்றும் கேட்டுக்கொண்டார். சிலர் பணம் கொடுத்தார்கள். சிலர் கட்டுமானப் பொருட்களைக் கொடுத்தார்கள். இன்னும் சிலர் தங்களது உழைப்பையே நன்கொடையாக வழங்கினார்கள்.
இவ்வாறு பலருடைய சிறு சிறு பங்களிப்புகளால் 1993ஆம் ஆண்டு ஒரு சிறிய குடிசையில் இலவச மருத்துவச் சேவை தொடங்கப்பட்டது. மருத்துவர்களும் இலவசமாகச் சேவை செய்ய முன்வந்தனர். பின்னர் அந்த முயற்சி வளர்ந்து மருத்துவமனையாக உருவெடுத்தது.
ஒரு குடிசையில் தொடங்கிய மனிதநேயம்!
1996ஆம் ஆண்டு மார்ச் 9ஆம் தேதி, அவரது நீண்டகாலக் கனவான ஹியூமானிட்டி மருத்துவமனை (Humanity Hospital) பொதுமக்களின் பயன்பாட்டிற்காகத் திறக்கப்பட்டது.
/english-betterindia/media/post_attachments/uploads/2016/01/Humanity3.jpg)
காய்கறி விற்று, வீட்டு வேலை செய்து, செங்கல் சுமந்து சேர்த்த பணத்தில் தொடங்கிய முயற்சி, காலப்போக்கில் ஏழை மக்களுக்கான மருத்துவச் சேவை மையமாக வளர்ந்தது. மருத்துவ வசதி கிடைக்காமல் தனது கணவரை இழந்த அதே சமூகத்தில், இனி ஏழைகள் சிகிச்சையின்றி உயிரிழக்கக் கூடாது என்ற அவரது கனவு நனவானது.
அவரது மகன் டாக்டர் அஜய் மிஸ்திரியும் மருத்துவமனையின் வளர்ச்சியில் முக்கியப் பங்காற்றினார். மருத்துவமனையின் சேவைகள் விரிவடைந்தன. கொல்கத்தா அருகிலுள்ள கிராமப்புற மக்களுக்கும், சுந்தரவனப் பகுதிகளில் வாழும் மக்களுக்கும் மருத்துவ உதவிகள் கிடைக்கும் வகையில் சேவைகள் முன்னெடுக்கப்பட்டன.
இந்தச் சாதனைக்காக 2009ஆம் ஆண்டு வீரதீரச் செயலுக்கான விருதையும், 2017ஆம் ஆண்டு Women Transforming India விருதையும் பெற்றார். சமூகப் பணிக்காக இந்திய அரசின் உயரிய குடிமக்கள் விருதுகளில் ஒன்றான பத்மஸ்ரீ விருது 2018ஆம் ஆண்டு அவருக்கு வழங்கப்பட்டது.
கனவு காண்பதற்கு வசதி தேவையில்லை!
சுபாஷினி மிஸ்திரியின் வாழ்க்கை நமக்குச் சொல்லும் செய்தி மிகவும் எளிமையானது. ஒரு மனிதனிடம் எவ்வளவு பணம் இருக்கிறது என்பது முக்கியமல்ல; அவனிடம் எவ்வளவு பெரிய மனிதநேயம் இருக்கிறது என்பதுதான் முக்கியம்.
அவர் மருத்துவம் படிக்கவில்லை. மருத்துவமனை நிர்வாகம் பற்றித் தெரிந்திருக்கவில்லை. பெரிய தொழிலதிபர்களின் ஆதரவும் அவருக்கு ஆரம்பத்தில் கிடைக்கவில்லை. ஆனால், மருத்துவ வசதியின்றி ஒருவர் உயிரிழக்கக் கூடாது என்ற மனிதநேயச் சிந்தனை அவரிடம் இருந்தது. அந்தச் சிந்தனையே அவரை இருபது ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக உழைக்க வைத்தது.
நாம் பல நேரங்களில் ஒரு பிரச்சினையைப் பார்த்துவிட்டு, அது நம்மால் தீர்க்க முடியாதது என்று ஒதுங்கிவிடுகிறோம். ஆனால், சுபாஷினி மிஸ்திரி அந்தப் பிரச்சினையையே தனது வாழ்நாள் இலக்காக மாற்றிக்கொண்டார்.
அவர் கட்டியது வெறும் மருத்துவமனை மட்டுமல்ல. ஏழைகளுக்கு மருத்துவம் கிடைக்க வேண்டும் என்ற நம்பிக்கையையும் கட்டியெழுப்பினார். அவரது கைகளில் இருந்த காய்கறிக் கூடைகள், பின்னாளில் ஆயிரக்கணக்கான மக்களின் வாழ்க்கையில் நம்பிக்கையைச் சுமந்தன.
ஒரு பெண் தனது குடும்பத்தைக் காப்பாற்றப் போராடினார். அதே பெண், ஒரு சமூகத்தையே காப்பாற்றும் முயற்சியில் வெற்றி பெற்றார். அதனால்தான் சுபாஷினி மிஸ்திரியின் வாழ்க்கை ஒரு சாதனை வரலாறு மட்டுமல்ல; மனிதநேயம் இன்னும் உயிரோடு இருக்கிறது என்பதற்கான சாட்சியமும் கூட!
![]()
