தமிழ் இலக்கியத்தில் தன்முனைக் கவிதை ஒரு நோக்கு…. சின்னத்தம்பி குருபரன்

உலக இலக்கியத்தில் தன்முனைக் கவிதை (Subjective Poetry / Poetry of Self-Expression) என்பது கவிஞனின் தனிப்பட்ட உணர்வுகள், சொந்த அனுபவங்கள், சிந்தனைகள், அக உலகப் போராட்டங்கள், சுய சிந்தனைகள் ஆகியவற்றுக்கு முக்கியத்துவம் தரும் ஒரு வடிவமாகும். இதனைத் தன்முனைப்புக் பவிதைகள் எனவும் அழைப்பர். இது புற உலகை விவரிப்பதை விட, தன் சுய அனுபவத்தை முதன்மைப்படுத்துகிறது.

பொதுவாகத் தன்முனைக் கவிதை கவிஞன் தன் பொதுவான சமூகக் கருத்துக்களையோ அல்லது ஒரு கதையையோ கூறுவதை விடுத்து, *”நான்” (The ‘I’)* என்ற புள்ளியில் இருந்து கவிஞரின் அகவயமான (Subjective) பார்வையை வெளிப்படுத்துவதே இதன் பிரதான நோக்கமாகும். உலக இலக்கியத்தில் இது எங்கு, எப்போது தோன்றியது, தமிழ் இலக்கியத்தில் இதன் தாக்கம் என்ன என்பது பற்றி இக்கட்டுரை அலசுகிறது.

உலக இலக்கியத்தில் தன்முனைக் கவிதையின் வேர்கள் பழங்காலத்திலேயே இருந்தாலும், அது ஒரு தனித்துவமான இயக்கமாக மலர்ந்தது ஐரோப்பாவில் என்பது இதுவரை உறுதியானது. பண்டைய கிரேக்கத்தில் பொ.ஆ.மு. 7 ஆம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த கிரேக்கக் கவிஞரான சப்போ (Sappho) மற்றும் பிந்தர் (Pindar) போன்றோரின் ‘லிரிக்’ (Lyric) கவிதைகளில் இதன் ஆரம்ப வடிவத்தைக் காணலாம். யாழ் போன்ற இசைக் கருவியுடன் பாடப்பட்ட இப்பாடல்கள் தனிமனிதக் காதல், ஏக்கம், சோகம் போன்றவற்றை வெளிப்படுத்தி இருக்கின்றன.

மறுமலர்ச்சிக் காலத்தில் (Renaissance) இத்தாலியக் கவிஞர் பெட்ராக் (Petrarch), ஆங்கில நாடக ஆசிரியர் ஷேக்ஸ்பியர் (Shakespeare) ஆகியோரின் ‘சானட்’ (Sonnet) எனப்படும் ஈரடி-பதின்மூன்றடி வடிவக் கவிதைகள் சுய உணர்வுகளை, குறிப்பாகக் காதலை வெளிப்படுத்தும் தன்முனை வடிவங்களாக மாறின. பின்னர் 18-19 ஆம் நூற்றாண்டில் தன்முனைக் கவிதை ஒரு கோட்பாடாக வடிவம் பெற்றது. ரோமாண்டிக்கிசம் (Romanticism) முற்போக்கு இயக்கத்தின் போதுதான் மேலும் வளர்ச்சி கண்டது. 1798 இல் வில்லியம் வேர்ட்ஸ்வொர்த் (William Wordsworth), சாமுவேல் டெய்லர் கோல்ரிட்ஜ் ஆகியோர் வெளியிட்ட Lyrical Ballads என்ற நூல் இதற்கு அடித்தளமிட்டது. “கவிதை என்பது “வலுவான உணர்ச்சிகளின் தன்னிச்சையாகப் பொங்கி வழிதல்” என வில்லியம் வேர்ட்ஸ்வொர்த் கூறினார். வில்லியம் வேர்ட்ஸ்வொர்த், ஜோன் கீட்ஸ் (John Keats), பி.பி. ஷெல்லி (P.B. Shelley), லோர்ட் பைரன் (Lord Byron) ஆகியோர் இயற்கையோடு தங்களின் தனிப்பட்ட ஆன்மாவையும், தனிமைத் துயரையும் இணைத்துப் பாடினர்.

