செல்வம் பெருமையடிக்கும் இடமாக வழிபாடு மாறும்போது இந்து ஆலயங்களுக்கும் தமிழ் புலம்பெயர் சமூகத்திற்கும் ஒரு எச்சரிக்கை… ராஜ் சிவநாதன்

ராஜ் சிவநாதன் | மெல்பேர்ன், ஆஸ்திரேலியா 

தமிழ் மக்களின் சமய மற்றும் கலாச்சார வாழ்வில் இந்து ஆலயத் திருவிழாக்கள் எப்போதும் முக்கியமான இடத்தை வகித்து வந்துள்ளன. யாழ்ப்பாணம், கிளிநொச்சி மற்றும் இலங்கையின் பிற பகுதிகள் மட்டுமன்றி, பாரிஸ், ஜெர்மனி போன்ற புலம்பெயர் மையங்களிலும் நடைபெறும் வருடாந்திர திருவிழாக்கள் குடும்பங்களையும் சமூகங்களையும் இறைவழிபாட்டில் ஒன்று சேர்க்கின்றன.
இருப்பினும், இப்போது ஒரு சங்கடமான கேள்வியை நாம் எழுப்பியாக வேண்டும்: நமது சில கோயில் திருவிழாக்கள் ஆன்மீகத்தை விட்டு விலகி, செல்வம், அந்தஸ்து மற்றும் தனிமனித அகந்தையைக் காட்டும் ஆடம்பர வெளிப்பாடுகளாக மாறிவருகின்றனவா?

இந்த ஆண்டு, பல விழாக்கள் வழக்கமான சமய வழிபாட்டு முறைகளைத் தாண்டிச் சென்றிருப்பதாகத் தெரிகிறது. வெடிமருந்துகள், அதிக அடர்த்தி கொண்ட ஒளி விளக்குகள், உரத்த இசை, போட்டி மேளவாத்தியங்கள், விரிவான அலங்காரங்கள் மற்றும் மீண்டும் மீண்டும் நடத்தப்படும் ஊர்வலங்களுக்கு பிரம்மாண்டமான தொகைகள் செலவிடப்படுவதாகக் கூறப்படுகிறது. புலம்பெயர் அமைப்பாளர்கள் யார் மிகப்பெரிய அல்லது மிகவும் பிரம்மாண்டமான நிகழ்வை நடத்துவது என்பதில் ஒருவரோடு ஒருவர் போட்டியிடுவது போல் தோன்றுகிறது.
ஒரு கோயிலை ஆதரிப்பதிலோ அல்லது ஒரு சமயப் பாரம்பரியத்தைக் கொண்டாடுவதிலோ எந்தத் தவறும் இல்லை. ஆனால், பக்தி என்பது சத்தம், ஆடம்பரம் மற்றும் செலவினங்களால் அளவிடப்பட்டு — சில மீட்டர்கள் தள்ளியிருக்கும் துன்பப்படும் மனிதர்கள் கண்ணுக்குத் தெரியாமல் போகும்போதுதான் கவலை ஏற்படுகிறது.

பண்டிதரிப்பு ஒரு கடுமையான எச்சரிக்கை

இந்தப் பிரச்சினை வெறும் ரசனை பற்றியதோ அல்லது ஆடம்பரத்தின் மீதான விமர்சனமோ மட்டுமல்ல. இது பொதுமக்களின் பாதுகாப்புப் பிரச்சினையாக மாறியுள்ளது.

2026 ஆகஸ்ட் 20 அன்று பண்டிதரிப்புப் பகுதியில் உள்ள ஒரு முருகன் கோயில் திருவிழாவின் போது, அதிக அடர்த்தி கொண்ட விளக்குகள் மற்றும் பட்டாசுகளின் வெளிப்பாட்டினால் 500-க்கும் மேற்பட்ட மக்கள் சிகிச்சை பெற வேண்டியிருந்ததாகக் கூறப்படுகிறது. இரண்டு முதல் பன்னிரண்டு வயது வரையிலான 114 குழந்தைகள் உட்பட சுமார் 400 பேர் யாழ்ப்பாணம் போதனா மருத்துவமனையில் சிகிச்சை பெற்றனர். அந்த வெளிச்சக் கருவிகள் கடுமையான ஒளியையும் புறஊதாக் கதிர்களையும் உமிழ்ந்திருக்கலாம் என மருத்துவ வல்லுநர்கள் எச்சரித்தனர்.

