அவுஸ்திரேலியா முழுவதும் மாணவர் எழுச்சி… இனவாத அரசியலுக்கு எதிராக இளைய தலைமுறையினர்!…  ஐங்கரன் விக்கினேஸ்வரா

(மாணவர்கள் வகுப்புகளை விட்டு வெளியேறி அரசியல் போராட்டத்தில் பங்கேற்பது அவுஸ்திரேலியாவுக்கு புதிதல்ல. கடந்த ஆண்டுகளில் காலநிலை மாற்றம் தொடர்பாகவும் ஆயிரக்கணக்கான மாணவர்கள் வகுப்புகளைப் புறக்கணித்து போராட்டங்களில் பங்கேற்றுள்ளனர். 2019ஆம் ஆண்டில் அவுஸ்திரேலியாவின் பல நகரங்களில் நடைபெற்ற காலநிலைப் போராட்டங்களில் பல்லாயிரக்கணக்கான பள்ளி மற்றும் பல்கலைக்கழக மாணவர்கள் பங்கேற்றனர். சிட்னி, மெல்போர்ன், பிரிஸ்பேன் உள்ளிட்ட நகரங்களிலும், சிறிய நகரங்களிலும் மாணவர் போராட்டங்கள் நடைபெற்றன)

அவுஸ்திரேலியாவின் பல்வேறு நகரங்களில் ஆயிரக்கணக்கான உயர்நிலைப் பாடசாலை மற்றும் பல்கலைக்கழக மாணவர்கள் 13 ஆகஸ்ட் வியாழக்கிழமை வகுப்புகளைப் புறக்கணித்து வீதிகளில் இறங்கி போராடினர். “Students Say No to Hanson” என்ற முழக்கத்தின் கீழ் நடைபெற்ற இந்த நாடு தழுவிய மாணவர் நடவடிக்கை, One Nation கட்சியின் தலைவி போலின் ஹான்சனின் இனவாத அரசியல் நிலைப்பாடுகளுக்கு எதிரான இளைய தலைமுறையின் எதிர்ப்பாக உருவெடுத்துள்ளது. தேசிய மாணவர் ஒன்றியம் ஏற்பாடு செய்த இந்த நடவடிக்கை சிட்னி உள்ளிட்ட அவுஸ்திரேலியாவின் எட்டு நகரங்களில் முன்னெடுக்கப்பட்டது.

இந்தப் போராட்டம் வெறுமனே ஒரு அரசியல்வாதிக்கு எதிரான மாணவர் எதிர்ப்பாக மட்டும் பார்க்கப்பட முடியாது. அவுஸ்திரேலிய அரசியலில் இளம் தலைமுறையின் அரசியல் ஈடுபாடு எவ்வாறு வளர்ந்து வருகிறது, கல்வி, வீட்டு வசதி, வேலைவாய்ப்பு, தொழிலாளர் உரிமைகள், சமூக சமத்துவம் போன்ற பிரச்சினைகள் எவ்வாறு மாணவர்களின் அரசியல் சிந்தனையை வடிவமைக்கின்றன என்பதற்கான முக்கியமான அறிகுறியாகவும் இதனைப் பார்க்கலாம்.

இந்த மாணவர் போராட்டத்தின் உடனடி இலக்கு போலின் ஹான்சன் மற்றும் One Nation கட்சியின் அரசியல் நிலைப்பாடுகளாகும். மாணவர் அமைப்புகளின் பார்வையில், ஹான்சனின் அரசியல் அணுகுமுறைகள் கல்வி, தொழிலாளர் உரிமைகள், குடியேற்றம், சமூக சமத்துவம் மற்றும் இளைய தலைமுறையின் எதிர்காலம் தொடர்பான அவர்களின் கவலைகளுடன் முரண்படுகின்றன.

மாணவர் போராட்டத்தை ஆதரிப்பவர்கள், இளைஞர்கள் தங்களது எதிர்காலம் குறித்து அரசியல் முடிவெடுப்பவர்களிடம் கேள்வி எழுப்புவதற்கான உரிமை கொண்டவர்கள் எனக் கூறுகின்றனர். கல்வி முடித்த பின்னர் வேலை கிடைக்குமா? வீடு வாங்க முடியுமா? உயர்ந்து வரும் வாழ்க்கைச் செலவை சமாளிக்க முடியுமா? உயர்கல்விக்கான செலவுகள் எவ்வாறு இருக்கும்? தொழிலாளர் உரிமைகள் பாதுகாக்கப்படுமா? போன்ற கேள்விகள் இன்றைய இளைஞர்களின் வாழ்க்கையில் நேரடியாகப் பாதிப்பை ஏற்படுத்துகின்றன.

