வட்டுக்கோட்டைத் தீர்மானமும் மாற்றுத் தீர்வுக் கோரிக்கையும்… நவீனன்

இலங்கைத் தமிழ் மக்களின் நவீன அரசியல் வரலாற்றில் மிக முக்கியமான திருப்புமுனைகளில் ஒன்றாக 1976 மே 14 ஆம் தேதி நிறைவேற்றப்பட்ட வட்டுக்கோட்டைத் தீர்மானம் கருதப்படுகிறது. தமிழர் அரசியல் உரிமைப் போராட்டத்தின் திசையை மாற்றிய இந்தத் தீர்மானம், பின்னர் ஆயுதப் போராட்டம், சர்வதேச இராஜதந்திரம், சுயநிர்ணய உரிமை, கூட்டாட்சி, அதிகாரப் பகிர்வு, சமாதானப் பேச்சுவார்த்தை ஆகிய அனைத்திலும் ஆழமான தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியது.

இந்தத் தீர்மானம் வெறும் தனிநாட்டுக் கோரிக்கையை முன்வைத்த அரசியல் ஆவணம் மட்டுமல்ல. பல தசாப்தங்களாக நடைபெற்ற அரசியல் பேச்சுவார்த்தைகள் தோல்வியடைந்த பின்னர் உருவான தமிழ் மக்களின் அரசியல் விரக்தியின் வெளிப்பாடாகவும் அது அமைந்தது. 2002 ஆம் ஆண்டு Sunday Leader பத்திரிகைக்கு மூத்த தமிழ் அரசியல் தலைவர் எம். சிவசிதம்பரம் வழங்கிய பேட்டி, வட்டுக்கோட்டைத் தீர்மானத்தின் உண்மையான அரசியல் நோக்கத்தையும் அதன் பின்னர் தமிழ் அரசியலில் ஏற்பட்ட மாற்றங்களையும் புரிந்துகொள்வதற்கு மிக முக்கியமான வரலாற்றுப் பதிவாகக் கருதப்படுகிறது. குறிப்பாக, தனிநாட்டுக் கோரிக்கையிலிருந்து மாற்றுத் தீர்வுகளை நோக்கிய அரசியல் பரிணாமத்தை அவர் மிகவும் வெளிப்படையாக விளக்கியிருந்தார்.

இலங்கை 1948 ஆம் ஆண்டு சுதந்திரம் பெற்றபோது, தமிழ் அரசியல் தலைமைகள் தனிநாட்டைக் கோரவில்லை. மாறாக, சிங்களரும் தமிழரும் சமமான அரசியல் உரிமைகளுடன் இணைந்து வாழக்கூடிய ஒரு கூட்டாட்சி அரசமைப்பையே அவர்கள் வலியுறுத்தினர்.

ஆனால் அடுத்தடுத்த ஆண்டுகளில் இந்திய வம்சாவளித் தமிழர்களின் குடியுரிமை பறிப்பு, 1956 ஆம் ஆண்டின் “சிங்களம் மட்டும்” சட்டம், 1958, 1977, 1981 மற்றும் 1983 ஆம் ஆண்டுகளில் இடம்பெற்ற இனவன்முறைகள், கல்வித் தரப்படுத்தல், வடகிழக்கில் அரச ஆதரவுடன் நடைபெற்ற குடியேற்றத் திட்டங்கள், நிர்வாகப் பாகுபாடுகள் ஆகியவை தமிழ் மக்களின் அரசியல் நம்பிக்கையை படிப்படியாகச் சிதைத்தன.

பல ஆண்டுகள் நடைபெற்ற பேச்சுவார்த்தைகளும் வெற்றியளிக்கவில்லை. பண்டாரநாயக்க–செல்வநாயகம் ஒப்பந்தம், டட்லி–செல்வநாயகம் ஒப்பந்தம் போன்ற அரசியல் உடன்படிக்கைகள் நடைமுறைக்கு வராதது தமிழ் மக்களிடம் ஆழமான ஏமாற்றத்தை உருவாக்கியது.

இந்த நீண்ட அரசியல் அனுபவத்தின் விளைவாகவே 1976 ஆம் ஆண்டு வட்டுக்கோட்டையில் நடைபெற்ற மாநாட்டில் தமிழர் விடுதலைக் கூட்டணி தமிழ் ஈழம் என்ற தனிநாட்டுக் கோரிக்கையை அதிகாரப்பூர்வமாக அறிவித்தது. பின்னர் நடைபெற்ற 1977 பொதுத் தேர்தலில் வடக்கு மற்றும் கிழக்கில் வாழ்ந்த பெரும்பாலான தமிழ் மக்கள் அந்தக் கொள்கைக்கு ஆதரவாக வாக்களித்தனர். இதுவே பின்னாளில் “தமிழ் மக்களின் ஜனநாயக ஆணை” என்ற அரசியல் வாதத்திற்கு அடித்தளமாக அமைந்தது.

