தென் ஆசிய மக்களுக்கான கதவை மூடும்  ஆஸி அரசின் குடியேற்ற புதிய கொள்கை…. ஐங்கரன் விக்கினேஸ்வரா

(தற்போதைய ஆஸி ஆளும் லேபர் (Labour) அரசின் குடியேற்றக் கொள்கை மாற்றம் , நிகழ்கால பொருளாதாரத் தேவையா, அரசியல் அழுத்தமா, அல்லது ஆசிய எதிர்ப்பு மனப்போக்கா என்பதை அறிவது கடினமாகவே இருக்கிறது)

அவுஸ்திரேலியா என்ற நவீன தேசத்தின் உருவாக்கத்திலும் வளர்ச்சியிலும் குடியேற்றம் மிக முக்கியமான பங்கைக் கொண்டுள்ளது. ஐரோப்பிய குடியேற்றத்தின் ஆரம்ப காலத்திலிருந்து இரண்டாம் உலகப் போருக்குப் பிந்தைய பெருமளவிலான குடியேற்றம் வரை, உலகின் பல்வேறு பகுதிகளில் இருந்து வந்த மக்கள் அவுஸ்திரேலியாவின் பொருளாதாரத்தையும் சமூக அமைப்பையும் மாற்றியமைத்துள்ளனர். குறிப்பாக 1970களில் “White Australia Policy” முற்றாகக் கைவிடப்பட்ட பின்னர், ஆசிய நாடுகளிலிருந்து வந்த குடியேற்ற மக்கள் அவுஸ்திரேலியாவின் பல்துறை சமூகத்தின் முக்கிய அங்கமாக மாறினர்.

ஆனால் இன்று அவுஸ்திரேலிய குடியேற்றக் கொள்கை ஒரு புதிய திருப்புமுனையை எதிர்கொள்கிறது. பிரதமர் அந்தோனி அல்பனீஸ் தலைமையிலான லேபர் அரசு, COVID-19 பெருந்தொற்றுக்குப் பின்னர் வேகமாக அதிகரித்த குடியேற்றத்தை கட்டுப்படுத்தவும், குடியேற்ற அமைப்பை மறுசீரமைக்கவும் பல்வேறு நடவடிக்கைகளை மேற்கொண்டு வருகிறது. மாணவர் விசாக்கள், பட்டப்படிப்பு முடித்தவர்களுக்கான தற்காலிக விசாக்கள், குடும்ப உறுப்பினர்களின் வருகை, திறமையான குடியேற்றம் உள்ளிட்ட பல துறைகளில் கட்டுப்பாடுகள் மற்றும் புதிய விதிமுறைகள் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டுள்ளன.

இதனால் ஒரு முக்கியமான அரசியல் கேள்வி எழுந்துள்ளது. அவுஸ்திரேலியா தனது குடியேற்ற அமைப்பை ஒழுங்குபடுத்துகிறதா? அல்லது ஆசிய நாடுகளிலிருந்து வரும் மக்களின் குடியேற்றத்தை மறைமுகமாகக் கட்டுப்படுத்துகிறதா?

இந்தக் கேள்விக்கு எளிமையான பதில் இல்லை என்றே கூறலாம்.

குடியேற்ற எண்ணிக்கையிலிருந்து தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட குடியேற்றம் நோக்கி அவுஸ்திரேலியாவும் நகர்ந்து கொண்டிருக்கிறது. COVID-19 காலத்தில் அவுஸ்திரேலியாவின் சர்வதேச எல்லைகள் நீண்டகாலம் கட்டுப்படுத்தப்பட்டிருந்தன. எல்லைகள் மீண்டும் திறக்கப்பட்ட பின்னர் மாணவர்கள், திறமையான தொழிலாளர்கள் மற்றும் தற்காலிக விசா வைத்திருப்பவர்கள் பெருமளவில் அவுஸ்திரேலியாவுக்கு வந்தனர். இதன் விளைவாக நிகர வெளிநாட்டு குடியேற்றம் (Net Overseas Migration) வரலாற்று ரீதியாக உயர்ந்தது.

