இரு தசாப்த பிரித்தானிய பிரதமர்களின் எழுச்சியும் வீழ்ச்சியும்….  ஐங்கரன் விக்கினேஸ்வரா

(கடந்த ஒரு தசாப்த காலமாக ஐரோப்பிய அரசியல் சூழல் வேகமாக மாறிவருகிறது. பொருளாதார நெருக்கடிகள், குடியேற்றப் பிரச்சினைகள், தேசியவாத அரசியலின் எழுச்சி, ரஷ்யா–உக்ரைன் போர், மற்றும் வாழ்வாதாரச் செலவின் அதிகரிப்பு போன்ற காரணிகள் பாரம்பரிய அரசியல் கட்சிகளின் ஆதரவுத் தளத்தைப் பாதித்துள்ளன. இந்த மாற்றங்களின் தாக்கம் ஐரோப்பாவின் பல நாடுகளைப் போலவே பிரிட்டனிலும் தெளிவாகக் காணப்படுகிறது)

ஒரு காலத்தில் உலகின் மிகவும் நிலையான நாடாளுமன்ற ஜனநாயகங்களில் ஒன்றாகக் கருதப்பட்ட பிரிட்டன், கடந்த இருபது ஆண்டுகளில் முன்னெப்போதும் இல்லாத அரசியல் மாற்றங்களைச் சந்தித்துள்ளது. 2006 முதல் 2026 வரையிலான காலப்பகுதி, வெறும் பிரதமர்கள் மாறிய காலமாக மட்டுமல்ல; பிரிட்டிஷ் அரசியலின் அடிப்படை இயல்பே மாற்றமடைந்த காலமாகவும் பார்க்கப்படுகிறது. உலகப் பொருளாதார நெருக்கடி, பிரெக்சிட் (Brexit), கோவிட்-19 பெருந்தொற்று, ரஷ்யா–உக்ரைன் போர், வாழ்வாதாரச் செலவின் அதிகரிப்பு, குடியேற்ற விவகாரம் மற்றும் தேசிய அடையாள அரசியல் போன்ற பல்வேறு காரணிகள் பிரிட்டனின் அரசியல் நிலைத்தன்மையை ஆழமாகப் பாதித்துள்ளன.

இந்த மாற்றங்கள் தனித்து பிரிட்டனில் மட்டும் நிகழ்ந்தவை அல்ல. கடந்த ஒரு தசாப்தமாக ஐரோப்பா முழுவதும் தேசியவாத அரசியல், மக்கள் ஆதரவு அரசியல் (Populism), பாரம்பரிய அரசியல் கட்சிகளின் ஆதரவு வீழ்ச்சி மற்றும் புதிய அரசியல் சக்திகளின் எழுச்சி போன்ற போக்குகள் வலுப்பெற்று வருகின்றன. அதன் தாக்கத்தை மிகத் தெளிவாக வெளிப்படுத்திய நாடுகளில் பிரிட்டனும் ஒன்றாகும்.

டொனி பிளேயர்- புதிய தொழிற் கட்சி: 1997 முதல் 2007 வரை பிரதமராகப் பதவி வகித்த டொனி பிளேயர், தொழிற்கட்சியை (Labour Party) மத்திய நிலைப்பாட்டை நோக்கி மாற்றிய அரசியல்வாதியாக அறியப்படுகிறார். “New Labour” என்ற அணுகுமுறையின் மூலம் சந்தைப் பொருளாதாரத்தையும் சமூக நலக் கொள்கைகளையும் இணைக்கும் முயற்சியை அவர் மேற்கொண்டார்.

அவரது ஆட்சியில் கல்வி, சுகாதாரம், பொதுச் சேவைகள் மற்றும் பொருளாதார வளர்ச்சி போன்ற துறைகளில் குறிப்பிடத்தக்க முன்னேற்றங்கள் ஏற்பட்டன. எனினும், 2003 ஆம் ஆண்டு ஈராக் போரில் அமெரிக்காவுடன் இணைந்து பிரிட்டனை ஈடுபடுத்திய முடிவு அவரது அரசியல் மரபின் மீது நீடித்த சர்ச்சையை ஏற்படுத்தியது. இதன் பின்னர் அரசாங்கத்தின் மீதான மக்கள் நம்பிக்கை குறையத் தொடங்கியது.

கோர்டன் பிரவுன்- உலகப் பொருளாதார சவால்: 2007 ஆம் ஆண்டு பிரதமராகப் பொறுப்பேற்ற கோர்டன் பிரவுன், உலக நிதி நெருக்கடியின் மிகக் கடினமான காலத்தில் நாட்டை வழிநடத்த வேண்டிய சூழ்நிலையை எதிர்கொண்டார்.

