“10 ஆண்டுகளாக உடலுறவு இல்லை..” கணவனுக்கு மனைவி கொடுத்த நூதன தண்டனை’’

ஒரு சிறிய கிராமத்தில் பத்து ஆண்டுகளுக்கு முன் நடந்த திருமணம் இன்று வரை பேசுபொருளாக மாறியிருக்கிறது. பங்களாதேஷின் ஒரு சிறிய கிராமத்தைச் சேர்ந்த ஷாஹினா பேகம் என்ற இளம்பெண் அப்துல் கரீம் என்பவரை மணந்தாள்.

இரு குடும்பங்களும் பொருளாதாரத்தில் நலிந்த நிலையில் இருந்ததால், திருமணம் முடிந்த சில நாட்களிலேயே கரீம் வெளிநாட்டுக்கு வேலைக்குச் சென்றுவிட்டார். “முதலில் வீட்டு நிலையைச் சரிசெய்வோம். பிறகு குழந்தை பெற்றுக்கொள்ளலாம்” என்ற ஒப்பந்தத்துடன் அந்தப் பயணம் தொடங்கியது.

கரீம் அவ்வப்போது வீட்டுக்கு வருவார்; சில மாதங்கள் தங்கிவிட்டு மீண்டும் வெளியே சென்றுவிடுவார். வீட்டுச் செலவு, சகோதரர்களின் கல்வி, பெற்றோரின் மருத்துவம் என எல்லாவற்றையும் தன் சம்பளத்திலிருந்து அனுப்பினார். ஆனால், வீட்டில் ஷாஹினா தனியாகவே இருந்தாள். பக்கத்து வீட்டுப் பெண்கள் குழந்தைகளை வளர்த்துக் கொண்டிருந்தனர். விழாக்களில் குடும்பமாக வருபவர்களைப் பார்த்து அவள் மனம் சுருங்கியது.

கரீம் வரும்போதெல்லாம், “இன்னும் சில வருடங்கள் பொறுங்கள்; இப்போது குழந்தை தேவையில்லை” என்று சொல்லிவிடுவார். உடல் ரீதியான நெருக்கமும் இல்லாமல் ஆண்டுகள் கடந்தன.

ஷாஹினாவின் அத்தை மகன் ரபீக் அதே ஊரில் இருந்தார். சிறு வயதிலிருந்தே அறிமுகம் என்பதால், கரீம் வெளியே இருக்கும் நாட்களில் வீட்டு வேலைகளில் உதவி செய்வார். பேச்சு பெருகியது; தனிமையில் பகிர்ந்துகொண்ட வலிகள் நெருக்கமாக மாறின. சில மாதங்களில் அந்த நெருக்கம் வேறு உறவாக மாறியது. ஊரில் சிலர் சந்தேகம் கொண்டனர்; ஆனால், யாரும் வெளிப்படையாகப் பேசவில்லை.

பத்து ஆண்டுகள் கழித்து ஒருமுறை கரீம் நீண்ட விடுமுறையில் வந்தார். வீட்டில் நடப்பதை அறிந்து அதிர்ந்தார். அன்று மாலை சாலையில் ஷாஹினாவையும் ரபீக்கையும் இழுத்து வந்து, சாட்சிகளுக்கு முன்னால் கேள்வி கேட்டார். அப்போது பதிவான காட்சிகள் பின்னர் வீடியோவாகப் பரவின.

வீடியோவில் ஷாஹினா அமைதியாகப் பேசுகிறாள்:

“திருமணம் ஆனது பத்து ஆண்டுகள் ஆகிறது. இந்த மனிதர் என்னுடன் ஒருமுறைகூட நெருங்கி இருக்கவில்லை. வேலை, பணம், வேலை, பணம் என்று சுற்றிக் கொண்டிருக்கிறார். நான் செய்தது தவறு என்று நினைக்கவில்லை. இந்த வீட்டில் இனி வாழ விரும்பவில்லை; ரபீக்குடன் வாழ விரும்புகிறேன்.”

கரீம் அந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டு நிலைகுலைந்தார். சுற்றி நின்றவர்கள் தடுத்தனர். சிலர் ஷாஹினாவைக் குற்றம் சாட்டினர்; சிலர் அவள் தனிமையைச் சுட்டிக்காட்டினர். காவல்துறை வந்து இரு தரப்பையும் பிரித்தது. வழக்குப் பதிவு செய்யப்பட்டது. இரு தரப்பும் தங்கள் பக்கத்தைச் சொல்லத் தொடங்கினர்.

ஊரில் இந்தச் சம்பவம் இரண்டு கோணங்களில் விவாதிக்கப்படுகிறது. ஒரு பக்கம், “பத்து ஆண்டுகள் காத்திருந்த ஒரு பெண்ணின் வாழ்க்கை என்ன ஆனது?” என்ற கேள்வி எழுகிறது. மறுபக்கம், “திருமண உறுதியை மீறிய செயல் ஏற்கத்தக்கதா?” என்ற கேள்வி ஓங்குகிறது. வெளிநாட்டில் பணிபுரியும் பல ஆண்களின் குடும்பங்களில் இதுபோன்ற தனிமைப் பிரச்சினைகள் அதிகரித்து வருவதாக உள்ளூர் சமூக ஆர்வலர்கள் கூறுகின்றனர்.

ஷாஹினா தற்போது தன் தாய் வீட்டில் இருக்கிறாள். ரபீக் காவல் விசாரணையில் உள்ளார். கரீம் தன் வேலையை விட்டுவிட்டு ஊரிலேயே தங்கி, வழக்கை எதிர்கொள்ளத் தயாராகி வருகிறார். இரு குடும்பங்களும் சமரசம் பேச முயல்கின்றன; ஆனால், ஷாஹினா தன் முடிவில் உறுதியாக இருப்பதாகத் தெரிகிறது.

இந்தச் சம்பவம் வெறும் ஒரு குடும்பப் பிரச்சினை மட்டுமல்ல; நீண்டகாலப் பிரிவு, பொருளாதார நெருக்கடி, உணர்ச்சித் தேவை ஆகியவை ஒரு திருமணத்தை எப்படி மாற்றும் என்பதற்கான எடுத்துக்காட்டாகப் பார்க்கப்படுகிறது. பங்களாதேஷில் மட்டுமல்ல, வெளிநாட்டில் பணிபுரியும் பல தெற்காசியக் குடும்பங்களிலும் இதேபோன்ற கேள்விகள் எழுந்துள்ளன.

இறுதியில் இந்தக் கதையின் முடிவு நீதிமன்றத்திலும், இருவரின் மனத்திலும்தான் இருக்கும். பத்து ஆண்டுகள் காத்திருந்த ஒரு உறவு, பணத்தின் பின்னால் சென்ற ஒரு வாழ்க்கை, தனிமையில் தேடிய மற்றொரு நெருக்கம்—இவை மூன்றும் இன்று ஒரு சாலைக் காட்சியாகவும், ஒரு வீடியோவாகவும் நின்றுவிட்டன.