எனினும், மக்கள் ஆதரவு மட்டும் ஒரு புதிய நாட்டை உருவாக்குவதற்குப் போதுமானதல்ல என்பதை தமிழ் அரசியல் தலைமைகள் விரைவிலேயே உணர்ந்தன. எம். சிவசிதம்பரம் தனது பேட்டியில் குறிப்பிட்டதுபோல், அப்பாப்பிள்ளை அமிர்தலிங்கம் எதிர்க்கட்சித் தலைவராக இருந்த காலத்தில் பல உலக நாடுகளுக்குச் சென்று அரசுத் தலைவர்களையும் வெளிவிவகார அதிகாரிகளையும் சந்தித்தார். அவர்கள் அனைவரும் ஒரே கருத்தையே தெரிவித்தனர்.

தமிழ் மக்களின் அரசியல் குறைகள் உண்மையானவை. அவர்களுக்கு அநீதி இழைக்கப்பட்டுள்ளது.

அவர்களுக்கான அரசியல் தீர்வு அவசியம். ஆனால், அதற்கான ஒரே தீர்வு தனிநாடுதானா? இந்தக் கேள்வியே ஒவ்வொரு நாட்டிலும் மீண்டும் மீண்டும் எழுப்பப்பட்டது.

இதுவே உலக அரசியலின் நடைமுறை உண்மையாகும். இரண்டாம் உலகப்போருக்குப் பிறகு உருவான சர்வதேச ஒழுங்கு, நாடுகளின் இறையாண்மை மற்றும் நிலப்பரப்பு ஒருமைப்பாட்டைப் பாதுகாப்பதையே அடிப்படையாகக் கொண்டது. எனவே புதிய நாடுகளை அங்கீகரிப்பதில் உலக நாடுகள் மிகவும் எச்சரிக்கையாகவே செயல்படுகின்றன.

இந்த சர்வதேச அனுபவங்களுடன் தமிழர் விடுதலைக் கூட்டணி நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களிடம் உலக நாடுகளின் நிலைப்பாட்டை விளக்கியது. அதன் பின்னர் முன்னாள் ஜனாதிபதி ஜே. ஆர். ஜயவர்த்தன தலைமையில் நடைபெற்ற அனைத்துக் கட்சி மாநாட்டில் மிகவும் முக்கியமான அரசியல் அறிவிப்பொன்றை வெளியிட்டது.

“தமிழ் ஈழமே எங்களுடைய தேர்தல் ஆணையாக இருந்தாலும், தமிழ் மக்களின் அடிப்படை அரசியல் உரிமைகளைப் பாதுகாக்கக்கூடிய வேறு ஏதாவது தீர்வு முன்வைக்கப்பட்டால் அதனை ஆராயத் தயாராக இருக்கிறோம்; இறுதி முடிவு தமிழ் மக்களிடமே இருக்கும்” என்ற அவரது நிலைப்பாடு, தமிழ் அரசியலில் ஒரு புதிய அணுகுமுறையை வெளிப்படுத்தியது. இது தனிநாட்டுக் கோரிக்கையை கைவிட்டதாக அல்ல; மாறாக அரசியல் இலட்சியத்தை அடைவதற்கான நடைமுறை வழிகளை ஆராய்ந்ததாகும்.

2002 ஆம் ஆண்டு நார்வே நடுநிலையுடன் நடைபெற்ற அமைதிப் பேச்சுவார்த்தைக் காலத்தில் விடுதலைப் புலிகளும் இதேபோன்ற அரசியல் நடைமுறையை ஏற்றுக்கொண்டன. தமிழ் மக்களின் தாயகம், தேசிய இன அங்கீகாரம், சுயநிர்ணய உரிமை ஆகிய அடிப்படைக் கொள்கைகளில் எந்த மாற்றமும் இல்லையென்றாலும், ஒருங்கிணைந்த இலங்கைக்குள் கூட்டாட்சி அல்லது உள்நாட்டு சுயாட்சியை அடிப்படையாகக் கொண்ட மாற்றுத் தீர்வுகளைப் பற்றி விவாதிக்கத் தயாராக இருப்பதாக அவர்கள் அறிவித்தனர்.

அந்தக் காலகட்டத்தில் உருவாக்கப்பட்ட “உள்நாட்டு சுயாட்சிக்கான இடைக்கால அதிகார சபை” (ISGA) முன்மொழிவும் இந்த நடைமுறை அரசியல் சிந்தனையின் வெளிப்பாடாகவே பல அரசியல் ஆய்வாளர்களால் பார்க்கப்பட்டது.