2008 உலகப் பொருளாதார நெருக்கடியின்போது பிரிட்டனின் வங்கித் துறையைப் பாதுகாக்க அரசின் தலையீட்டை அவர் முன்னெடுத்தார். வங்கிகளை மீட்கும் திட்டங்கள் சர்வதேச அளவில் பாராட்டப்பட்டாலும், வேலைவாய்ப்பின்மை, அரசின் கடன் சுமை மற்றும் பொருளாதார மந்தநிலை காரணமாக மக்களின் அதிருப்தி அதிகரித்தது. அதன் விளைவாக 2010 தேர்தலில் தொழிற்கட்சி தோல்வியடைந்து, பதின்மூன்று ஆண்டுகள் நீடித்த அதன் ஆட்சி முடிவுக்கு வந்தது.

டேவிட் கமரூன் -பிரெக்சிட் திருப்புமுனை: 2010 இல் கன்சர்வேட்டிவ் கட்சித் தலைவர் டேவிட் கமரூன் பிரதமரானார். அரசுச் செலவுகளைக் குறைக்கும் “Austerity” கொள்கையை அவர் முன்னெடுத்தார். இந்தக் கொள்கை அரசின் நிதிநிலையை கட்டுப்படுத்தும் நோக்கத்துடன் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டாலும், சமூக நலச் சேவைகளில் ஏற்பட்ட குறைப்புகள் கடுமையான விமர்சனங்களுக்கு வழிவகுத்தன.

அவரது ஆட்சியின் மிக முக்கியமான முடிவு 2016 ஆம் ஆண்டு ஐரோப்பிய ஒன்றிய உறுப்பினர் விவகாரத்தில் பொதுவாக்கெடுப்பை நடத்துவதாகும். பிரிட்டன் ஐரோப்பிய ஒன்றியத்தில் தொடரும் என அவர் நம்பியிருந்தார். ஆனால், பெரும்பான்மை வாக்காளர்கள் வெளியேறுவதற்கு ஆதரவாக வாக்களித்தனர். இந்த முடிவு பிரிட்டிஷ் அரசியலின் மிகப் பெரிய திருப்புமுனையாக அமைந்தது. அதன் அரசியல் பொறுப்பை ஏற்று கமரூன் பதவி விலகினார்.

தெரேசா மே- நிறைவேறாத பிரெக்சிட்: கமரூனுக்குப் பிறகு பிரதமரான தெரேசா மே, பிரெக்சிட் ஒப்பந்தத்தை நிறைவேற்றும் கடினமான பொறுப்பை ஏற்றார். ஆனால், ஐரோப்பிய ஒன்றியத்துடன் அவர் பேச்சுவார்த்தை நடத்தி உருவாக்கிய ஒப்பந்தம் பலமுறை நாடாளுமன்றத்தில் நிராகரிக்கப்பட்டது.

கன்சர்வேட்டிவ் கட்சிக்குள் ஏற்பட்ட பிளவுகள், எதிர்க்கட்சிகளின் எதிர்ப்பு மற்றும் அரசியல் நிச்சயமற்ற நிலை ஆகியவை அவரது தலைமையை பலவீனப்படுத்தின. இறுதியில் 2019 ஆம் ஆண்டு அவர் பதவி விலக நேரிட்டது.

போரிஸ் ஜோன்சன்- பிரெக்சிட் வெற்றியும் சர்ச்சைகளும்: 2019 இல் போரிஸ் ஜோன்சன் பிரதமராகி “Get Brexit Done” என்ற முழக்கத்துடன் தேர்தலில் வெற்றி பெற்றார். அவரது தலைமையில் பிரிட்டன் ஐரோப்பிய ஒன்றியத்திலிருந்து அதிகாரபூர்வமாக வெளியேறியது.

ஆனால், அவரது ஆட்சிக் காலம் கோவிட்-19 பெருந்தொற்று, ஊரடங்கு நடவடிக்கைகள், பொருளாதார பாதிப்புகள் மற்றும் “Partygate” சர்ச்சையால் பெரிதும் பாதிக்கப்பட்டது. ஊரடங்கு விதிகள் அமலில் இருந்தபோது அரசு அலுவலகங்களில் விருந்துகள் நடைபெற்றதாக வெளியான தகவல்கள் மக்களின் கோபத்தை ஏற்படுத்தின. இதன் விளைவாக அவர் தனது கட்சியின் ஆதரவையும் இழந்து பதவி விலகினார்.