அதனால், இது மாணவர்களின் அரசியல் அல்ல என்று கூறுவது அவர்களின் எதிர்காலத்தை அரசியலிலிருந்து பிரிப்பதாகிவிடும் என்ற வாதமும் எழுகிறது.

மாணவர்கள் வகுப்புகளை விட்டு வெளியேறி அரசியல் போராட்டத்தில் பங்கேற்பது அவுஸ்திரேலியாவுக்கு புதிதல்ல. கடந்த ஆண்டுகளில் காலநிலை மாற்றம் தொடர்பாகவும் ஆயிரக்கணக்கான மாணவர்கள் வகுப்புகளைப் புறக்கணித்து போராட்டங்களில் பங்கேற்றுள்ளனர். 2019ஆம் ஆண்டில் அவுஸ்திரேலியாவின் பல நகரங்களில் நடைபெற்ற காலநிலைப் போராட்டங்களில் பல்லாயிரக்கணக்கான பள்ளி மற்றும் பல்கலைக்கழக மாணவர்கள் பங்கேற்றனர். சிட்னி, மெல்போர்ன், பிரிஸ்பேன் உள்ளிட்ட நகரங்களிலும், சிறிய நகரங்களிலும் மாணவர் போராட்டங்கள் நடைபெற்றன.

அந்தப் போராட்டங்கள் ஒரு முக்கியமான அரசியல் மாற்றத்தை வெளிப்படுத்தின. மாணவர்கள் தங்களை எதிர்கால வாக்காளர்களாக மட்டுமல்லாமல், நிகழ்கால அரசியல் விவாதத்தின் பங்காளிகளாகவும் பார்க்கத் தொடங்கினர். தற்போதய போராட்டமும் அந்த நீண்டகால மாணவர் அரசியல் செயற்பாட்டின் தொடர்ச்சியாகக் கருதப்படுகிறது.

அதேவேளை மாணவர்கள் அரசியலுக்கு பயன்படுத்தப்படுகிறார்களா என்ற கேள்வியும் எழுந்துள்ளது. போலின் ஹான்சன் மாணவர் போராட்டத்தை கடுமையாக விமர்சித்துள்ளார். இடதுசாரி ஆசிரியர்கள் மாணவர்களை அரசியல் ரீதியாகத் தூண்டுகின்றனர் என்றும், பள்ளிகள் மாணவர்களுக்கு எதைச் சிந்திக்க வேண்டும் என்பதை கற்பிப்பதற்குப் பதிலாக எவ்வாறு சிந்திக்க வேண்டும் என்பதை கற்பிக்க வேண்டும் என்றும் அவர் கூறியுள்ளார். One Nation நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் பார்னபி ஜாய்ஸும் இதேபோன்ற விமர்சனத்தை முன்வைத்து, மாணவர்கள் தங்களது சொந்த முடிவால் போராட்டத்தில் ஈடுபடுகிறார்களா என்ற கேள்வியை எழுப்பியுள்ளார்.

ஆனாலும் இந்த விமர்சனத்தில் ஒரு முக்கியமான ஜனநாயகக் கேள்வி உள்ளது. பள்ளி மாணவர்கள் அரசியல் பிரச்சினைகள் குறித்து கருத்து தெரிவிக்க வேண்டுமா? அல்லது அவர்கள் முதலில் கல்வியில் கவனம் செலுத்த வேண்டுமா? ஆனால் இதற்கு எதிரான பதிலும் வலுவாக உள்ளது. மாணவர்களின் எதிர்காலத்தைப் பாதிக்கும் அரசியல் முடிவுகள் எடுக்கப்படும் போது, அந்த முடிவுகளைப் பற்றி மாணவர்கள் பேசக்கூடாது என்று கூறுவது ஜனநாயகப் பங்கேற்பின் பொருளையே குறைக்கிறது.

கல்வி என்பது பாடநூல்களை மனப்பாடம் செய்வதற்கான செயல்முறை மட்டுமல்ல. ஒரு ஜனநாயக சமூகத்தில் கல்வியின் முக்கிய நோக்கங்களில் ஒன்று, கேள்வி கேட்கும் திறனை வளர்ப்பதும் ஆகும். ஒரு மாணவர் அரசாங்கத்தின் கொள்கையை ஆதரிக்கலாம். இன்னொருவர் அதனை எதிர்க்கலாம். மூன்றாவது ஒருவர் அரசியலில் ஆர்வமில்லாமல் இருக்கலாம். இம்மூன்று நிலைப்பாடுகளும் ஜனநாயகத்தின் இயல்பான பகுதிகளே.

