முத்தழகு கவியரசன் அவர்களின் “நல்ல கனவு”சிறுகதை குறித்து விமர்சனப் பார்வை

ரெஜினா நிலோஃபர் – ரொம்ப வித்தியாசமான அனுபவம்.

கனவுக்குள் ஒரு விழிப்பு

கதை தொடங்குற இடமே ஒரு அதிர்ச்சி. “ஒருவிதமான மாற்றம் அவனின் நெஞ்சில் துளையிட ஆரம்பித்திருந்தது. ரத்தத்தால் நனைந்து, சாலையில் கிடக்கும் ஒருவன். அவனை மூனு பேர் தூக்கிட்டு மேலே பறக்குறாங்க. முதல் பத்தியிலேயே இது நிஜமா, கனவா, மரணத்துக்குப் பின்னாடி நடக்குறதானு குழப்பம் வந்துடுது. அந்தக் குழப்பம்தான் கதையோட பலம். இறந்துட்டோமானு அவனே கேட்டுக்குறான்: ‘எனக்கு வலியில்லை. பின் ஏன் இங்கே படுத்துக்கிடக்கிறேன். இரத்தத்தால் நனைந்து கொண்டிருப்பது எதற்காக. ஒருவேளை என்னைக் கொன்று விட்டார்களா?’. வலி இல்லாத மரணம். அதுக்குப் பேருதான் கனவா?.

படிமங்களின் கலகம்

தேவதை vs அகோரம், அவனை கூட்டிட்டுப் போறவங்க தேவதைகள் இல்லை. “தேவதைகளின் உடல்கள் மாற்றாகிப் போனிருந்தன. பருத்த வயிறுடனும், தலையில் நீளமான கொம்புகளுடனும், அடர்ந்த கருநிறத்துடனும் பார்ப்பதற்கே அகோரமாகக் காட்சி தந்தார்கள்”. அழகான தேவதைங்கிற பிம்பத்தை உடைக்கிறீங்க. அடுத்து வர்ற உரையாடல்தான் கதையோட ஆன்மா. “பூலோக வாழ்க்கை உனக்கு பிடித்திருக்கிறதா? இல்லையா? இல்லை ஸ்ரீதேவியை விட்டுவிட்டு வந்ததை நினைத்து வருத்தமா? வேதனையா?”. இங்கதான் கதை திரும்புது. இது மரணத்தைப் பத்தின கதை இல்ல. வாழும்போது நாம செய்யுற துரோகம், பொய், “வாழ்க்கைப் பக்குவம்” இல்லாத தன்மை பத்தின கதை. “மனிதர்கள் பொய்க்குள் வாழ்கிறார்கள். அதில் ஒருவன்தான் நீயும்” – இந்த வரி அறையுற மாதிரி இருக்கு”. இது முக்கியமான உடைப்பு. நம்முடைய கற்பனையில் மரணத்திற்குப் பின் வருபவர்கள் அழகானவர்கள். ஆனால் இங்கு வருபவர்கள் குற்றவுணர்வின் பிம்பங்கள். அழகு என்பது புறத்தில் இல்லை, அகத்தின் செயலில் இருக்கிறது என்கிற தத்துவத்தை உருவகமாகச் சொல்கிறீர்கள். அவன் செய்த துரோகம் அழகான தேவதைகளை அகோரமாக்கிவிட்டது.

சிவகாமி vs ஸ்ரீதேவி – மனசாட்சியின் குரல்

கதையோட நடுப்பகுதி முழுக்க ஒரு குடும்ப சிக்கல். கல்யாணமாகி ஒரு வருஷம். தாலி கட்டினவளை விட்டுட்டு பழைய சிநேகிதி ஸ்ரீதேவி பின்னாடி போறான். மனைவி சிவகாமி கேக்குறா: “உம் புருசன் யாரையோ ஒருத்திய வச்சிருக்கான்னு தெரியுமா”. இதுதான் அவனோட “நல்ல கனவு”. செத்துப் போய் மேல பறந்து போய், தன் தப்பை உணர்றான். “நான் சிவகாமிக்கு துரோகம் செய்து விட்டேனோ? ஸ்ரீதேவியின் பின்னால் சென்றுவிட்டது தவறுதான்”. கனவு அவனுக்கு கண்ணாடி பிடிக்குது.

