பார்வைகள்… கவிதை… முத்தழகு கவியரசன், திருநெல்வேலி

நதி ஒன்றுதான் என்று நினைக்கிறோம்.
கரையில் நின்று பார்க்கும்போது
நீர் ஒன்றுதான்.
ஆனால் அதே நதி மீனுக்கு வீடாகிறது.
பறவைக்கு கண்ணாடியாகிறது.
தாகம் எடுத்தவனுக்கு உயிராகிறது.
மூழ்கி சாகிறவனுக்கு கல்லறையாகிறது.
பார்க்கும் கண்களை பொறுத்து நதி வேறு வேறாகிறது.
வானம் ஒன்றுதான் என்கிறோம்.
ஆனால் அதே வானம்
காதலனுக்கு நீலமாக தெரிகிறது.
விவசாயிக்கு மேகமாக தெரிகிறது.
கைதிக்கு சன்னலாக தெரிகிறது.
பறக்க ஆசைப்படுபவனுக்கு வெளியாக தெரிகிறது.
விழுந்து சாக நினைப்பவனுக்கு படுகுழியாக தெரிகிறது.
நினைக்கும் மனதை பொறுத்து வானம் வேறு வேறாகிறது.

தீண்டல் ஒன்றுதான் என்கிறார்கள்.
ஆனால் அதே தீண்டல் தாய்க்கு பாசமாக இருக்கிறது.
காதலிக்கு காமமாக இருக்கிறது.
குழந்தைக்கு பாதுகாப்பாக இருக்கிறது.
ஏங்கி கிடப்பவனுக்கு நெருப்பாக இருக்கிறது.
தொடாமலே தவிப்பவனுக்கு கனவாக இருக்கிறது.
தவிக்கும் உடலை பொறுத்து தீண்டல் வேறு வேறாகிறது.

நீயும் நானும் ஒன்று என்றாய்.
ஆனால் உன் கண்ணில் நான் கனவாக தெரிகிறேன்.
என் கண்ணில் நீ காயமாக தெரிகிறாய்.
ஊர் கண்ணில் நாம் கதையாக தெரிகிறோம்.
காலத்தின் கண்ணில் நாம் தூசாக தெரிகிறோம்.
பார்க்கும் இடத்தை பொறுத்து நாம் வேறு வேறாகிறோம்.

மரணம் ஒன்றுதான் என்கிறார்கள்.
ஆனால் அதே மரணம் அழுபவனுக்கு பிரிவாக இருக்கிறது.
அனுபவிப்பவனுக்கு விடுதலையாக இருக்கிறது.
பயப்படுபவனுக்கு இருளாக இருக்கிறது.
ஏங்குபவனுக்கு வெளிச்சமாக இருக்கிறது.
உணரும் நெஞ்சை பொறுத்து மரணம் வேறு வேறாகிறது.

கல்லும் பூவும் வேறு.
நிலவும் நெருப்பும் வேறு.
நிழலும் நிஜமும் வேறு.
எல்லாம் வேறு.
நாம்தான் எல்லாவற்றுக்கும்
ஒரே பெயரை வைத்து
ஒரே அர்த்தத்தை கொடுத்து
ஒன்றென நம்பி தொலைந்து போகிறோம்.

உண்மையில்
இந்த உலகில்
ஒன்றென்று இருப்பது
ஒன்றே ஒன்றுதான்.
அது நம் அறியாமை மட்டும்தான்.