மறைக்கப்படும் தியாகங்களின் வரலாறு: புகழப்படும் துரோகங்களின் அரசியல் !…  திரிபடையும் தமிழர் தேசிய போராட்ட வரலாறு!…  நவீனன்

தமிழ்த் தேசிய விடுதலைப் போராட்டத்தின் வரலாற்று உண்மையைப் பாதுகாக்க வேண்டிய காலத்தின் கட்டாயமாகும். தமிழ் தேசிய விடுதலைப் போராட்டத்தின் வரலாறு இன்று பல்வேறு வகைகளில் திரித்தும், மறைத்தும், புதிதாக வடிவமைத்தும் சொல்லப்படுகின்ற ஒரு ஆபத்தான கட்டத்தை எட்டியுள்ளது. சமூக ஊடகங்கள், சில நூல்கள், கட்டுரைகள் மற்றும் காணொளிகள் வழியாக, தமிழர்களின் தேசிய விடுதலைப் போராட்டத்தையும் அதன் போராளிகளையும், தலைவர்களையும் கொச்சைப்படுத்தும் முயற்சிகள் அதிகரித்து வருகின்றன. அவர்கள் துரோகிகளாகவும், குற்றவாளிகளாகவும், வரலாற்றின் எதிர்மறைப் பாத்திரங்களாகவும் சித்தரிக்கப்படுகின்றனர்.

அதேவேளை, வரலாற்றின் குறிப்பிட்ட காலகட்டங்களில் தேசிய விடுதலைப் போராட்டத்திற்கு எதிராகச் செயல்பட்டவர்கள், அல்லது தமிழ்த் தேசிய அரசியல் இலட்சியங்களுக்கு முரணாக இருந்தவர்கள், இன்று “தியாகிகள்”, “வீரர்கள்”, “வரலாற்று நாயகர்கள்” என்ற புதிய முகமூடிகளுடன் முன்னிறுத்தப்படுகின்றனர். இவ்வாறான வரலாற்று மாற்றியமைப்புகள், உண்மையை மங்கச் செய்து, எதிர்காலத் தலைமுறையினரிடம் தவறான புரிதலை உருவாக்கும் அபாயத்தை ஏற்படுத்துகின்றன.

வரலாறு என்பது அரசியல் வசதிக்காக எழுதப்பட வேண்டிய ஒன்று அல்ல. அது ஆதாரங்கள், சான்றுகள், சம்பவங்கள் மற்றும் உண்மைகளின் அடிப்படையில் பதிவு செய்யப்பட வேண்டிய பொது நினைவகமாகும். உண்மைகளை மறைத்து, பொய்யை வரலாறாக நிலைநிறுத்தும் எந்த முயற்சியும், ஒரு இனத்தின் அரசியல் நினைவகத்தையே சிதைக்கும்.

எனவே, தமிழ்த் தேசிய விடுதலைப் போராட்டத்தின் வரலாறு உண்மைத்தன்மை, ஆவண ஆதாரங்கள் மற்றும் பல்வேறு சான்றுகளின் அடிப்படையில் பதிவு செய்யப்பட வேண்டும். தனிப்பட்ட அரசியல் விருப்பங்களோ, தற்போதைய சூழ்நிலைக்கான வசதிகளோ, அல்லது சமூக ஊடகப் பிரச்சாரங்களோ வரலாற்றின் அளவுகோலாக மாறக் கூடாது. இது ஒரு அரசியல் விவாதம் மட்டுமல்ல; ஒரு இனத்தின் வரலாற்று நினைவகத்தைப் பாதுகாக்கும் பொறுப்பாகும். உண்மையான வரலாறு எழுதப்படுவது காலத்தின் கட்டாயம் மட்டுமல்ல, எதிர்காலத் தலைமுறையினருக்கான வரலாற்றுப் பொறுப்பும் ஆகும். உண்மையை மறைப்பது வரலாற்றை அழிப்பதற்கு சமம்; உண்மையைப் பதிவு செய்வதே வரலாற்றிற்கும், நீதிக்கும், எதிர்காலத்திற்கும் செய்யப்படும் மிகப் பெரிய பங்களிப்பாகும்.