இந்த அதிகரிப்பு வீட்டு வசதி, வாடகை, பொது போக்குவரத்து, சுகாதாரம், கல்வி மற்றும் உள்கட்டமைப்பு மீது அழுத்தத்தை ஏற்படுத்தியதாக அரசியல் விவாதம் உருவானது. இதனைத் தொடர்ந்து லேபர் அரசு குடியேற்றக் கொள்கையை எண்ணிக்கையை அதிகரிக்கும் குடியேற்றம் என்ற அணுகுமுறையிலிருந்து தேவைக்கேற்ப தேர்ந்தெடுக்கப்படும் குடியேற்றம் என்ற அணுகுமுறைக்கு நகர்த்தத் தொடங்கியது.

2025–26 நிரந்தர குடியேற்றத் திட்டத்தில் 185,000 இடங்கள் நிர்ணயிக்கப்பட்டுள்ளன. அதில் 132,200 இடங்கள் திறமையான குடியேற்றப் பிரிவுக்கு ஒதுக்கப்பட்டுள்ளன. இதன் மூலம் அரசு வெளிப்படுத்தும் செய்தி தெளிவானது. அவுஸ்திரேலியாவுக்கு குடியேற்றம் இன்னும் தேவை; ஆனால் எந்த வகையான குடியேற்றம் தேவை என்பதை அரசு தீர்மானிக்க விரும்புகிறது.

இந்த புதிய கொள்கையின் மையத்தில் சர்வதேச மாணவர் விசா உள்ளது. முக்கியமாக இந்தியா, சீனா, நேபாளம், பிலிப்பைன்ஸ், வியட்நாம், இலங்கை, பங்களாதேஷ் உள்ளிட்ட ஆசிய நாடுகளிலிருந்து ஆயிரக்கணக்கான மாணவர்கள் ஆண்டுதோறும் அவுஸ்திரேலியாவுக்கு வருகின்றனர். சர்வதேச கல்வித்துறை பல்கலைக்கழகங்களுக்கும் கல்லூரிகளுக்கும் மட்டுமல்லாமல், வாடகை வீடுகள், போக்குவரத்து, உணவகங்கள், சில்லறை வணிகம் மற்றும் பிற சேவைத் துறைகளுக்கும் பெரும் பொருளாதார பங்களிப்பை வழங்குகிறது.

ஆனால் அரசியல் ரீதியாக மாணவர் விசா தற்போது ஒரு வேறுபட்ட கோணத்தில் பார்க்கப்படுகிறது. கல்விக்காக வந்த ஒருவர் பட்டப்படிப்பு முடிந்த பின்னர் Graduate Visa பெற்று அவுஸ்திரேலியாவில் பணிபுரியலாம்; பின்னர் நிரந்தர குடியேற்றத்திற்கான வாய்ப்பையும் நாடலாம். இதனால் மாணவர் விசா, கல்வி விசாவாக மட்டுமல்லாமல், எதிர்கால குடியேற்றத்திற்கான ஒரு வாயிலாகவும் செயல்படுகிறது. இதனால்தான் மாணவர் விசா வழங்கும் முறையில் கடுமையான பரிசீலனைகள் அறிமுகப் படுத்தப்பட்டுள்ளன. கல்வித் தகுதி, உண்மையான கல்வி நோக்கம், ஆங்கில மொழித்திறன், நிதி நிலை மற்றும் படிப்பின் பொருத்தம் போன்ற அம்சங்கள் அதிக கவனத்துடன் பரிசீலிக்கப்படுகின்றன.

இன்றைய குடியேற்ற விவாதத்தில் மாணவர் மட்டும் முக்கியமானவர் அல்ல. அவருடன் வரும் குடும்ப உறுப்பினர்களின் எண்ணிக்கையும் அரசின் கவனத்தைப் பெற்றுள்ளது.

குறிப்பாக Graduate Visa வைத்திருப்பவர்களுடன் வரும் secondary applicants எண்ணிக்கை அதிகரித்திருப்பது, தற்காலிக குடியேற்றத்தின் உண்மையான அளவைப் பற்றிய புதிய விவாதத்தை உருவாக்கியுள்ளது.