லிஸ் ட்ரஸ்- மிகக் குறுகிய கால பிரதமர்: 2022 இல் பிரதமரான லிஸ் ட்ரஸ், பிரிட்டன் அரசியல் வரலாற்றிலேயே மிகக் குறுகிய காலம் பதவி வகித்த தலைவராகப் பதிவானார். வரி குறைப்புகளை மையமாகக் கொண்ட அவரது “Mini Budget” திட்டம் நிதிச் சந்தைகளில் பெரும் அதிர்வை ஏற்படுத்தியது. பவுண்டின் மதிப்பு வீழ்ச்சி, அரசுக் கடன் வட்டி உயர்வு மற்றும் முதலீட்டாளர் நம்பிக்கை சரிவு ஆகிய காரணங்களால் அவர் வெறும் 45 நாட்களிலேயே பதவி விலக வேண்டிய நிலை ஏற்பட்டது.

ரிஷி சுனாக்- பொருளாதார நிலைத்தன்மை முயற்சி: லிஸ் ட்ரஸுக்குப் பிறகு பிரதமரான ரிஷி சுனாக், பொருளாதார நம்பிக்கையை மீட்டெடுப்பதே தனது முக்கிய இலக்காகக் கொண்டார். பணவீக்கத்தைக் கட்டுப்படுத்துதல், நிதி ஒழுங்கை மீட்டெடுத்தல் மற்றும் சந்தைகளின் நம்பிக்கையைப் பெறுதல் ஆகிய துறைகளில் அவர் சில முன்னேற்றங்களை ஏற்படுத்தினார். இருப்பினும், வாழ்வாதாரச் செலவு உயர்வு, குடியேற்ற விவகாரம், தேசிய சுகாதார சேவையின் சவால்கள் மற்றும் நீண்டகால கன்சர்வேட்டிவ் ஆட்சியால் ஏற்பட்ட மக்கள் சோர்வு ஆகியவை அவரது அரசாங்கத்தின் மீது அழுத்தத்தை ஏற்படுத்தின.

கெய்ர் ஸ்டார்மர் – அரசியல் மாற்றம்:

2024 பொதுத் தேர்தலில் தொழிற்கட்சி மீண்டும் ஆட்சிக்கு வந்தது. கெய்ர் ஸ்டார்மர், தீவிர இடதுசாரி அணுகுமுறையை விட மத்திய நிலைப்பாட்டை முன்வைத்து வாக்காளர்களின் நம்பிக்கையைப் பெற்றார். பொருளாதார பொறுப்புணர்வு, நிர்வாகத் திறன், பொது சேவைகளின் மறுசீரமைப்பு மற்றும் அரசியல் நிலைத்தன்மையை மீட்டெடுப்பதாக அவர் உறுதியளித்தார். இருப்பினும், ஐரோப்பாவில் தொடர்ந்த பொருளாதார மந்தநிலை, பாதுகாப்புச் செலவுகளின் அதிகரிப்பு, குடியேற்ற அழுத்தங்கள் மற்றும் கட்சிக்குள் உருவான கருத்து வேறுபாடுகள் அவரது தலைமையையும் சவாலுக்கு உட்படுத்தின.

ஐரோப்பிய அரசியல் மாற்ற தாக்கம்

பிரிட்டனின் அரசியல் மாற்றங்களைப் புரிந்துகொள்ள ஐரோப்பிய அரசியல் சூழலையும் கவனிக்க வேண்டும். கடந்த பத்து ஆண்டுகளில் ஐரோப்பாவின் பல நாடுகளில் பாரம்பரிய மத்திய இடது மற்றும் மத்திய வலது கட்சிகளின் ஆதரவு குறைந்துள்ளது. அதேவேளை, தேசியவாதம், எல்லைப் பாதுகாப்பு, குடியேற்றக் கட்டுப்பாடு மற்றும் தேசிய அடையாளத்தை வலியுறுத்தும் கட்சிகள் வளர்ச்சியடைந்துள்ளன.

பிரான்ஸ், இத்தாலி, ஜெர்மனி, நெதர்லாந்து, ஆஸ்திரியா மற்றும் ஸ்வீடன் போன்ற நாடுகளில் வலதுசாரி அல்லது தேசியவாதக் கட்சிகளின் செல்வாக்கு அதிகரித்துள்ளது. ரஷ்யா–உக்ரைன் போர், எரிசக்தி விலை உயர்வு மற்றும் பணவீக்கம் ஆகியவை இந்த அரசியல் மாற்றங்களை மேலும் வேகப்படுத்தின.

