வரலாறு எந்த வாசுதேவவை நினைவில் கொள்ள வேண்டும்?….  தீவிர இடதுசாரியிலிருந்து ராஜபக்ச அரசியலுக்கும் NPP காலத்திற்கும்…. ராஜ் சிவநாதன் 

ராஜ் சிவநாதன் | மெல்பேர்ன், அவுஸ்திரேலியா

வாசுதேவ நாணயக்காரவின் வாழ்க்கையையும் நீண்ட அரசியல் பயணத்தையும் பதிவு செய்யும் “Rathuwevi Mihimadala” நூல் வெளியிடப்பட்டுள்ள இந்தச் சந்தர்ப்பம், அவரைப் பாராட்டுவதற்கான தருணம் மட்டுமல்ல. இலங்கையின் அரசியல் வரலாற்றில் பல்வேறு அதிகார மையங்களைக் கடந்து பயணித்த ஒரு முக்கிய இடதுசாரி அரசியல்வாதியின் கொள்கைத் தொடர்ச்சியையும் அரசியல் மாற்றங்களையும் விமர்சன ரீதியாக ஆராய வேண்டிய தருணமுமாகும்.

1958ஆம் ஆண்டு லங்கா சமசமாஜக் கட்சியில் இணைந்த வாசுதேவ, 1970ஆம் ஆண்டு நாடாளுமன்றத்திற்குத் தெரிவானார். பின்னர் நவ சமசமாஜக் கட்சியை உருவாக்கியவர்களில் ஒருவராகவும் இருந்தார். இளம் வயதில் அவர் அதிகார அமைப்புகளுக்கு எதிராகப் போராடிய தீவிர இடதுசாரியாக அறியப்பட்டார். தொழிலாளர் உரிமைகள், சமூக நீதி, சிறுபான்மையினர் உரிமைகள் போன்ற விடயங்களில் அவரது ஆரம்பகால அரசியல் குறிப்பிடத்தக்கது.

1977 தமிழர்களுக்கு எதிரான வன்முறைகளுக்குப் பின்னர் பிரித்தானியாவில் தமிழ் இளைஞர்களும் முற்போக்குச் செயற்பாட்டாளர்களும் முன்னெடுத்த போராட்டங்களின் காலத்தில், தமிழர்களுக்கு ஆதரவான சில நடவடிக்கைகளில் வாசுதேவவும் பங்குபற்றியதாக அக்கால செயற்பாட்டாளர்களால் நினைவுகூரப்படுகிறது. அந்தக் குறிப்பிட்ட சம்பவங்களின் முழுமையான ஆவணப்படுத்தல் இன்னும் தேவைப்பட்டாலும், இளம் வாசுதேவ தமிழர்களின் அரசியல் குறைகளைப் புரிந்துகொள்ள முயன்ற முற்போக்கு சிங்கள இடதுசாரி மரபைச் சேர்ந்தவர் என்பதே முக்கியமான பின்னணி.

தமிழர் அரசியல் உரிமைகள் தொடர்பான அவரது பதிவையும் ஒருதலைப்பட்சமாக நிராகரிக்க முடியாது. அதிகாரப் பகிர்வு, மாகாண சபைகள் மற்றும் 13ஆவது திருத்தச்சட்டத்தின் அமுலாக்கத்தை ஆதரித்த சிங்கள அரசியல்வாதிகளில் வாசுதேவவும் ஒருவர். ராஜபக்ச காலத்தில்கூட காணி மற்றும் பொலிஸ் அதிகாரங்கள் உள்ளிட்ட மாகாண அதிகாரங்களை ஆதரித்ததற்காக சிங்கள தேசியவாதிகளின் விமர்சனங்களை அவர் எதிர்கொண்டார். இவை அவரது அரசியல் வரலாற்றின் முக்கியமான பகுதிகள்; அவை நியாயமாக அங்கீகரிக்கப்பட வேண்டும்.

