“ஒற்றையாட்சி” / “ஒருமித்தநாடு” விவாதத்தைத் தாண்டி: தெளிவு, துணிவு மற்றும் புதிய தமிழ்த் தலைமையின் அவசியம்… ராஜ் சிவநாதன்

முன்னேற்றமில்லா ஒரு விவாதம்

கடந்த ஒரு தசாப்தத்திற்கும் மேலாக, இலங்கையின் அரசியல் உரையாடல் “ஒற்றையாட்சி” மற்றும் “ஒருமித்தநாடு” என்ற சொல்ல்களின் பொருள் மற்றும் அதன் நடைமுறை விளைவுகள் குறித்து சிக்கித் தவித்து வருகிறது. அரசியலமைப்பு சார்ந்த ஒரு ஆழமான விவாதமாக இருக்க வேண்டியது, சொற்களைக் கொண்டு விளையாடும் ஒரு அரசியல் நாடகமாக மாறியுள்ளது.

அரசாங்கங்களும் எதிர்க்கட்சிகளும் மட்டுமல்லாமல் பல்வேறு அரசியல் கூட்டணிகளும் இந்த விவாதத்தில் ஈடுபட்டுள்ளன. ஆனால் எந்தக் கட்டத்திலும் தெளிவான முடிவோ, செயல்படுத்தக்கூடிய தீர்வோ முன்வைக்கப்படவில்லை.

தமிழ்த் தரப்பில் செயல்படும் பாரம்பரிய கட்சிகளும் கூட, ஒருங்கிணைந்த மற்றும் எதிர்கால நோக்கமுள்ள அரசியலமைப்பு முன்மொழிவை உருவாக்கத் தவறியுள்ளன. இதன் விளைவாக, ஒரு அரசியல் வெற்றிடம் உருவாகியுள்ளது.

கல்வியறிவு மிக்க அகங்காரத்தின் மாயை

இந்த விவாதத்தின் மிகவும் கவலைக்கிடமான அம்சம், “கல்வியறிவு மிக்க அகங்காரம்” என விவரிக்கக்கூடிய ஒரு மனப்பாங்கின் உருவாக்கமாகும். அரசியல் தலைவர்கள், அறிஞர்கள், மற்றும் கருத்துரையாளர்கள் “ஒற்றையாட்சி” பற்றிய சிக்கலான விளக்கங்களை வழங்குகின்றனர்.

ஆனால் உண்மையில், இந்த அறிவாற்றல் வெளிப்பாட்டின் பின்னால் எந்த மாற்றமும் இல்லை. இது அறிவின் தோல்வி அல்ல. இது நோக்கத்தின் தோல்வி.

தெளிவின்மை அரசியல் கருவியாக மாறியுள்ளது. இந்த குழப்பத்தின் மூலம் தலைவர்கள் உண்மையான அதிகாரப் பகிர்வைத் தவிர்க்கின்றனர்.

இந்த விவாதத்தின் உண்மையான சாரம்

சட்ட மொழிகளை நீக்கி பார்க்கும்போது, “ஒற்றையாட்சி vs கூட்டாட்சி” விவாதம் அதிகாரம், வளங்கள் மற்றும் அடையாளம் பற்றியது.

வடக்கு மற்றும் கிழக்கில் வாழும் தமிழர்களுக்கு, இவை வாழ்வாதார நிதர்சனங்கள்.

தமிழ்த் தலைமையின் நெருக்கடி

பல ஆண்டுகளாக தமிழ்க் கட்சிகள் உட்கிளைவுகளால் பலவீனமடைந்துள்ளன. ஒருங்கிணைந்த அரசியல் திட்டம் இல்லாததால், மக்கள் நம்பிக்கை குறைந்துள்ளது.

தமிழர் சமூகத்திற்கு திறமையான, பொறுப்புள்ள மற்றும் செயல்திறன் கொண்ட தலைமையே அவசியம்.

இந்த நிலை ஏன் தொடர்கிறது?

இந்த நிலைமை தற்செயலாக இல்லை. தெற்கு அரசியல் அமைப்புகள், தமிழ்த் தலைவர்கள் மற்றும் சர்வதேச சக்திகள் ஆகியவற்றின் நலன்கள் இதைத் தொடரச் செய்கின்றன.

இதனால் உண்மையான மாற்றம் யாருக்கும் அவசியமாகத் தோன்றவில்லை.

புதிய பாதை: சொற்களிலிருந்து செயல்களுக்கு

இப்போது மாற்றம் அவசியமாகிறது. தமிழ்த் தரப்பு தெளிவான அரசியலமைப்பு முன்மொழிவை முன்வைக்க வேண்டும்.

புதிய தலைமுறை உருவாக வேண்டும். பொருளாதார வளர்ச்சி அரசியலுடன் இணைக்கப்பட வேண்டும்.

அரசாங்கத்துடன் திட்டமிட்ட மற்றும் வெளிப்படையான ஈடுபாடு அவசியம்.

தமிழர் சமூகத்தின் பங்கு

மாற்றம் மக்களிடமிருந்தே ஆரம்பிக்க வேண்டும். தமிழர்கள் பொறுப்புள்ள தலைமையை கேட்க வேண்டும்.

செயல்திறன் மற்றும் முடிவுகளை மதிப்பிடும் புதிய அரசியல் கலாச்சாரம் உருவாக வேண்டும்.

இந்தச் சுற்றத்தை உடைப்பது

“ஒற்றையாட்சி” மற்றும் “ஒருமித்தநாடு” என்ற சொல்ல்களைச் சுற்றி விவாதிப்பது மட்டும் போதாது. அடிப்படை பிரச்சினைகளைத் தீர்க்க வேண்டும்.

முடிவு: துணிவிற்கான தருணம்

வரலாறு மாற்றத்தை உருவாக்கியவர்களை மட்டுமே நினைவில் கொள்ளும்.

தமிழர்கள் இப்போது தெளிவு, செயல்திறன் மற்றும் பொறுப்புள்ள தலைமைகளை கேட்க வேண்டிய நேரம் இது.

இந்த நிலையை மாற்ற தமிழர்கள் தயாரா?