தமிழ் இலக்கியச் தளத்தில் தன்முனைக் கவிதையின் தோற்றத்தை மூன்று கட்டங்களாகப் பார்க்கலாம்.

1. பழந்தமிழ் மரபில் ‘சுய’மின்மை (Anonymity). சங்க இலக்கியத்தில் (அகநானூறு, குறுந்தொகை போன்ற அகத்திணைப் பாடல்களில்) காதல், பிரிவு, ஏக்கம், தவிப்பு, காத்திருப்பு போன்ற தனிமனித உணர்வுகள் பேசப்பட்டன. ஆனால், அங்கு ஒரு முக்கிய விதியும் இருந்தது. தலைவன், தலைவி, தோழி என எவருடைய இயற்பெயரும் சுட்டப்படாது பாடல்கள் பாடப்பட்டன. அது ஒரு பொதுவான மானுட உணர்வாகவே வெளிப்படுத்தப்பட்டது. எனினும் சங்க காலக் கவிதைகளில் உணர்வுகள் ‘தன்முனைப்பு’ உடையதாக இருந்தாலும், அது கவிஞனின் சுயசரிதை சார்ந்த முழுமையான தன்முனைப்புக் கவிதையாக இருக்கவில்லை.

2. பக்தி இலக்கியத்தின் ஆன்மீகத் தன்முனைப்பு. தமிழில் ‘நான்’ என்ற, கவிஞனின் சுய குரல் முதலில் பலமாக ஒலித்தது பக்தி இலக்கியத்தில் என்பது மிகையாகாது. காரைக்கால் அம்மையார், திருநாவுக்கரசர், மாணிக்கவாசகர், ஆண்டாள், நம்மாழ்வார் போன்றோர் இறைவனுக்கும் தங்களுக்குமான தனிப்பட்ட உறவை, தங்களின் பாவங்களை, தங்களின் தவிப்பைப் பக்திப் பாடலாகப் பாடினர். மாணிக்கவாசகரின் திருவாசகம் ஒரு தனிமனிதனின் ஆன்மீகத் தன்முனைப்பு வெளிப்பாடாகும்.

3. நவீன தமிழ் இலக்கியத்தில் தோற்றம். 20ஆம் நூற்றாண்டின் ஆரம்பத்தில் மேற்கத்தேய ரோமாண்டிக் கவிதைகளின் தாக்கத்தோடு, தமிழ் இலக்கியத்தில் முறையான தன்முனைக் கவிதையைத் தொடங்கி வைத்தவர் மகாகவி பாரதியார் ஆவார். பாரதியார் தன் சுயசரிதையையே ‘சுயசரிதை’ என்ற தலைப்பில் கவிதையாக எழுதினார். ‘கண்ணன் பாட்டு’, ‘குயில் பாட்டு’ ஆகியவற்றில் தன் ஆன்மீகத் தாகத்தை, கற்பனையைத் தன் சொந்தக் குரலில் வெளிப்படுத்தினார். “நமக்குத் தொழில் கவிதை” எனத் தன் கவித்துவ அடையாளத்தை முன்னிறுத்தினார்.

பாரதிதாசன் சமுதாயக் கருத்துக்களைப் பேசினாலும், இயற்கையைத் தன்வயப்படுத்திப் பாடியதில் (அழகின் சிரிப்பு எனற கவிதையில்) தன்முனைப்புத் தொனி இருந்தாலும் பாரதியாரின் இடத்தை எட்ட முடியவில்லை. புதுக்கவிதை இயக்கம் (மணிக்கொடி, எழுத்து காலங்கள்) ந. பிச்சமூர்த்தி, க.நா.சுப்ரமணியன், புதுமைப்பித்தன் போன்றோர் கவிதையைச் சமூகப் பிரச்சாரக் கருவியிலிருந்து மீட்டு, தனிமனிதனின் மனச் சிக்கல்கள், ஏமாற்றங்கள், தத்துவத் தேடல்களைப் பாடும் தன்முனை வடிவமாக மாற்றினர்.