இச்சம்பவத்தைத் தொடர்ந்து, ஆகஸ்ட் 25 அன்று வடக்கு மாகாண ஆளுநர் என். வேதநாயகன் மற்றும் மீன்பிடி அமைச்சர் ஆர். சந்திரசேகர் ஆகியோர் உயர்மட்டக் கூட்டத்தை நடத்தினர். அதிக அடர்த்தி கொண்ட விளக்குகள், பட்டாசுகள் மற்றும் ஆபத்தான திருவிழா நடவடிக்கைகளைக் கட்டுப்படுத்தும் உள்ளாட்சி விதிகளை உருவாக்க அதிகாரிகள் ஒப்புக்கொண்டனர். மேலும், அதிக ஒலிபெருக்கி சத்தத்தைக் கட்டுப்படுத்தும் நடைமுறைச் சட்டங்கள் சரிவர அமல்படுத்தப்படவில்லை என்பதையும் அவர்கள் ஒப்புக்கொண்டனர்.

பண்டிதரிப்பு சம்பவத்தை ஒரு தனிப்பட்ட விபத்தாகக் கருதி ஒதுக்கிவிடக் கூடாது. தொழில்நுட்பம், போட்டி மற்றும் ஆடம்பரம் ஆகியவை பொறுப்புணர்வை மீறும்போது என்ன நடக்கும் என்பதற்கு இது ஒரு சான்றாகும்.
வெளியில் திருவிழாக்கள் — ஆனால் அதற்குப் பின் வெற்றிடம்
மற்றொரு முரண்பாடும் தீவிர பரிசீலனைக்குரியது. பெரிய திருவிழாக்களின் போது, சில கோயில்களில் கூட்ட நெரிசல் வழிகிறது. வீதிகளில் ஊர்வலங்கள் நிரம்புகின்றன; சமூக வலைத்தளங்களில் புகைப்படங்களும் காணொளிகளும் வெள்ளமெனப் பாய்கின்றன. ஆனால், திருவிழா முடிந்ததும், அதே கோயில்களில் ஒப்பீட்டளவில் மிகக் குறைந்த பக்தர்களே காணப்படுகின்றனர்.

இது ஒரு முக்கியமான கேள்வியை எழுப்புகிறது: மக்கள் ஆன்மீகச் சிந்தனைக்காக வருகிறார்களா — அல்லது வெறும் பொழுதுபோக்கு, சமூக அங்கீகாரம் மற்றும் விளம்பரத்திற்காக வருகிறார்களா?

உண்மையான வழிபாடு என்பது விளம்பரப்படுத்தப்படும் ஒரு வருடாந்திர ஆடம்பர நிகழ்வில் மட்டும் இருக்கக் கூடாது. ஒரு கோயில் என்பது ஆண்டு முழுவதும் ஆன்மீகம், சேவை, அறநெறி மற்றும் சமூக நலனின் மையமாக விளங்க வேண்டும்.
நல்லூர் பகுதியில் இந்த முரண்பாடு மிகவும் வேதனையளிக்கிறது.

ஆயிரக்கணக்கானோர் வழிபாட்டிற்காகக் கூடும் வேளையில், போரினால் பாதிக்கப்பட்டவர்கள் மற்றும் மாற்றுத்திறனாளிகள் உட்பட பல நலிவடைந்த மனிதர்கள் அருகில் உள்ள வீதிகளில் உதவி கோருவதைக் காண முடிகிறது. பலரும் அவர்களை ஒரு முறை கூட ஏறெடுத்துப் பார்க்காமல் கடந்து செல்கிறார்கள்.
ஒரு சிந்தனை: சில நிமிடங்களில் மறைந்துவிடும் பட்டாசுகளுக்காக லட்சக்கணக்கில் செலவழித்துவிட்டு, கோயிலுக்கு வெளியே அமர்ந்திருக்கும் ஒரு மாற்றுத்திறனாளியைக் கண்டுகொள்ளாமல் விட்டால், நமது சமய முன்னுரிமைகளைப் பற்றி அது என்ன சொல்கிறது?