கடவுளைப் படைத்தவன் மனிதன்

கிளைமாக்ஸ்ல நீங்க போடுற தத்துவம்தான் ஹைலைட். வெள்ளை தாடி, கண்ணாடி, குச்சியோட ஒரு பெரியவரைப் பார்க்கிறான். “இவரப் பாத்தா கடவுள் மாதிரியே இல்லையேனு” கேக்குறான். பதில் வருது: “ஆமாம். இவர் கடவுள் கிடையாது. பிரம்மன், விஷ்ணு, சிவன் இவர்களை எல்லாம் மனிதன்தான் படைத்தான். கடவுளையே மனிதன்தான் உருவாக்கினான்”. இங்கதான் நீங்க ‘அகாலம்’ கதைல இருந்து அடுத்த கட்டத்துக்கு நகர்றீங்க. ‘அகாலம்’ சமூகத்தை கேள்வி கேட்டது. ‘நல்ல கனவு’ மனசாட்சியை, தத்துவத்தை, கடவுள் கருத்தாக்கத்தையே கேள்வி கேக்குது. “மனிதனைச் சிந்திக்க வைத்தவர்னு” சொல்றது புத்தரையோ, பெரியாரையோ குறிக்கலாம். வாசகன் யோசிக்கணும்.

நைட்டானா குடிச்சிட்டு கண்ட கண்ட கனவு

கடைசி வரி எல்லாத்தையும் தலைகீழா புரட்டிப் போடுது. “எப்பா சாமி போதும். நைட்டானா குடிச்சிட்டு வந்து கண்ட கண்ட கனவுவே. இதுல ஓரே ஒளறல் வேற”. அவ்வளவு தத்துவம், மரணம், தேவதை, கடவுள் எல்லாம் ஒரு குடிகாரனின் கனவா? இல்ல இந்த சமூகம் அப்படி சொல்லி தப்பிச்சிக்குதா? “உங்களுக்குத்தான் படிக்கவே வராதேனு” முடிக்கிறப்போ, வாசகனைப் பாத்து நீங்க கேலி செய்யுறீங்க. ‘புரியலனா குடிகாரன் கனவுனு சொல்லி தப்பிச்சிக்கோங்கிற மாதிரி.

புறவடிவம்

மரணத்தின் நடையில் ஒரு கனவு“ஒருவிதமான மாற்றம் அவனின் நெஞ்சில் துளையிட ஆரம்பித்திருந்தது” – கதை தொடங்கும் இடமே அசாதாரணம். நெஞ்சில் துளையிடும் மாற்றம் என்பது மரணமா, மனமாற்றமா? இரண்டுக்கும் இடையிலான மயக்கத்தில்தான் முழு கதையும் நிகழ்கிறது. நெடுஞ்சாலை, வயல்காடு, ரத்தம் – எல்லாம் ஒரு விபத்தைக் காட்டுகிறது. ஆனால் வலி இல்லை. ‘எனக்கு வலியில்லை. பின் ஏன் இங்கே படுத்துக்கிடக்கிறேன்’. வலியில்லாத மரணம் என்பது உடலின் மரணம் இல்லை, அறத்தின் மரணம். அதைத்தான் நீங்கள் “நல்ல கனவு” என்கிறீர்கள்.

கதையின் மையம்

“வாழ்க்கைப் பக்குவம்”கதை முழுக்க ஒலிக்கும் ஒரு சொல் “பக்குவம்”. “வாழ்க்கையைச் சரியாக புரிந்திருக்கவில்லை”. “மனிதர்கள் பொய்க்குள் வாழ்கிறார்கள். அதில் ஒருவன்தான் நீயும்”. இங்குதான் ‘அகாலம்’ கதையிலிருந்து நீங்கள் நகர்கிறீர்கள். அகாலம் சமூகத்தின் பக்குவமின்மையைப் பேசியது. நல்ல கனவு தனிமனிதனின் பக்குவமின்மையைப் பேசுகிறது. அவனுடைய பக்குவமின்மை எது? தாலி கட்டிய சிவகாமியை விட்டுவிட்டு பழைய சிநேகிதி ஸ்ரீதேவி பின்னால் போவது. “பக்கத்து வீட்டு பங்கம்மா கூட சொன்னா. உம் புருசன் யாரையோ ஒருத்திய வச்சிருக்கான்னு தெரியுமா”. கணவன்-மனைவி உறவுக்குள் நுழையும் மூன்றாவது நபர், சந்தேகம், பொய் – இதுதான் அவனை “ரத்த வெள்ளத்தில்” கிடத்துகிறது. கனவு அவனுக்குத் தண்டனை இல்லை, பாடம்.