நவீன மற்றும் சமகாலக் கவிதைகள் 1970 களுக்குப் பின் வந்த ஆத்மாநாம், கலாப்ரியா, விக்கிரமாதித்தன், ஈழத்து வடமராட்சி மரபுக் கவிஞர்கள், பெண் கவிஞர்கள் (மாலதி மைத்ரி, சுகிர்தராணி) போன்றோர் தங்களின் உடல், அரசியல், இருத்தலியல் துயரங்களை ‘நான்’ என்ற ஒற்றைச் சொல்லின் வழி தன்முனைக் கவிதைகளாக உச்சத்திற்குக் கொண்டு சென்றனர்.

தன்முனைக் கவிதைகளின் பிரதான கூறுகள்.

1. கரு (Theme).
தன்முனைக் கவிதையின் கரு பெரும்பாலும் தனிப்பட்ட மனித உணர்வுகளைச் சுற்றியே அமைந்திருக்கும். காதல், தனிமை, பிரிவு, துக்கம், ஏக்கம், மகிழ்ச்சி, மரணம், ஆன்மீகம், இயற்கை மீதான ஈர்ப்பு, சுயத்தைப் பற்றிய தேடல் ஆகியவை இதன் முக்கிய கருப்பொருள்களாக அமைந்திருக்கும்.

2. வடிவம் (Form).
இது மிக நீண்ட கதையாக இல்லாமல், ஒரு குறிப்பிட்ட உணர்வை அல்லது தருணத்தை மட்டுமே தீவிரமாகப் பேசும் சுருக்கமான வடிவத்தைக் கொண்டது. இசைத்தன்மை, ஒத்திசைவு கொண்ட வரிகளால் கட்டமைக்கப்பட்டிருக்கும். முற்காலத்தில் இது பாடுவதற்கேற்ற இசை வடிவமாகவே (Lyrical) உருவானது.

3. உருவம் (Structure / Shape).
இதில் கவிஞர் தனது சொந்தக் குரலில் (“நான்” அல்லது “நாம்”) பேசுவது போல உருவம் அமைந்திருக்கும். புற உலக நிகழ்வுகளைப் பேசினாலும், அவை கவிஞரின் அகத்தில் ஏற்படுத்தும் தாக்கத்தின் வழியே உருவம் பெறுகின்றன.

4. உள்ளடக்கம் (Content).
புனைவுகள் அல்லது வெளி உலக வர்ணனைகளைக் காட்டிலும், மனதின் ஆழத்தில் நடக்கும் உளவியல் போராட்டங்கள், தவிப்புகள் மற்றும் தத்துவார்த்த சிந்தனைகள் இதன் உள்ளடக்கமாக நிரம்பியிருக்கும்.

5. படிமம் (Imagery).
உணர்வுகளைச் சுருக்கமாக வாசகனுக்குக் கடத்த கவிஞர் ஐம்புலன்களையும் ஈர்க்கும் படிமங்களைப் பயன்படுத்துவார். தனிமையின் வலியைச் சொல்ல, “அலையடிக்கும் கடலில் தனித்துத் தவிக்கும் ஒரு மரத்துண்டு” போன்ற காட்சிப் படிமங்கள் கவிதையில் உருவமைக்கப்பட்டிபருக்கும்.

6. குறியீடு (Symbol).
தன்முனைக் கவிதைகளில் கவிஞரின் அகநிலையை வெளிப்படுத்தச் சில அகக் குறியீடுகளைப் பயன்படுத்துவார். சூரியன், சந்திரன், இரவு, காடு, வாடிய மலர் போன்ற இயற்கைக் கூறுகள் வெறும் பொருளாக இல்லாமல், கவிஞரின் சோகம், மகிழ்ச்சி, ஏக்கம், தவிப்புக்கான குறியீடுகளாகச் செயல்படும்.
தன்முனைக் கவிதை வகையினை விரிவான விளங்கிக் கொள்வதற்கு அதன் பிரதான அம்சங்களை இனங்காண்பது அவசியமாகும்.