ஒரு இனத்தின் விடுதலைப் போராட்ட வரலாறு என்பது வெறும் ஆயுதப் போராட்டத்தின் வரலாறு அல்ல. அது தியாகங்கள், கொள்கைகள், தவறுகள், உள்முரண்பாடுகள், அரசியல் சமரசங்கள் மற்றும் துரோகமாகக் கருதப்பட்ட செயல்கள் அனைத்தும் ஒன்றோடொன்று பின்னிப் பிணைந்த சிக்கலான வரலாறாகும்.

தமிழர் தேசியப் போராட்ட வரலாறும் இதற்கு விதிவிலக்கல்ல. கடந்த ஏழு தசாப்தங்களாக ஈழத் தமிழர்கள் எதிர்கொண்ட அரசியல் அனுபவங்களை ஆராயும்போது, தியாகங்களுக்கும் துரோகங்களுக்கும் இடையிலான முரண்பாடு தொடர்ந்து வெளிப்பட்டுக் கொண்டே இருக்கிறது. ஆயிரக்கணக்கான இளைஞர்கள் உயிர்களை அர்ப்பணித்த ஒரு தேசியப் போராட்டம், அதே நேரத்தில் அரசியல் பிளவுகள், கருத்தியல் வேறுபாடுகள், உளவியல் போர்கள் மற்றும் சமூகப் பிரிவினைகளாலும் பாதிக்கப்பட்டது.

2026 ஜூலை 27 அன்று, யாழ்ப்பாண முன்னாள் மேயர் அல்பிரட் துரையப்பா சுட்டுக்கொல்லப்பட்டு 51 ஆண்டுகள் நிறைவடைந்தன. அந்தச் சம்பவம் தமிழீழ விடுதலைப் புலிகளின் ஆரம்பகால அரசியல் நடவடிக்கைகளில் மிக முக்கியமான திருப்புமுனையாகப் பரவலாகக் குறிப்பிடப்படுகிறது. அந்த நிகழ்வை நினைவுகூரும் இந்நேரம், துரோகம் என்ற கருத்து தமிழர் அரசியலில் எவ்வாறு உருவாகியது, இன்று அது எந்த வடிவத்தில் வெளிப்படுகிறது என்பதையும் சிந்திக்க வேண்டிய கட்டாயத்தை ஏற்படுத்துகிறது.

1956 ஆம் ஆண்டின் “சிங்களம் மட்டுமே” சட்டம், 1958, 1977 மற்றும் 1983 ஆம் ஆண்டுகளின் இனவன்முறைகள், கல்வியில் தரப்படுத்தல், அரசியல் ஒப்பந்தங்களின் தோல்வி, தமிழ் மக்களின் தன்னாட்சி கோரிக்கைகள் தொடர்ந்து நிராகரிக்கப்பட்டமை போன்ற காரணிகள், தமிழ் இளைஞர்களிடம் ஆயுதப் போராட்ட மனநிலையை உருவாக்கின.

பல தமிழ் இளைஞர்கள், அமைதியான ஜனநாயகப் போராட்டங்கள் பலனளிக்கவில்லை என்ற நம்பிக்கையின் அடிப்படையில் ஆயுதப் பாதையைத் தேர்ந்தெடுத்தனர். இந்தப் பின்னணியில் பல ஆயுத இயக்கங்கள் தோன்றின. பின்னர் தமிழீழ விடுதலைப் புலிகள் (LTTE) மிக வலிமையான அமைப்பாக உருவெடுத்தது.

1975 ஜூலை 27 அன்று யாழ்ப்பாணம் பொன்னாலை வரதராஜப் பெருமாள் கோவிலுக்கு அருகில் அல்பிரட் துரையப்பா சுட்டுக் கொல்லப்பட்டார். அக்காலத்தில் அல்பிரட் துரையப்பா படுகொலை ஒரு வரலாற்றுத் திருப்புமுனையாகவே கருதப்பட்டது.

அந்தக் காலத்தில் விடுதலைப் புலிகள் அவரை இலங்கை அரசுடன் இணைந்து செயல்பட்டவர் என்றும், தமிழ் மக்களின் தேசிய அரசியல் நோக்கங்களுக்கு எதிராக இருந்தவர் என்றும் கருதினர். இந்தச் சம்பவம் தமிழர் அரசியலில் “துரோகி” என்ற சொல்லுக்கு ஒரு புதிய அரசியல் பரிமாணத்தை வழங்கியது.