ஆனால் அதனுடன் மற்றொரு கேள்வியும் எழுகிறது. ஒருகாலத்தில் அதிகார அமைப்புகளை எதிர்த்த வாசுதேவ, பின்னர் இலங்கை கண்ட மிகவும் சக்திவாய்ந்த அரசியல் அதிகார மையங்களில் ஒன்றான ராஜபக்ச ஆட்சியின் அமைச்சராக மாறினார். மகிந்த ராஜபக்ச மற்றும் கோட்டாபய ராஜபக்ச அரசாங்கங்களில் அவர் முக்கிய அமைச்சுப் பொறுப்புகளை வகித்தார். அவரது இறுதி நாடாளுமன்றத் தேர்தலும் ஸ்ரீலங்கா பொதுஜன பெரமுனவின் கீழேயே நடைபெற்றது.

ஒரு சோசலிசவாதி அரசாங்கத்தில் அமைச்சராக இருப்பது தானாகவே கொள்கை முரண்பாடு அல்ல. ஆனால் அதிகாரத்தில் இருக்கும்போது தனது அடிப்படைக் கொள்கைகளை எவ்வளவு தூரம் பாதுகாத்தார் என்பதே முக்கியமான கேள்வி.
ராஜபக்ச காலம் இலங்கை உள்நாட்டுப் போரின் இறுதியான இரத்தக்களரிக் கட்டத்தையும் அதற்குப் பின்னரான தமிழர்களின் கடினமான காலத்தையும் உள்ளடக்கியது. பொறுப்புக்கூறல், காணாமல் ஆக்கப்பட்டவர்கள், காணி விடுவிப்பு, அரசியல் கைதிகள், இராணுவப் பிரசன்னம், நல்லிணக்கம் மற்றும் நிரந்தரமான அதிகாரப் பகிர்வு போன்ற பல பிரச்சினைகள் தீர்க்கப்படாமல் தொடர்ந்தன.

அதனால் தமிழர்கள் நியாயமாகக் கேட்கக்கூடிய கேள்வி ஒன்று உள்ளது: சிங்கள முற்போக்கு அரசியல்வாதிகளின் துணிச்சலான குரல் மிகவும் தேவைப்பட்ட அந்தக் காலத்தில், தீவிர இடதுசாரியான வாசுதேவ எங்கே இருந்தார்?
இன்று அரசியல் சூழல் மீண்டும் மாறியுள்ளது. ராஜபக்ச அரசியல் அதிகாரம் பெருமளவில் வீழ்ச்சியடைந்து NPP/JVP புதிய அதிகார மையமாக உருவெடுத்துள்ளது. இந்தச் சூழலில் அரசாங்கத்தின் சில முக்கிய நிலைப்பாடுகளுக்கு வாசுதேவ ஆதரவளிப்பதும் கவனிக்கப்பட வேண்டியது. இதனை வெறும் அரசியல் சந்தர்ப்பவாதம் என்று உடனடியாக நிராகரிப்பது நியாயமல்ல. NPP மூலம் முற்போக்கான அரசியலை மீண்டும் கட்டியெழுப்ப முடியும் என்று அவர் நம்பக்கூடும்.

இருப்பினும் அவரது நீண்ட அரசியல் பயணத்தைப் பார்க்கும்போது, இது கொள்கைத் தொடர்ச்சியா, நடைமுறை அரசியலா அல்லது மாறிவரும் அதிகார மையங்களுடன் தன்னைப் பொருத்திக்கொள்ளும் அனுபவமிக்க அரசியல்வாதியின் திறனா என்ற கேள்வி தவிர்க்க முடியாதது.
நீதிபதிகளின் ஓய்வுபெறும் வயதை அதிகரிக்கும் தற்போதைய சர்ச்சையும் இந்த விவாதத்திற்கு மற்றொரு பரிமாணத்தைச் சேர்க்கிறது. நீதி அமைச்சர் ஹர்ஷன நாணயக்கார வாசுதேவ நாணயக்காரவின் மருமகன். முன்னாள் வட மாகாண முதலமைச்சரும் ஓய்வுபெற்ற உயர் நீதிமன்ற நீதியரசருமான சி.வி. விக்னேஸ்வரனின் குடும்பமும் வாசுதேவவின் குடும்பத்துடன் திருமண உறவைக் கொண்டுள்ளது.