1. தன்முனைக் கவிதையின் முக்கிய இயல்புகள்.

அ. சுய வெளிப்பாடு (Self-Expression): கவிஞரின் சொந்தக் காதல், துக்கம், ஏமாற்றம், தத்துவத் தேடல் அல்லது ஆன்மீக அனுபவங்கள் இதில் முதன்மை பெற்றிருக்கும்.
ஆ. அகவயத்தன்மை (Subjectivity): புற உலகில் நடக்கும் நிகழ்வுகளை விட, அந்த நிகழ்வுகள் கவிஞனின் உள்மனதில் எத்தகைய தாக்கத்தை அல்லது அதிர்வை ஏற்படுத்துகின்றன என்பதே கவிதையாக அமையும்.
இ. தீவிர உணர்ச்சி வசப்படுதல் (Intensity of Emotion): வாசகனுக்கு அறிவுரை கூறுவதை விடுத்து, தன் உணர்வுகளின் தீவிரத்தை அப்படியே கடத்த முயல்வது.
2. இலக்கியத்தில் இதன் வடிவங்கள்.

தன்முனைக் கவிதையின் கூறுகள் பல்வேறு வடிவங்களில் வெளிப்படுத்தப்படுகின்றன.

அ. காதல், தனிமை சார்ந்த கவிதைகள். கவிஞன் தன் காதலின் ஆழத்தையோ அல்லது காதல் தோல்வியால் ஏற்படும் தனிமையின் துயரத்தையோ தன் சொந்தக் குரலாக விவரிப்பது.

ஆ. ஆன்மீக, தத்துவத் தேடல் (Mystic/Philosophical). பிரபஞ்சத்திற்கும் தனக்கும் உள்ள தொடர்பு, மரணம் குறித்த பயம், அல்லது ஆத்மார்த்தமான தேடல்களைத் தனிப்பட்ட அனுபவமாகப் பதிவு செய்தல்.

இ. சுயவிமர்சனக் கவிதைகள் (Confessional Poetry). தன் மனதில் உள்ள பலவீனங்கள், குற்ற உணர்வுகள், வெளியே சொல்ல முடியாத ரகசியங்களை எவ்விதப் பூச்சுமன்றி கவிதையில் ஒப்புக்கொள்ளுதல்.

3. தமிழ் இலக்கியத்தில் தன்முனைக் கவிதைகளின் வளர்ச்சிப் போக்கு.
தமிழ் இலக்கிய வரலாற்றில் தன்முனைப்புக் கவிதைகளின் வேர்களை நாம் சங்க இலக்கியத்தில் இருந்து ஆழமாகக் காண முடியும்.

அ. சங்க இலக்கியம்: சங்க காலத்து ‘அகம்’ சார்ந்த பாடல்கள் அனைத்தும் அகவயமானவை என்றாலும், அவை தலைவன், தலைவி, தோழி போன்ற பாத்திரங்களின் கூற்றாகவே (Objective representation of subjective feelings) வெளிப்பட்டன. உதாரணம்- அகநானூறு
ஆ. பக்தி இலக்கியம்: தன்முனைக் கவிதையின் உச்சத்தை நாம் பக்தி இலக்கியத்தில் காணலாம். மாணிக்கவாசகரின் திருவாசகம், ஆண்டாளின் திருப்பாவை, பட்டினத்தார், தாயுமானவர் பாடல்களில் “நான்” என்ற ஆன்மா இறைவனுடன் பேசும் தனிப்பட்ட உருக்கம் ஆகியன தூய்மையான தன்முனைப்பு வடிவமாகும்.
இ. பாரதியாரின் வசன கவிதை, புதுக்கவிதை: பாரதியாரின் ஆத்ம சிந்தனைப் பாடல்கள், நவீன புதுக்கவிதையில் கவிஞர்கள் தங்களை ஒரு பாத்திரமாக முன்னிறுத்தி, தங்கள் சொந்தக் குரலிலேயே கவிதைகளை எழுதத் தொடங்கினர். நவீன கவிதைகளில் தனிமனிதவாதம் (Individualism) பெருகியபோது, இவ்வகைக் கவிதைகள் பெருமளவில் எழுதப்பட்டன.