எம். சிவசிதம்பரம் குறிப்பிட்ட மற்றொரு முக்கிய அம்சம் இந்தியாவின் நிலைப்பாடாகும். இந்திரா காந்தி தமிழ் மக்களின் அரசியல் குறைகளை மறுக்கவில்லை. அவர்களுக்கு அநீதி நடைபெற்றுள்ளது என்பதை இந்தியா ஏற்றுக்கொண்டிருந்தது. ஆனால் இலங்கையின் பிளவை இந்தியா ஏற்கத் தயாராக இல்லை. அதற்குக் காரணம் இந்தியாவின் உள்நாட்டு கூட்டாட்சி அமைப்பு, பல்வேறு மாநிலங்களில் காணப்பட்ட பிராந்திய தேசியவாத இயக்கங்கள், தெற்காசியாவின் பாதுகாப்புச் சமநிலை, வெளிநாட்டு வல்லரசுகளின் தலையீட்டு அபாயம் போன்ற பல மூலோபாய காரணிகளாகும்.

இதனால் இந்தியா, தமிழ் மக்களின் உரிமைகளை ஆதரித்தாலும், தனிநாட்டை அல்ல; அதிகாரப் பகிர்வை அடிப்படையாகக் கொண்ட அரசியல் தீர்வையே தொடர்ந்து வலியுறுத்தியது.

இந்தப் பின்னணியில்தான் எம். சிவசிதம்பரம் கனடாவின் கியூபெக் மாகாணத்தை எடுத்துக்காட்டாக முன்வைத்தார். கனடாவின் கூட்டாட்சி அமைப்பில் கியூபெக் தனது மொழி, கல்வி, கலாசாரம், குடிவரவு உள்ளிட்ட பல துறைகளில் விரிவான அதிகாரங்களைக் கொண்டுள்ளது. பிரெஞ்சு மொழி பேசும் மக்களின் தனித்துவமான தேசிய அடையாளமும் அரசியல் ரீதியாக அங்கீகரிக்கப்பட்டுள்ளது.

அதேபோன்று இலங்கையிலும் தமிழ் மக்களின் மொழி, கலாசாரம், நிலப்பரப்பு, நிர்வாகம், பொருளாதார திட்டமிடல் ஆகியவற்றில் உண்மையான அதிகாரங்கள் வழங்கப்படும் கூட்டாட்சி அமைப்பே நீடித்த அரசியல் தீர்வாக அமையக்கூடும் என்ற கருத்து அப்போது முன்வைக்கப்பட்டது.

அரசியல் வரலாறு காட்டும் முக்கியமான உண்மை என்னவெனில், மக்கள் இலட்சியங்களும் அரசியல் யதார்த்தங்களும் எப்போதும் ஒரே பாதையில் பயணிப்பதில்லை. ஒரு அரசியல் இலட்சியத்தை வெற்றிகரமாக நடைமுறைப்படுத்த மக்களின் ஆதரவு மட்டுமல்ல; சர்வதேச அங்கீகாரம், பிராந்திய சக்திகளின் ஒத்துழைப்பு, பொருளாதார நிலைத்தன்மை, பாதுகாப்பு சூழல் மற்றும் இராஜதந்திர ஆதரவு ஆகிய அனைத்தும் அவசியமாகின்றன.

தனிநாட்டுக் கோரிக்கை தமிழ் மக்களின் அரசியல் உணர்வின் வெளிப்பாடாக இருந்தாலும், உலக அரசியலின் சூழலில் அதனை நடைமுறைப்படுத்துவதில் இருந்த சிக்கல்களை தமிழ் அரசியல் தலைமைகள் உணர்ந்திருந்தன. எனவே மாற்றுத் தீர்வுகளை ஆராய்வது கொள்கை மாற்றமல்ல; அரசியல் யதார்த்தத்தை ஏற்றுக்கொண்ட நடைமுறை அணுகுமுறையாகும்.

வட்டுக்கோட்டைத் தீர்மானம் தமிழ் மக்களின் அரசியல் வரலாற்றில் ஒரு வரலாற்றுச் சின்னமாக மட்டுமல்ல, சுயநிர்ணய உரிமையைப் பற்றிய உலகளாவிய விவாதங்களிலும் குறிப்பிடத்தக்க இடத்தைப் பெற்ற ஆவணமாகவும் தொடர்கிறது. அதேவேளை, அதன் பின்னர் உருவான அரசியல் மாற்றங்கள், குறிப்பாக சர்வதேச ஆதரவு, இந்தியாவின் நிலைப்பாடு, கூட்டாட்சி, அதிகாரப் பகிர்வு, பேச்சுவார்த்தை அரசியல் ஆகியவை, தமிழ் தேசிய அரசியல் காலத்தின் தேவைக்கேற்ப தன்னை மாற்றிக் கொள்ள முயன்றதையும் வெளிப்படுத்துகின்றன.