வரலாற்று ரீதியாக ஒவ்வொரு தேசிய விடுதலைப் போராட்டத்திலும் “ஒத்துழைப்பாளர்”, “சமரசவாதி”, “தேசியவாதி”, “துரோகி” போன்ற சொற்கள் உருவாகின்றன. ஆனால் வரலாற்று ஆய்வாளர்கள் ஒரு முக்கியமான எச்சரிக்கையை முன்வைக்கின்றனர்: அரசியல் கருத்து வேறுபாடு மற்றும் துரோகம் ஆகிய இரண்டும் எப்போதும் ஒன்றல்ல.

ஒரு தரப்பு தேசிய நலனுக்கு எதிராக நடந்ததாகக் கருதும் செயல், மற்றொரு தரப்பின் பார்வையில் அரசியல் யதார்த்தவாதமாகக் கருதப்படலாம். எனவே “துரோகம்” என்ற குற்றச்சாட்டை வரலாற்று சூழல், ஆதாரங்கள் மற்றும் அரசியல் நோக்கங்களுடன் ஆராய்வது அவசியமாகிறது.

இன்றைய தமிழர் சமூகத்தின் மிகப் பெரிய சவால் யார் துரோகி – தியாகி என்பதைத் தீர்மானிப்பதல்ல. அதற்குப் பதிலாக, தமிழ் தேசிய அரசியல் இலக்குகளை எவ்வாறு பாதுகாப்பது?ஜனநாயக உரிமைகளையும் தேசிய உரிமைகளையும் எவ்வாறு சமநிலைப்படுத்துவது? தமிழர் உள்பிளவுகளை எவ்வாறு குறைப்பது?

அடுத்த தலைமுறைக்கு எந்த அரசியல் மரபை வழங்குவது? என்பதே முக்கியமான கேள்விகளாகும்.

வரலாறு ஒரு முக்கியமான உண்மையை சொல்கிறது. தமிழர் தேசியப் போராட்டத்தை பலவீனப்படுத்தியவை வெளிப்புற அழுத்தங்கள் மட்டுமல்ல; உள்முரண்பாடுகள், நம்பிக்கையின்மை, அரசியல் பிளவுகள், ஒருமித்த செயற்பாட்டின் பற்றாக்குறை ஆகியவையும் குறிப்பிடத்தக்க தாக்கத்தை ஏற்படுத்தின. எனவே வரலாற்றை நினைவுகூர்வது என்பது பழைய காயங்களை மீண்டும் திறப்பதற்காக அல்ல; அதிலிருந்து அரசியல் ஞானத்தைப் பெறுவதற்காக இருக்க வேண்டும்.

எவ்வாறாயினும் தியாகங்கள் இல்லாமல் எந்த தேசியப் போராட்டமும் முன்னேறாது. அதேபோல், வரலாற்றை விமர்சன ரீதியாக ஆராயாமல் எந்த சமூகமும் தனது எதிர்காலத்தை பாதுகாக்க முடியாது. அல்பிரட் துரையப்பா முதல் முள்ளிவாய்க்கால் வரை நீளும் தமிழர் அரசியல் வரலாறு, பல்வேறு பார்வைகளைக் கொண்ட ஒரு சிக்கலான வரலாறு. அதில் வீரமும் தியாகமும் உள்ளது, வேதனையும் துயரமும் உள்ளது. அரசியல் உறுதியும் உள்ளது, ஏன் கடுமையான உள்முரண்பாடுகளும் உள்ளன என்பதை புரிந்து கொள்ள வேண்டும்.

இன்று தமிழர் சமூகத்தின் முன்னிலையில் நிற்கும் மிக முக்கியமான பொறுப்பு, கடந்த காலத்தை மறப்பதோ அல்லது ஒரே கோணத்தில் மட்டுமே வாசிப்பதோ அல்ல. மாறாக, வரலாற்றிலிருந்து கற்றுக்கொண்டு, நீதி, மனித உரிமைகள், ஜனநாயகம் மற்றும் அரசியல் பொறுப்புணர்வு ஆகியவற்றை இணைத்துச் செல்லும் எதிர்கால அரசியல் பண்பாட்டை உருவாக்குவதே உண்மையான வரலாற்றுக் கடமையாகும்.