4. தன்முனைக் கவிதையின் உத்திகள்.

அ. தனிமொழிக் கூற்று (Monologue): கவிஞன் தனக்குத்தானே பேசிக்கொள்வது போலவோ அல்லது ஒரு குறிப்பிட்ட நபரிடம் தன் உணர்வை நேரடியாகக் கொட்டுவது போலவோ அமைப்பது.

ஆ. தனிப்பட்ட படிமங்கள் (Personal Imagery): பொதுவான குறியீடுகளைத் தவிர்த்து, கவிஞரின் சொந்த வாழ்க்கையோடு தொடர்புடைய தனித்துவமான படிமங்களைப் பயன்படுத்துதல்.

பொதுவாக, ‘புற உலகை ஒரு புகைப்படக் கருவி போலப் படம் பிடிப்பது பொதுவான கவிதை என்றால், *தன் மனதிற்குள் இருக்கும் கண்ணாடியை உலகிற்குத் திருப்பிக் காட்டுவது தன்முனைக் கவிதையாகும்’.

நவீன புதுக்கவிதைகளில் தன்முனைக் கவிதை (Subjective / Confessional Poetry)
நவீன புதுக்கவிதைகளில் தன்முனைக் கவிதை (Subjective / Confessional Poetry) என்பது மிக முக்கியமான திருப்புமுனையாகும். சங்க இலக்கியத்தின் அகம் சார்ந்த பாடல்கள் “தலைவன், தலைவி, தோழி” என்ற பாத்திரங்களின் பின்னணியில் பேசின. பக்தி இலக்கியங்கள் “இறைவன்-அடியார்” என்ற தளத்தில் இயங்கின. ஆனால், நவீன புதுக்கவிதைகளில் கவிஞன் எந்தவொரு முகமூடியும் இல்லாமல் தன்னுடைய சொந்தக் குரலில், தன் பலவீனங்கள், தனிமை, ஏமாற்றம், அந்தரங்க விடயங்கள், இழைக்கபட்ட கொடூரங்களை உலகிற்கு முன்னால் ஒப்புக்கொள்ளத் தொடங்கினர்.

நவீன புதுக்கவிதையில் தன்முனைப்பு எவ்வாறு வெளிப்படுகிறது என்பதைப் பின்வரும் பிரதான வகைப்பாடுகள், உதாரணங்கள் மூலம் விளக்கலாம்.
1. தனிமை, நகர வாழ்வின் சலிப்பு (Alienation & Urban Boredom).

நவீன நகரமயமாக்கலில் மனிதன் எதிர்கொள்ளும் தனிமை, அடையாள இழப்பு, விரக்தி ஆகியவற்றைத் தன் சொந்த அனுபவமாகப் பதிவு செய்வது இவ்வகையின் சிறப்பம்சமாகும்.

பிரமிளின் கவிதைகள் பலவற்றில் அண்டவெளியில் தனித்துவிடப்பட்ட ஒரு மனிதனின் ஆன்மீகம், உளவியல் தனிமை வெளிப்பட்டிருப்பதைக் காணலாம்.
“சிறகிலிருந்து பிரிந்த இறகு ஒன்று காற்றின் தீராத பக்கங்களில் ஒரு பறவையின் வாழ்வை எழுதிக்கொண்டே போகிறது.”

இங்கே இறகு என்பது பிரபஞ்சப் பெருவெளியில் அலைபாயும் கவிஞனின் தன்முனைப்பை (Self) வெளிப்படுத்துகிறது.

2. சுயவிமர்சனமும் அந்தரங்க ஒப்புதல் வாக்குமூலமும் (Confessionalism).
தன் மனதில் இருக்கும் குற்ற உணர்வு, காமம், சுயநலம் அல்லது சமூகத்தால் ‘தவறு’ என்று கருதப்படும் எண்ணங்களை எவ்விதப் பூச்சுமன்றி கவிதையின் வாயிலாக வெளிப்படுத்துவது.