வன்னி வேறு ஒரு யதார்த்தத்தை எதிர்கொள்கிறது
வன்னிப் பகுதி சமூகங்கள் கடுமையான வெப்பம், நீர் பற்றாக்குறை மற்றும் விவசாய நெருக்கடிகளை எதிர்கொண்டு வருகின்றன. ஆகஸ்ட் பிற்பகுதியில், வளிமண்டலவியல் திணைக்களம் யாழ்ப்பாணம், கிளிநொச்சி மற்றும் முல்லைத்தீவு ஆகிய பகுதிகளை உள்ளடக்கி வெப்பமான வானிலை எச்சரிக்கையை விடுத்தது. இலங்கை முழுவதிலும், நீர்நிலைகளின் நீர்மட்டம் குறைந்து வருவதாலும் வறட்சி நிலவுவதாலும் விவசாயிகளும் சமூகங்களும் கடுமையான அழுத்தத்திற்கு உள்ளாகியுள்ளனர்.

வடக்கில் உள்ள பல குடும்பங்கள் உணவுப் பொருட்களின் அதிக விலை, விவசாயச் செலவுகள், மின்சாரம், போக்குவரத்து மற்றும் கல்விச் செலவுகளால் ஏற்கனவே தவித்து வருகின்றன. போதிய நீரின்றி பயிர்களையும் கால்நடைகளையும் இழந்து விடுவோமோ என்று விவசாயிகள் அஞ்சுகின்றனர். போரினால் பாதிக்கப்பட்ட குடும்பங்கள், விதவைகள் மற்றும் மாற்றுத்திறனாளிகள் நிலையான வருமானம் அல்லது முறையான வீடற்ற நிலையில் தொடர்ந்து வாழ்கின்றனர்.
இத்தகைய பின்னணியில், தற்காலிக அலங்காரங்கள், செவிடாக்கும் ஒலி அமைப்புகள் மற்றும் பட்டாசுகளுக்காக லட்சக்கணக்கான ரூபாய்களைச் செலவழிப்பதை ஒருக்காலும் நியாயமான சமயச் சேவையாகக் காட்ட முடியாது.
ஒவ்வொரு பெரிய திருவிழா வரவுசெலவுத் திட்டத்திலும் குறைந்தபட்சம் 25 சதவீதமாவது பின்வருவனவற்றிற்கு ஒதுக்கப்பட்டால் எப்படி இருக்கும் என்று

கற்பனை செய்து பாருங்கள்:

• குடிநீர் வசதிகள் மற்றும் விவசாயக் கிணறுகள் அமைத்தல்
• போர் விதவைகள் மற்றும் மாற்றுத்திறனாளிகளுக்கான உதவிகள்
• பள்ளி உணவுகள், கல்வி உதவித்தொகைகள் மற்றும் கற்றல் உபகரணங்கள்
• மருத்துவச் சிகிச்சை மற்றும் மாற்றுத்திறனாளிகளுக்கான இயக்கம்சார் கருவிகள்
• விவசாயிகள் மற்றும் மீனவக் குடும்பங்களுக்கான வாழ்வாதார உதவி
• சூரிய மின்சக்தி மற்றும் நிரந்தரச் சமூக வசதிகள்
இத்தகைய உதவிகள் திருவிழாவின் சிறப்பைக் குறைக்காது; மாறாக, அது திருவிழாவிற்கு ஆழமான ஆன்மீக நோக்கத்தை அளிக்கும்.
பறவைக் காவடியும் ஆபத்தான பக்தி முறைகளும்
பறவைக் காவடி மற்றும் பிற தீவிர உடல்சார் நேர்த்திக்கடன்களின் எண்ணிக்கை அதிகரித்து வருவதும் கவனமாகப் பரிசீலிக்கப்பட வேண்டும். முருகன் வழிபாட்டில் காவடிக்கு நீண்டகால இடமுண்டு, மேலும் உண்மையான தனிப்பட்ட நேர்த்திக்கடன்கள் மரியாதையுடன் நடத்தப்பட வேண்டும். ஆனால், பாரம்பரியத்தின் மீதான மரியாதை என்பதற்காக நவீன மாற்றங்கள் எதுவும் கேள்வி கேட்கப்படக் கூடாது என்று அர்த்தமல்ல.
தொங்குதல், உடலை அதிகளவில் அலகிடுதல் அல்லது பிற கடுமையான உடல் அபாயங்களை உள்ளடக்கிய நடைமுறைகள் மருத்துவம், பாதுகாப்பு மற்றும் வயது சார்ந்த கட்டுப்பாடுகளுக்கு உட்படுத்தப்பட வேண்டும். அவை ஒவ்வொரு தெருமுனையிலும் நடத்தப்படும் போட்டிச் சாகசங்களாகவோ அல்லது சமூக வலைத்தளங்களில் விளம்பரப்படுத்தப்படும் நிகழ்வுகளாகவோ மாறக்கூடாது.
தனது பக்தியையோ அல்லது செல்வத்தையோ நிரூபிக்க பக்தர்கள் தங்கள் உயிரைப் பணயம் வைப்பதை இறைவன் விரும்புவதில்லை. சமய சுதந்திரம் என்பது குழந்தைகள், பங்கேற்பாளர்கள் மற்றும் பார்வையாளர்களைப் பாதுகாக்கும் கோயில் நிருவாகிகள் மற்றும் அதிகாரிகளின் கடமையை நீக்கிவிட முடியாது.

ஒழுங்குமுறைகள் உடனடியாகத் தொடங்க வேண்டும்

விதிமுறைகளைக் கொண்டுவர ஆளுநர் எடுத்த முடிவு வரவேற்கத்தக்கது, ஆனால் அறிவிப்புகள் மட்டுமே போதாது. வடக்கு மாகாண நிர்வாகம், உள்ளாட்சி மன்றங்கள், காவல்துறை, சுகாதாரத் துறை, இந்து மன்றங்கள் மற்றும் சமூக அமைப்புகள் இணைந்து நடைமுறைப்படுத்தக்கூடிய திருவிழா விதிகளை அறிமுகப்படுத்த வேண்டும்:

1. பெரிய பொது நிகழ்வுகளுக்கான திருவிழா வரவுசெலவுத் திட்டம் மற்றும் பாதுகாப்புத் திட்டங்களுக்குக் கட்டாய அனுமதி பெறல்.

2. பட்டாசுகள் மற்றும் அதிக அடர்த்தி கொண்ட விளக்குகளுக்கு உரிமம் பெறுதலும் தொழில் நுட்பப் பரிசோதனையும்.

3. ஒலிபெருக்கிகள், இயங்கும் நேரங்கள் மற்றும் ஒலி அளவுகளுக்குக் கடுமையான வரம்புகள் அமைத்தல்.

4. ஆபத்தான காவடி மற்றும் உடலைத் தொங்கவிடும் நடைமுறைகளுக்கு மருத்துவக் கண்காணிப்பு.

5. அபாயகரமான சடங்குகளில் குழந்தைகள் பங்கேற்பதைத் தடை செய்தல்.
6. திருவிழா வருமானம், வெளிநாட்டு நன்கொடைகள் மற்றும் செலவினங்களை வெளிப்படையாக வெளியிடுதல்.

7. பெரிய திருவிழா நன்கொடைகளில் குறிப்பிட்ட சதவீதத்தைக் கட்டாயமாகச் சமூக நலன்களுக்கு ஒதுக்குதல்.