பிரிட்டனில் குடியேற்றம் என்பது பொருளாதாரப் பிரச்சினை மட்டுமல்ல; அது தேசிய அடையாளம், பாதுகாப்பு மற்றும் கலாச்சார விவாதங்களுடன் இணைந்துள்ளது. பிரெக்சிட் இயக்கத்தின் முக்கிய முகமாக விளங்கிய நைஜல் பராஜ், பாரம்பரிய கட்சிகளின் மீதான மக்கள் அதிருப்தியை அரசியல் சக்தியாக மாற்றியவர். குடியேற்றக் கட்டுப்பாடு, தேசிய இறையாண்மை மற்றும் “பிரிட்டிஷ் அடையாளம்” போன்ற விடயங்களை முன்வைத்து அவர் தொடர்ந்து அரசியல் செல்வாக்கைப் பெற்றுவருகிறார்.

குடியேற்ற அரசியல் – நைஜல் பராஜின் மீளெழுச்சி

இது எதிர்காலத்தில் கன்சர்வேட்டிவ் கட்சியின் வாக்கு வங்கியை மேலும் பாதிக்கக்கூடிய காரணியாகவும், தொழிற்கட்சிக்கும் புதிய அரசியல் சவால்களை உருவாக்கக்கூடிய அம்சமாகவும் கருதப்படுகிறது. எதிர்காலத்தில் பிரிட்டன் பல முக்கியமான சவால்களை எதிர்கொள்ள உள்ளது.

பொருளாதார வளர்ச்சியை மீட்டெடுத்தல், தேசிய சுகாதார சேவையின் செயல்திறனை மேம்படுத்தல், வீட்டு வசதி நெருக்கடியைச் சமாளித்தல், குடியேற்றக் கொள்கையைச் சீரமைத்தல், பாதுகாப்புச் செலவுகளை அதிகரித்தல் மற்றும் ஐரோப்பிய ஒன்றியத்துடனான உறவை மறுவரையறை செய்தல் போன்றவை முக்கிய அரசியல் விவாதங்களாகத் தொடரும். அதேவேளை, செயற்கை நுண்ணறிவு, டிஜிட்டல் பொருளாதாரம், காலநிலை மாற்றம் மற்றும் உலகளாவிய பாதுகாப்பு ஆகிய புதிய சவால்களும் பிரிட்டிஷ் அரசியலின் முன்னுரிமைகளை மாற்றி வருகின்றன.

கடந்த இருபது ஆண்டுகளில் பிரிட்டனின் அரசியல் வரலாறு, தலைவர்கள் மாறிய வரலாறு மட்டுமல்ல; மாறிவரும் உலக அரசியலின் பிரதிபலிப்பாகும். டொனி பிளேயரின் “புதிய தொழிற்கட்சி” காலத்திலிருந்து பிரெக்சிட் வரை, கோவிட் பெருந்தொற்றிலிருந்து வாழ்வாதாரச் செலவு நெருக்கடி வரை, பிரிட்டன் தொடர்ந்து அரசியல் மற்றும் பொருளாதார அதிர்வுகளை எதிர்கொண்டுள்ளது.

இந்த அனுபவம் ஒரு முக்கியமான பாடத்தை எடுத்துக்காட்டுகிறது. இன்றைய ஐரோப்பாவில் எந்த அரசாங்கமும் அல்லது அரசியல் கட்சியும் நிரந்தர ஆதரவைக் கொண்டிருக்க முடியாது. பொருளாதார செயல்திறன், குடியேற்றக் கொள்கை, தேசிய பாதுகாப்பு, சமூக நம்பிக்கை மற்றும் திறமையான நிர்வாகம் ஆகியவற்றின் அடிப்படையிலேயே மக்கள் தங்களது அரசியல் ஆதரவை மாற்றுகின்றனர்.

எனவே, கடந்த 20 ஆண்டுகளில் பிரிட்டிஷ் பிரதமர்களின் எழுச்சியும் வீழ்ச்சியும் தனிநபர் அரசியல் கதைகளாக மட்டுமல்லாமல், மாறிவரும் ஐரோப்பிய அரசியல் ஒழுங்கின் பிரதிபலிப்பாகவும், 21ஆம் நூற்றாண்டு ஜனநாயகங்கள் எதிர்கொள்ளும் புதிய சவால்களின் சின்னமாகவும் பார்க்கப்பட வேண்டும்.