தத்துவ உச்சம்

கடவுளைப் படைத்தவன் யார்? கதையின் உச்சகட்டம் அந்தக் குடிசை வாசல். வெள்ளைத் தாடி, கண்ணாடி, குச்சியோடு வரும் பெரியவர். “இவரப் பாத்தா கடவுள் மாதிரியே இல்லையே”. பதில் வருகிறது: “ஆமாம். இவர் கடவுள் கிடையாது. பிரம்மன், விஷ்ணு, சிவன் இவர்களை எல்லாம் மனிதன்தான் படைத்தான். கடவுளையே மனிதன்தான் உருவாக்கினான்”. இது அபாயகரமான, அதேநேரம் அவசியமான வரி. நீங்கள் கடவுள் மறுப்பு பேசவில்லை. கடவுள் என்கிற கருத்தாக்கம் மனிதனின் தேவையிலிருந்து, பயத்திலிருந்து, ஒழுக்கத்தை நிலைநாட்டப் பிறந்தது என்கிற மானுடவியல் பார்வையை முன் வைக்கிறீர்கள். “மனிதனைச் சிந்திக்க வைத்தவர்” என்கிறீர்கள். அவர் புத்தரா, பெரியாரா, காரல் மார்க்ஸா என்பது முக்கியமில்லை. சிந்தனையைத் தூண்டுபவனே இறைவனுக்கு மேலானவன் என்கிறீர்கள்.

மேஜிக்கல் ரியலிசமும் நையாண்டியும்

கதை முழுக்க மேஜிக்கல் ரியலிசம். செத்து மேல பறக்குறான், பூலோகம் சிறியதாகத் தெரிகிறது, அகோர தேவதைகள் பேசுகிறார்கள். ஆனால் கடைசி வரியில் எல்லாவற்றையும் உடைக்கிறீர்கள்: “எப்பா சாமி போதும். நைட்டானா குடிச்சிட்டு வந்து கண்ட கண்ட கனவுவே. இதுல ஓரே ஒளறல் வேற”. இது தப்பித்தல் இல்லை. இது பாதுகாப்பு கவசம். இவ்வளவு பெரிய தத்துவத்தை, குடும்ப அமைப்பின் மீதான விமர்சனத்தை நேரடியாகச் சொன்னால் சமூகம் ஏற்காது. “குடிகாரன் கனவு” என்று சொல்லிவிட்டால் எல்லோரும் சிரித்துவிட்டுப் போவார்கள். ஆனால் சிரிப்பு முடிந்தபின், “ஒருவேளை இது நம்ம கதையா?” என்கிற கேள்வி நிற்கும். “உங்களுக்குத்தான் படிக்கவே வராதே” என்கிற கேலி வாசகனை நோக்கிய சாட்டையடி.

மொழியும் கட்டமைப்பும்

‘அகாலம்’ கதையில் இருந்த நேர்கோட்டுத் தன்மை இங்கு இல்லை. இது வட்ட வடிவம். முடிவில் தொடங்கி, நடுவில் தத்துவம் பேசி, மீண்டும் தொடக்கத்திற்கே வந்து முடிகிறது. வட்டார வழக்கு “நைட்டானா”, “ஒளறல்”, “புருசன்” கதைக்கு உயிர் கொடுக்கிறது. கனவு என்பதால் காட்சிகள் தாவிக்குதிக்கின்றன, தர்க்கம் உடைகிறது. அதுவே கனவின் இலக்கணம்.

முடிவுரை

“அகாலம்” ஒரு சமூக அவலத்தை நேரடியா சொன்னது. “நல்ல கனவு” அதையே மேஜிக்கல் ரியலிசம், தத்துவம், நையாண்டி கலந்து சொல்லுது. ஒரு மனுஷனோட குற்றவுணர்வுதான் இங்கு தேவதையாவும், எமனாவும், கடவுளாவும் வருது. கதையோட பலம் அதோட அடுக்கு. மேலோட்டமா படிச்சா குடிகாரன் கனவு. ஆழமா படிச்சா ‘வாழ்க்கைப் பக்குவம்’ இல்லாத ஒவ்வொரு மனுஷனுக்குமான எச்சரிக்கை.

முத்தழகு கவியரசன், நீங்க கதைசொல்லியா இருந்து தத்துவவாதியா மாறியிருக்கீங்க. எது நல்ல கனவு? தலைப்பில் ஒரு முரண் இருக்கிறது. ரத்தம், மரணம், துரோகம், குற்றவுணர்வு நிறைந்த ஒரு கனவு எப்படி “நல்ல கனவு” ஆகும்? ஒருவனைத் திருத்தி, அவன் தவறை உணரவைத்து, ‘வாழ்க்கைப் பக்குவம்’ கொடுக்கும் கனவு நல்ல கனவுதான். சிவகாமியின் கண்ணீரை விட, இந்தக் கனவு மேல். ‘அகாலம்’ நம்மை அழ வைத்தது. ‘நல்ல கனவு’ நம்மை யோசிக்க வைக்கிறது. அழுகை முடிந்துவிடும். யோசனை வாழ்நாள் முழுக்க தொடரும். அந்த வகையில் இது உங்கள் எழுத்தின் அடுத்த பரிணாமம். தொடர்ந்து எழுதுங்கள். கனவுகள் தீரும் வரை எழுதுங்கள்.