இதனால் அரசு மற்றும் குடியேற்ற விமர்சகர்கள் ஒரு புதிய கணக்கீட்டை முன்வைக்கின்றனர். ஒருவர் மாணவராக வருவது மட்டுமல்ல; அவருடன் எத்தனை பேர் வருகிறார்கள், அவர்கள் எவ்வளவு காலம் தங்குகிறார்கள், அவர்களின் வேலை மற்றும் வீட்டு தேவைகள் என்ன என்பதும் கணக்கில் கொள்ளப்பட வேண்டும். இதுவே குடியேற்றக் கட்டுப்பாட்டின் புதிய பரிமாணமாக மாறியுள்ளது.

இங்குதான் மிக முக்கியமான அரசியல் கேள்வி எழுகிறது. சட்டரீதியாக அவுஸ்திரேலிய குடியேற்ற விதிகள் ஆசியர்களுக்கு எதிரானவை என்று கூறுவதற்கு நேரடி ஆதாரம் இல்லை. தற்போதைய விதிகள் பொதுவாக திறமை, தொழில் தேவை, கல்வித் தகுதி, வருமானம், ஆங்கில மொழித்திறன், வேலை வாய்ப்பு மற்றும் விசா நிபந்தனைகள் போன்ற அளவுகோல்களை அடிப்படையாகக் கொண்டுள்ளன. Skills in Demand Visa போன்ற திட்டங்கள், ஆஸ்திரேலியாவில் தேவைப்படும் திறமையான தொழிலாளர்களை வெளிநாடுகளில் இருந்து கொண்டு வருவதற்காகவே தொடர்கின்றன. எனவே சட்டத்தின் மொழியில் இது இன அடிப்படையிலான குடியேற்றக் கட்டுப்பாடு என்று கூறுவது சரியானதல்ல.

ஆனால் ஒரு கொள்கையின் நோக்கம் மற்றும் அதன் நடைமுறை விளைவு இரண்டும் ஒரே மாதிரியானவை அல்ல.

சர்வதேச மாணவர் குடியேற்றத்தை கட்டுப்படுத்தும் கொள்கைகள், ஆசிய நாடுகளிலிருந்து வரும் மக்களை அதிகமாகப் பாதிக்கக்கூடும். ஏனெனில் அவுஸ்திரேலியாவின் சர்வதேச மாணவர் சந்தையில் ஆசிய நாடுகளின் பங்கு மிகப் பெரியது.

இதனால் கொள்கை இனப்பாகுபாடற்றதாக இருந்தாலும் அதன் தாக்கம் இன அல்லது பிராந்திய ரீதியாக சமமற்றதாக இருக்கிறதா என்ற கேள்வி எழுகிறது.

இந்த அச்சத்தை ஆசிய சமூகங்கள் வரலாற்றிலிருந்து பிரித்துப் பார்க்க முடியாது. அவுஸ்திரேலியா ஒரு காலத்தில் வெளிப்படையான வெள்ளையர் முன்னுரிமைக் குடியேற்றக் கொள்கையைப் பின்பற்றிய நாடாக இருந்தது. ஆசிய குடியேற்றம் மீது பல்வேறு கட்டுப்பாடுகள் இருந்தன. பின்னர் அந்தக் கொள்கை கைவிடப்பட்டு, பல்துறை குடியேற்ற நாடாக அவுஸ்திரேலியா மாறியது. இன்று இந்தியர், சீனர், வியட்நாமியர், பிலிப்பைன்ஸ், கொரியர், இலங்கையர், நேபாளி உள்ளிட்ட ஆசிய சமூகங்கள் அவுஸ்திரேலியாவின் பொருளாதாரத்திலும் சமூகத்திலும் ஆழமாகப் பதிந்துள்ளன. எனவே புதிய குடியேற்றக் கட்டுப்பாடுகள் வரும்போது, இது மீண்டும் பழைய அவுஸ்திரேலியாவை நோக்கிய நகர்வா என்ற அச்சம் சில சமூகங்களில் உருவாகுவது புரிந்துகொள்ளத்தக்கது.

லேபர் அரசின் குடியேற்றக் கொள்கையைப் புரிந்துகொள்ள வீட்டு வசதி நெருக்கடியை கவனிக்காமல் இருக்க முடியாது. மக்கள் தொகை வேகமாக அதிகரிக்கும்போது அதற்கேற்ப வீடுகள் கட்டப்படவில்லை என்றால், வீட்டு தேவை அதிகரிக்கும். இதன் விளைவாக வாடகை உயரலாம்; வீடு வாங்கும் திறன் குறையலாம்; குறைந்த வருமானக் குடும்பங்கள் அதிக அழுத்தத்தை எதிர்கொள்ளலாம்.