ஆனால் ஒரு மாணவர் தன்னுடைய அரசியல் கருத்தை வெளிப்படுத்தும் உரிமையைப் பயன்படுத்தும்போது, அவர் எந்த அரசியல் கருத்தை முன்வைக்கிறார் என்பதற்காக மட்டும் அவரது குரலை நிராகரிப்பது பிரச்சினையை உருவாக்கும். அதேவேளை, பள்ளி மாணவர்களின் கல்வி பொறுப்பும் முக்கியமானது. வகுப்புகளைப் புறக்கணிப்பது குறித்து கல்வி அமைச்சர் ஜேசன் கிளேர் மாணவர்களின் போராட்ட உரிமையை ஏற்றுக்கொண்டாலும், பள்ளியைத் தவிர்த்து போராட்டத்தில் பங்கேற்பதை ஊக்குவிக்கவில்லை என்று தெரிவித்துள்ளார்.

இதனால் இன்றைய போராட்டம் மாணவர் உரிமை மற்றும் கல்விப் பொறுப்பு ஆகிய இரண்டுக்கும் இடையிலான சமநிலை குறித்த விவாதத்தையும் உருவாக்கியுள்ளது.

அவுஸ்திரேலியாவில் மட்டுமல்லாமல் உலகின் பல பகுதிகளிலும் மாணவர் அரசியல் எழுச்சி அதிகரித்துள்ளது. காலநிலை மாற்றம், போர், குடியேற்றக் கொள்கை, கல்விச் செலவு, வேலைவாய்ப்பு, பாலின சமத்துவம், சமூக நீதி போன்ற பல்வேறு பிரச்சினைகளில் இளைஞர்கள் வீதிகளில் இறங்கியுள்ளனர். இதற்கு சமூக ஊடகங்கள் மிகப்பெரிய பங்காற்றுகின்றன. முன்பு ஒரு போராட்டத்தை ஏற்பாடு செய்வதற்கு மாதங்கள் தேவைப்பட்டிருக்கலாம். இன்று சமூக ஊடகங்களின் மூலம் ஒரு கருத்து சில மணி நேரங்களுக்குள் ஆயிரக்கணக்கான மாணவர்களை சென்றடைய முடிகிறது.

அதேபோல், மாணவர்கள் தங்களது போராட்டங்களை உள்ளூர் பிரச்சினைகளாக மட்டும் பார்க்கவில்லை. உலகின் வேறு பகுதிகளில் நடைபெறும் இளைஞர் இயக்கங்களையும் அவர்கள் கவனிக்கின்றனர். இதனால் ஒரு நாட்டில் உருவாகும் மாணவர் அரசியல் மற்றொரு நாட்டின் இளைஞர்களையும் பாதிக்கிறது.

உலகபொருளாதார நெருக்கடியும் இளைய தலைமுறையினரை பாரியளவில் பாதித்துள்ளது. இன்றைய மாணவர்களின் அரசியல் கோபத்திற்கு பின்னால் பொருளாதாரக் காரணிகளும் உள்ளன. அவுஸ்திரேலியாவில் வீட்டு விலைகள், வாடகைச் செலவுகள், உணவுப் பொருட்களின் விலை, கல்விச் செலவுகள் மற்றும் வாழ்க்கைச் செலவுகள் குறித்து இளைஞர்களிடையே கவலை அதிகரித்துள்ளது. பல்கலைக்கழகப் படிப்பை முடித்த பின்னரும் நிரந்தரமான வேலை கிடைப்பது, சொந்தமாக வீடு வாங்குவது போன்றவை பல இளைஞர்களுக்கு தொலைதூர இலக்குகளாக மாறியுள்ளன.

எனவே, இளைஞர்கள் அரசியல் கட்சிகளின் கொள்கைகளை தங்களது எதிர்கால வாழ்க்கையுடன் தொடர்புபடுத்திப் பார்க்கின்றனர். இதனால் இன்று நடைபெறும் போராட்டத்தை ஒரு தனிப்பட்ட அரசியல்வாதிக்கு எதிரான நடவடிக்கையாக மட்டும் பார்ப்பது முழுமையான விளக்கமாக இருக்காது. இது எங்களது எதிர்காலத்தைப் பற்றி எடுக்கப்படும் அரசியல் முடிவுகளில் எங்களுக்கும் குரல் இருக்க வேண்டும் என்ற பரந்த இளைஞர் மனநிலையின் வெளிப்பாடாகவும் உள்ளது.

மாணவர்கள் இன்று வாக்களிக்கும் வயதில் இல்லாவிட்டாலும், நாளைய வாக்காளர்கள் அவர்களே. இன்று அவர்கள் பள்ளி மற்றும் பல்கலைக்கழக வளாகங்களில் உருவாக்கும் அரசியல் கருத்துகள், அடுத்த பத்து அல்லது இருபது ஆண்டுகளில் ஆஸ்திரேலிய அரசியலை வடிவமைக்கக்கூடியவை. இதனால் முக்கிய அரசியல் கட்சிகள் இளைஞர்களின் அரசியல் மனநிலையைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டிய கட்டாயத்தில் உள்ளன.