வாசுதேவவும் விக்னேஸ்வரனும் நீதிபதிகளின் ஓய்வுபெறும் வயதை அதிகரிப்பதற்கு ஆதரவான நிலைப்பாட்டை வெளிப்படுத்தியுள்ளனர். ஆனால் குடும்ப உறவுகள் இருப்பதால் அவர்களது அரசியல் அல்லது சட்ட நிலைப்பாடுகள் ஒருங்கிணைக்கப்பட்டவை என்று கூறுவதற்கு ஆதாரம் இல்லை. அந்த வேறுபாட்டைத் தெளிவாகப் பேணுவது அவசியம். உண்மையில் இதன் மையப்பிரச்சினை ஒரு குடும்பமல்ல. குடும்பம், நட்பு, அரசியல் விசுவாசம் மற்றும் அதிகார வலையமைப்புகளைக் கடந்து சுயாதீனமான பொதுநல அரசியலை இலங்கை உருவாக்கியுள்ளதா என்பதே பெரிய கேள்வி.

வாசுதேவவின் வாழ்க்கை இலங்கையின் பழைய இடதுசாரி அரசியலின் எழுச்சியையும் அதன் முரண்பாடுகளையும் பிரதிபலிக்கிறது. ஒருகாலத்தில் இனவாதம், வர்க்க ஒடுக்குமுறை மற்றும் சிறுபான்மை உரிமைகள் குறித்து துணிச்சலாகப் பேசிய இடதுசாரி மரபு, பின்னர் அதிகார அரசியலுடன் சமரசம் செய்ததா என்பதையும் நாம் ஆராய வேண்டும்.

வாசுதேவவின் ஆரம்பகால துணிச்சல், அதிகாரப் பகிர்வு மற்றும் மொழிச் சமத்துவத்திற்கான அவரது பங்களிப்புகள் வரலாற்றில் பதிவு செய்யப்பட வேண்டும். அதேவேளை, ராஜபக்ச அரசியல் திட்டத்துடனான அவரது நீண்ட உறவும், போர்க்கால மற்றும் போருக்குப் பிந்தைய அவரது அரசியல் தெரிவுகளும், இன்று NPP/JVP அரசாங்கத்தின் சில நிலைப்பாடுகளுக்கான அவரது ஆதரவும் விமர்சனத்திற்கு அப்பாற்பட்டவை அல்ல.

ஒருவரின் வாழ்க்கை வரலாறு அவரைப் புனிதப்படுத்துவதற்காக எழுதப்படக்கூடாது; அவரது முழுமையான அரசியல் பயணத்தைப் புரிந்துகொள்வதற்காக எழுதப்பட வேண்டும். எனவே இறுதியில் வரலாறு கேட்கப்போகும் கேள்வி இதுதான்: வாசுதேவ நாணயக்கார தனது இளமைக் காலத்தின் தீவிர இடதுசாரிக் கொள்கைகளுக்கு இறுதிவரை உண்மையாக இருந்தாரா? அல்லது அந்தக் கொள்கைகள், காலத்திற்கேற்ப மாறிவந்த அதிகார மையங்களுடன் பயணித்த ஓர் அனுபவமிக்க அரசியல்வாதியின் வரலாற்றுச் சான்றிதழ்களாக மட்டும் மாறிவிட்டனவா?

வாசுதேவவை முழுமையாகப் புனிதப்படுத்துவதும் தவறு; அவரது உண்மையான பங்களிப்புகளை முற்றாக நிராகரிப்பதும் தவறு. வரலாற்றின் கடமை இரண்டையும் பதிவு செய்வதுதான். அப்போதுதான் வரலாறு வசதியான ஒரு வாசுதேவவை அல்ல — முழுமையான வாசுதேவ நாணயக்காரவை நினைவில் வைத்திருக்கும்.