இதனால் குடியேற்றம் வாழ்க்கைச் செலவு மற்றும் வீட்டு வசதி பிரச்சினையுடன் நேரடியாக இணைக்கப்படுகிறது. ஆனால் இதிலும் ஒரு முரண்பாடு உள்ளது. வீடுகளை கட்டுவதற்கு தொழிலாளர்கள் தேவை. கட்டுமானம், சுகாதாரம், முதியோர் பராமரிப்பு, தகவல் தொழில்நுட்பம், பொறியியல் உள்ளிட்ட பல துறைகளில் ஆஸ்திரேலியாவுக்கு வெளிநாட்டு திறமையான தொழிலாளர்கள் தேவைப்படுகின்றனர். அதனால் அரசின் உண்மையான சவால் குடியேற்றத்தை நிறுத்துவது அல்ல.

எந்த திறமை கொண்டவர்கள் எவ்வளவு எண்ணிக்கையில் தேவை என்பதுதான்.

இந்த மாற்றங்களை அரசியல் சூழலிலிருந்து பிரித்துப் பார்க்க முடியாது. Pauline Hanson தலைமையிலான One Nation கட்சி நீண்டகாலமாக அதிகமான குடியேற்றத்திற்கு எதிரான நிலைப்பாட்டை முன்வைத்து வருகிறது. குடியேற்றம், மக்கள் தொகை வளர்ச்சி, வீட்டு வசதி மற்றும் கலாச்சார மாற்றம் ஆகியவற்றை இணைத்து வாக்காளர்களிடம் அரசியல் ஆதரவைப் பெறும் முயற்சி தீவிரமடைந்துள்ளது.

One Nation-ன் வளர்ச்சி, Coalition மற்றும் லேபர் ஆகிய இரு பிரதான கட்சிகளுக்கும் அழுத்தத்தை உருவாக்குகிறது. லேபர் அரசு One Nation-ன் முழுமையான குடியேற்ற எதிர்ப்பு அணுகுமுறையை ஏற்கவில்லை என்றாலும், குடியேற்றம் தொடர்பான பொதுமக்களின் கவலைகளை புறக்கணிக்க முடியாத சூழ்நிலை உருவாகியுள்ளது. இதனால் லேபர் கட்சி தனது குடியேற்றக் கொள்கையை அரசியல் மையப்பகுதிக்குக் கொண்டு வருகிறது.

இருப்பினும் ஆசிய குடியேற்றத்தை வெறும் எண்ணிக்கையாக மட்டுமே பார்ப்பது மிகப்பெரிய தவறு. ஆசிய குடியேற்ற மக்கள் மருத்துவம், முதியோர் பராமரிப்பு, கட்டுமானம், தகவல் தொழில்நுட்பம், பொறியியல், கல்வி, வணிகம் உள்ளிட்ட பல துறைகளில் பணியாற்றுகின்றனர். அவர்கள் வரி செலுத்துகின்றனர்; தொழில்களை உருவாக்குகின்றனர்; வீடுகளை வாடகைக்கு எடுக்கின்றனர்; பொருட்கள் மற்றும் சேவைகளைப் பயன்படுத்துகின்றனர்; உள்ளூர் பொருளாதாரத்தில் பங்களிக்கின்றனர்.

சர்வதேச மாணவர்களும் அவுஸ்திரேலிய பொருளாதாரத்திற்கு பெரும் வருவாயை உருவாக்குகின்றனர். எனவே குடியேற்ற சுமை என்ற எளிமையான அரசியல் விளக்கம் முழுமையானதல்ல. குடியேற்றத்தின் நன்மைகளும் செலவுகளும் இரண்டையும் ஒரே நேரத்தில் மதிப்பீடு செய்ய வேண்டும்.

அவுஸ்திரேலிய குடியேற்றக் கொள்கை இனி குடியேற்றத்தை வரவேற்பதா அல்லது மறுப்பதா என்ற இரு முனைக் கேள்வியாக இருக்காது. அதற்கு பதிலாக தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட குடியேற்றம் என்ற புதிய அணுகுமுறை வலுப்பெறலாம். அதாவது அதிக திறமை, அதிக தொழில் தேவை, அதிக பொருளாதார பங்களிப்பு மற்றும் குறைந்த சமூக அழுத்தம் கொண்ட குடியேற்றத்திற்கு முன்னுரிமை வழங்கப்படும்.