8. பெரிய கூட்டங்களுக்குப் பொதுப் பொறுப்புக் காப்பீடு மற்றும் அவசரகால ஏற்பாடுகளைச் செய்தல்.

9. அதிகப்படியான அலங்காரங்கள் மற்றும் சுற்றுச்சூழல் தீங்கு விளைவிக்கும் பொருட்களுக்குக் கட்டுப்பாடுகள்.

10. பாதுகாப்பு விதிகளைப் புறக்கணிக்கும் கோயில் அறங்காவலர்கள் மற்றும் அனுசரணையாளர்களுக்குத் தனிப்பட்ட பொறுப்புக்கூறல்.

பிரான்ஸ், ஜெர்மனி மற்றும் பிற இடங்களில் உள்ள புலம்பெயர் கோயில்கள் மற்றும் விழா அமைப்பாளர்களிடையேயும் இதேபோன்ற நெறிமுறைப் பொறுப்பு ஊக்குவிக்கப்பட வேண்டும். புலம்பெயர் சமூகத்தின் வெற்றி என்பது யார் சத்தமான அல்லது ஆடம்பரமான ஊர்வலத்தை நடத்துவது என்ற போட்டியில் அல்ல — இரக்கத்திலும் ஆக்கபூர்வமான முதலீட்டிலும் வெளிப்பட வேண்டும்.
இந்து தர்மம் ஒரு வாழ்க்கை முறை
இது இந்து திருவிழாக்களுக்கு எதிரான வாதம் அல்ல; மாறாக அவற்றின் கண்ணியத்தைப் பாதுகாப்பதற்கான ஒரு கோரிக்கை.

இந்து சமயம் ஒழுக்கம், அடக்கம், இரக்கம், சுயக்கட்டுப்பாடு மற்றும் சேவையை போதிக்கிறது. ஒரு கோயில் திருவிழா சமூகத்தை ஒன்றிணைக்கவும், நலிவடைந்தவர்களுக்கு உதவவும், அறநெறிப் பொறுப்பை வலுப்படுத்தவும் வேண்டும். அது ஒருபோதும் அகந்தை, வணிக விளம்பரம் அல்லது கட்டுப்பாடற்ற போட்டிக்கான களமாக மாறக்கூடாது.

நமது சமயம் ‘ஆடம்பரத்திற்குச் செலவிடும்’ கலாச்சாரத்திலிருந்து ‘பக்தியால் சேவை செய்யும்’ கலாச்சாரத்தை நோக்கி நகர வேண்டும்.
காட்சிப் பொலிவுக் கலாச்சாரம் (தற்காலிகமானது) பக்தி மற்றும் சேவைக்கலாச்சாரம் (நிலையானது)

• ஒரு பட்டாசு சில நொடிகள் மட்டுமே எரியும்.
• ஒரு அலங்கார வளைவு திருவிழா முடிந்ததும் மறைந்துவிடும். • ஒரு குடிநீர்க் கிணறு ஒரு கிராமத்தை பத்தாண்டுகளுக்குக் காப்பாற்றும்.
• ஒரு கல்வி உதவித்தொகை ஒரு குழந்தையின் முழு எதிர்காலத்தையே மாற்றும்.

ஆளுநர், இந்து மன்றங்கள், சிவில் சமூக அமைப்புகள் மற்றும் கோயில் அறங்காவலர்கள் உடனடியாகச் செயல்பட வேண்டும். அதைவிட முக்கியமாக, புலம்பெயர் அனுசரணையாளர்கள் தங்கள் சொந்த மனசாட்சியைச் சோதித்துப் பார்க்க வேண்டும்.

கேள்வி என்னவென்றால், இறைவனின் பெயரால் நாம் எவ்வளவு செலவழிகிறோம் என்பதல்ல.

உண்மையான கேள்வி: இறைவனின் பெயரால் எவ்வளவு துன்பங்களைத் துடைக்க நாம் தயாராக இருக்கிறோம் என்பதே!