விக்கிரமாதித்யன் கவிதைகள் பெரும்பாலும் சுயசரிதைத் தன்மை கொண்டவை. தன் குடிப்பழக்கம், நாடோடித்தனம், தோல்விகளைப் பற்றித் தனக்குத்தானே பேசிக்கொள்வார்.

“எனக்கு நானேதான் சத்துருவும் மித்துருவும். என் வழியை நானேதான் மறித்துக் கொள்கிறேன். என் குழியை நானேதான் பறித்துக் கொள்கிறேன்.”
இங்கு கவிஞன் தன்னை ஒரு கதாநாயகனாகக் காட்டாமல், தன் பலவீனங்களை வாசகனுக்கு முன்னால் அம்மணமாக்குகிறான்.
3. பெண்ணியத் தன்முனைப்பு – உடலும் அரசியலும் (Feminist Subjectivity)
பெண்ணியப் புதுக்கவிதைகளில் தன்முனைப்பு என்பது ஒரு பெரும் புரட்சியை ஏற்படுத்தியது. சமூகம் பெண்ணுடல் மீதும், அவளது ஆசைகள் மீதும் விதித்த கட்டுப்பாடுகளை உடைத்து, “என் உடல், என் உணர்வு” என்று பெண்கள் தங்கள் சொந்தக் குரலில் எழுதத் தொடங்கினர்.
சுகிர்தராணியின் கவிதைகள், தன் உடல் சார்ந்த ஒடுக்குமுறையையும், அதிலிருந்து வெளிப்படும் ஆவேசத்தையும் தன்முனைப்புடன் பதிவு செய்கிறார்.
“என் உடலின் கானகத்தில் எரியும் தீயை அணைக்க முயல்கிறது சமூகம். ஆனால் நான் எரியும் தணலாகவே வாழக் கற்றுக்கொண்டேன்.”
>
இக்கவிதையில் ‘நான்’ என்பது ஒட்டுமொத்தப் பெண் சமூகத்தின் குறியீடாக இருந்தாலும், அது கவிஞரின் சொந்த உடல் மற்றும் மன உணர்வில் இருந்து பிறக்கும் தன்முனைப்புக் குரலாகும்.

4. ஈழத்து நவீன கவிதைகளில் அகவயப் போராட்டம் (Subjective Trauma in Diaspora/War)
போரின் கொடூரங்களை ‘அரசியல்’ கவிதையாக மாற்றாமல், அந்தப் போர் தன் சொந்த வாழ்வை, உறவுகளை எங்ஙனம் சிதைத்தது என்ற தனிமனிதத் துயரமாகப் பதிவு செய்வது.

சேரன் தனது கவிதைகள் சிலவற்றில் போரினால் சிதைந்த தன் நிலத்தையும், அங்குள்ள மக்களையும் தன் சொந்த இழப்பாகப் பாடுகிறார்.
“அம்மா, எனக்கு ஒரு வீடிருந்தது அதன் முற்றத்தில் ஒரு வேப்பமரம் இருந்தது… இப்போது சாம்பலும் கருகிய சுவர்களும் மட்டுமே என் நினைவுகளில் எஞ்சியிருக்கின்றன.”

இங்கு போர் என்பது ஒரு பொது நிகழ்வல்ல, அது கவிஞனின் சொந்த வீடு, சொந்த அம்மா, சொந்த நினைவுகளைச் சிதைத்த தனிப்பட்ட வன்முறை என்பதை உணர்த்துகிறது.

கவிக்கோ வெல்லவூர்க் கோபால் சிதைந்து போன தன் கிராமத்தைத் தேடுகிறார்.
‘வண்டுகள் போல் வான் ஊர்திகள் பறந்தன குண்டு மழையில் குளித்தது எங்கள் மண் எங்கே என் அழகிய கிராமம்’

உள்நாட்டு யுத்தத்தால் அழிந்து போன தனது வெல்லாவெளிக் கிராமத்தைத் தேடுவதாக இக்கவிதை அமைந்துள்ளது.