மாணவர்களை “இடதுசாரிகள்”, “வலதுசாரிகள்”, “அரசியலால் தூண்டப்பட்டவர்கள்” என்று ஒரே சொல்லில் நிராகரிப்பது எளிதானது. ஆனால் அந்தப் பின்னால் இருக்கும் உண்மையான கவலைகளைப் புரிந்துகொள்வதே அரசியல் ரீதியாக முக்கியமானது.

ஒரு நாள் மாணவர் போராட்டம் உடனடியாக ஒரு அரசியல் கட்சியின் கொள்கையை மாற்றிவிடும் என்று எதிர்பார்க்க முடியாது. ஆனால் ஜனநாயகத்தில் போராட்டங்களின் தாக்கத்தை உடனடி முடிவுகளால் மட்டும் அளவிட முடியாது. ஒரு பிரச்சினையை தேசிய விவாதத்தின் மையத்திற்கு கொண்டு வருவது, ஊடகங்களின் கவனத்தை ஈர்ப்பது, அரசியல் கட்சிகளை பதிலளிக்கத் தூண்டுவது, புதிய தலைமுறையினரிடையே அரசியல் விழிப்புணர்வை உருவாக்குவது போன்றவை போராட்டங்களின் நீண்டகால விளைவுகளாக அமையலாம்.

அவுஸ்திரேலிய மாணவர் இயக்கங்களின் வரலாறு இதற்கு பல உதாரணங்களை வழங்குகிறது. காலநிலை மாற்றம் தொடர்பான மாணவர் போராட்டங்கள் ஒருகாலத்தில் “பள்ளி மாணவர்கள் ஏன் அரசியலில் ஈடுபட வேண்டும்?” என்ற கேள்வியை எழுப்பின. பின்னர் அதே பிரச்சினை தேசிய அரசியல் விவாதத்தின் முக்கியப் பகுதியாக மாறியது.

அவுஸ்திரேலியா முழுவதும் ஆயிரக்கணக்கான பள்ளி மற்றும் பல்கலைக்கழக மாணவர்கள் வீதிகளில் இறங்கியிருப்பது ஒரு அரசியல் நிகழ்வு மட்டுமல்ல; அது இளைய தலைமுறையின் மனநிலையை வெளிப்படுத்தும் சமூகச் சின்னமாகும். எங்களது எதிர்காலம் குறித்து எடுக்கப்படும் முடிவுகளில் எங்களுக்கும் உரிமை உண்டு என்பதே இந்த மாணவர் இயக்கத்தின் அடிப்படை செய்தியாக பார்க்கப்படுகிறது.

மாணவர்கள் அரசியலில் ஈடுபடக்கூடாது என்று கூறுபவர்கள் இருக்கலாம். மாணவர்கள் கல்வியைத் தவிர்த்து போராட்டத்தில் ஈடுபடுவது சரியா என்ற கேள்வியும் நியாயமானதே. ஆனால் அதே நேரத்தில், ஜனநாயகத்தில் இளைஞர்களின் குரலைக் கேட்பதும் அவசியமானது. இன்றைய மாணவர்கள் நாளைய வாக்காளர்கள் மட்டுமல்ல; நாளைய ஆசிரியர்கள், மருத்துவர்கள், பொறியாளர்கள், தொழிலாளர்கள், தொழில் முனைவோர், அரசியல்வாதிகள் மற்றும் சமூகத் தலைவர்கள். அவர்கள் இன்று எழுப்பும் கேள்விகள், நாளைய ஆஸ்திரேலியாவின் அரசியல் திசையை நிர்ணயிக்கக்கூடும்.

அதனால், இந்த மாணவர் பேரணிகளை வெறும் “வகுப்புப் புறக்கணிப்பு” என்று குறைத்து மதிப்பிடுவதற்குப் பதிலாக, அவுஸ்திரேலியாவின் இளைய தலைமுறை எதைப் பற்றி கவலைப்படுகிறது, எந்த வகையான சமூகத்தை அது விரும்புகிறது, அரசியலிடம் அது என்ன எதிர்பார்க்கிறது என்பதைக் கேட்க வேண்டிய தருணமாகவே பார்க்க வேண்டும்.

இறுதியில், ஒரு ஜனநாயகத்தின் வலிமை அதன் அரசாங்கத்தின் அதிகாரத்தில் மட்டும் இல்லை; அரசாங்கத்திடம் கேள்வி கேட்கும் அதன் குடிமக்களின் உரிமையிலும் உள்ளது. இன்று அந்தக் கேள்வியை மிகவும் உரத்த குரலில் எழுப்புவது அவுஸ்திரேலியாவின் இளைய தலைமுறையாகும்.