மாணவர் விசா மூலம் நிரந்தர குடியேற்றத்திற்குச் செல்லும் பாதை மேலும் கடினமாகலாம். குடும்ப உறுப்பினர்களின் வருகை மீதான கட்டுப்பாடுகளும் அதிகரிக்கலாம். அதேவேளை மருத்துவம், கட்டுமானம், முதியோர் பராமரிப்பு, தொழில்நுட்பம் போன்ற துறைகளுக்குத் தேவையான திறமையான தொழிலாளர்களுக்கு வாய்ப்புகள் தொடரலாம்.

அல்பனீஸ் தலைமையிலான லேபர் அரசின் புதிய குடியேற்றக் கொள்கையை நேரடியாக ஆசிய மக்களுக்கு எதிரான இனவாதக் கொள்கை என்று வரையறுப்பது அரசியல் ரீதியாகவும் தரவு ரீதியாகவும் மிகைப்படுத்தலாக இருக்கும்.

ஆனால் அதே நேரத்தில், இந்தக் கொள்கைகளின் நடைமுறை விளைவுகள் ஆசிய சமூகங்களின் மீது அதிகமாக விழக்கூடும் என்பதையும் மறுக்க முடியாது. எனவே ஆசிய சமூகங்கள் கேட்க வேண்டிய கேள்வி, எங்களை ஏன் தடுக்கிறீர்கள் என்பதோடு முடிவடையக்கூடாது. குடியேற்றத் தேர்வுக்கான விதிகள் அனைவருக்கும் சமமாகப் பயன்படுத்தப்படுகின்றனவா, பொருளாதாரத் தேவைக்கும் குடியேற்ற எண்ணிக்கைக்கும் இடையே அரசு சரியான சமநிலையைப் பேணுகிறதா, வீட்டு வசதி நெருக்கடியின் முழுப் பொறுப்பும் குடியேற்றத்தின் மீது சுமத்தப்படுகிறதா என்ற கேள்விகளும் எழுப்பப்பட வேண்டும்.

அவுஸ்திரேலியா தனது குடியேற்ற எண்ணிக்கையை கட்டுப்படுத்தும் உரிமை கொண்ட நாடு. ஆனால் குடியேற்றக் கட்டுப்பாடு இனக் கட்டுப்பாடாக மாறக்கூடாது. இன்று ஆசிய மக்கள் அவுஸ்திரேலியாவின் வெளிப்புற மக்கள் அல்ல. அவர்கள் இந்த நாட்டின் மருத்துவமனைகளில் பணியாற்றுகின்றனர்; பல்கலைக்கழகங்களில் கற்கின்றனர்; தொழில்களை நடத்துகின்றனர்; வீடுகளை கட்டுகின்றனர்; வரி செலுத்துகின்றனர்; சமூகங்களை உருவாக்குகின்றனர்.

எனவே அவுஸ்திரேலியாவின் எதிர்கால குடியேற்றக் கொள்கையின் உண்மையான சோதனை, எத்தனை பேரை நாட்டுக்குள் அனுமதிக்கிறது என்பதில் மட்டும் இல்லை; யாரை எந்த அளவுகோலின் அடிப்படையில் அனுமதிக்கிறது என்பதிலும் உள்ளது.

குடியேற்றத்தை கட்டுப்படுத்துவது ஒரு அரசின் உரிமையாக இருக்கலாம். ஆனால் நியாயமான குடியேற்றக் கொள்கை என்பது கதவுகளை முழுமையாக மூடுவது அல்ல; அந்தக் கதவுகள் அனைவருக்கும் ஒரே விதமான நியாயத்துடன் திறக்கப்படுவதை உறுதி செய்வதாகும்.

அந்த சமநிலையை அவுஸ்திரேலியா எவ்வாறு பேணுகிறது என்பதே, பல்துறை அவுஸ்திரேலியாவின் எதிர்காலத்தைத் தீர்மானிக்கும் மிக முக்கியமான அரசியல் கேள்வியாக இருக்கிறது.