சமகால நவீன கவிதைகளில் (1990 முதல் இன்று வரை) சாதி, சமய ஒடுக்குமுறை, பெண்ணிய விடுதலை, அடித்தட்டு மக்களின் வாழ்வியல் அம்சங்கள், தேசியம், தனித்துவம் என்பவற்றைப் பாடு பொருளாகக் கொண்டு புதுவை இரத்தினதுரை, சமாலதி மைத்ரி, ஜெயபாலன், மேமன்கவி, கவிக்கோ வெல்லவூர்க் கோபால், மண்டூர் அசோகா, ராஜகவி ராகில், யோகானந்தன் போன்றோரும் தமிழகத்தில் சிற்பி பாலசுப்பிரமணியம், மேத்தா, நா. காமராசன், அப்துல் ரகுமான் போன்றோரும் பாடினர்.

இலங்கையின் உள்நாட்டுப் போரினால் புலம்பெயர்ந்து வெளிநாடுகளில் வாழும் சேரன் (கனடா), வ. ஐ. ச. ஜெயபாலன் (நோர்வே), பத்மநாப ஐயர், திருமாவளவன் (கனடா) போன்றோரும் புகலிட வாழ்வின் துயரங்களையும் பெண்ணியம் சார்ந்த நிலைப்பாடுகளை லதா (ஓவியா), மைத்திரேயி, செல்வம் அருளானந்தம் போன்றோர் ஆழமாகத் தன்முனைக் கவிதைகளைப் பதிவு செய்திருக்கின்றனர்.
அண்மைக் காலத்தில் தன்முனைக் கவிதைகளை பல்துறை சார்ந்தவகையல் பெருமளவாகப் பதிவு செய்தவராக செங்கை ஆழியான் க.குராசாவின் மகள் ரேணுகா பிரதீப்குமார் (உங்கள் ரேக்கா) இத்துறையில் ஆழமாகத்தடம் பதித்த ஒருபராகக் கொள்ளப்படுகின்றார்.

நவீன தன்முனைக் கவிதையின் உத்திகள்.
நவீன புதுக்கவிஞர்கள் தன்முனைப்பை வெளிப்படுத்தச் சில குறிப்பிட்ட உத்திகளைக் கையாள்கின்றனர்:

1. நேரடித் தன்மை (Direct Speech): இதில் கவிஞர்கள் “எனக்கு”, “நான்”, “என்” என்ற சொற்களின் நேரடியாகப் பயன்படுத்துவர்.

2. உரைநடைத் தன்மை (Conversational Tone): ஏதோ ஒரு நண்பனிடமோ அல்லது தனக்குத்தானோ கண்ணாடியைப் பார்த்துப் பேசுவது போன்ற எளிய உரை நடை வடிவத்தைக் கையாழ்வர்.

3. அதிர்ச்சி மதிப்பு- விழுமியம் (Shock Value): பாரம்பரியக் கவிதைகள் பேசத் தயங்கிய மரணம், உடலுறவு, மனப்பிறழ்வு போன்றவற்றைத் துணிச்சலாகப் பேசுவது.
நவீன புதுக்கவிதையில் தன்முனைப்பு என்பது கவிஞனின் அக உலகைக் காட்டும் ஒரு எக்ஸ்-ரே (X-ray) படம் போன்றதாக அமைந்திருக்கும்.

சுருக்கமாகக் கூறின், மேற்கத்திய உலகில் 18 ஆம் நூற்றாண்டின் இறுதியில் ‘ரோமாண்டிசிசம்’ வழியாக முறைப்படுத்தப்பட்ட தன்முனைக் கவிதை வடிவம், தமிழில் பாரதியின் வருகையோடு 20 ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் நவீன வடிவம் பெற்று, இன்றுவரை தமிழ் புதுக்கவிதையின் தனக்கெனவோர் இடத்தைப் பிடித்த ஒரு பிரிவாக விளங்கி வருகின்றது. இக்கவிதைகளில் படிமம், குறியீடு ஆகியன பிரதான இடத்தைப் பிடித்திருக்கும்.