அநுரவுக்கு எதிராக சர்வதேச விசாரணை கோரும் ராஜபக்‌ஷ!;   ஜீலை 83 – முள்ளிவாய்க்கால் இனப்படுகொலைக்கு ஏன் இல்லை ?… நவீனன்

சிறிலங்காவின் அரசியல் வரலாறு அதிகார மாற்றங்கள், இனப்பிரச்சினைகள், மனித உரிமை விவகாரங்கள் மற்றும் சர்வதேச அழுத்தங்கள் ஆகியவற்றின் தொடர்ச்சியானதாகும். முக்கியமாக 2009 ஆம் ஆண்டு தமிழர்களுக்கு எதிரான ஆயுதப் போர் முடிவடைந்த பின்னர், இலங்கை உலகின் மனித உரிமை விவாதங்களில் முக்கிய இடத்தைப் பெற்றது. போரின் இறுதிக்கட்டத்தில் நடைபெற்றதாகக் கூறப்படும் மனித உரிமை மீறல்கள், பொதுமக்கள் உயிரிழப்புகள், கட்டாயக் காணாமற்போகல்கள் மற்றும் போர்க்குற்ற குற்றச்சாட்டுகள் தொடர்பாக சர்வதேச விசாரணை நடத்தப்பட வேண்டும் என்ற கோரிக்கை தொடர்ந்து முன்வைக்கப்பட்டு வந்தது.

இந்தக் கோரிக்கையை மிகக் கடுமையாக எதிர்த்த அரசியல் சக்திகளில் முதன்மையானது மஹிந்த ராஜபக்ச மற்றும் பின்னர் கோட்டாபய ராஜபக்ச தலைமையிலான ஸ்ரீலங்கா பொதுஜன பெரமுன (SLPP) அல்லது மொட்டு கட்சி ஆகும். இலங்கையின் நீதித்துறை போதுமானது. வெளிநாட்டு தலையீட்டை ஏற்க முடியாது. நாட்டின் இறையாண்மையை பாதுகாக்க வேண்டும் என்பன அந்தக் கட்சியின் நிலையான அரசியல் கோஷங்களாக இருந்தன.

ஆனால் இன்று அதே மொட்டு கட்சியே, தற்போதைய அநுர அரசாங்கத்தின் நடவடிக்கைகள் தொடர்பில் சர்வதேச விசாரணை நடத்தப்பட வேண்டும் என்று கோரியிருப்பது இலங்கையின் அரசியல் வரலாற்றில் மிகப் பெரிய முரண்பாடாகவும், புதிய அரசியல் திருப்பமாகவும் பார்க்கப்படுகிறது. இது வெறும் அரசியல் கருத்து மாற்றமாக மட்டுமல்லாமல், நீதி, சட்டத்தின் ஆட்சி, மனித உரிமைகள் மற்றும் அரசியல் நம்பகத்தன்மை குறித்த பல அடிப்படை கேள்விகளையும் எழுப்புகிறது.

ராஜபக்‌ஷவின் மொட்டு கட்சியின் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் எஸ். பி. ஜயன் வெளியிட்ட கருத்துப்படி, தற்போதைய அரசாங்கம் முன்னாள் ஆட்சியாளர்கள் மற்றும் அவர்களுடன் தொடர்புடைய அதிகாரிகளை அரசியல் நோக்கத்துடன் குறிவைத்து விசாரணைகளையும் கைதுகளையும் மேற்கொண்டு வருவதாகக் குற்றஞ்சாட்டப்பட்டுள்ளது. குறிப்பாக முன்னாள் ஜனாதிபதி ரணில் விக்கிரமசிங்கவின் செயலாளர் உதய ஆர். செனவிரத்னவின் கைது போன்ற சம்பவங்கள் அரசியல் பழிவாங்கலின் ஒரு பகுதியாகக் கருதப்படுகின்றன என்றும், இந்நிலையில் உள்நாட்டு நீதிமுறைகளில் நம்பிக்கை வைக்க முடியாது என்பதால் சர்வதேச விசாரணை தேவைப்படுகிறது என்றும் அவர் வலியுறுத்தியுள்ளார்.

இந்தக் கருத்து வெளியாகியவுடன் இலங்கையின் அரசியல் வட்டாரங்களிலும், மனித உரிமை அமைப்புகளிடையிலும், சட்ட நிபுணர்களிடையிலும் பரவலான விவாதம் உருவானது. ஏனெனில், கடந்த காலத்தில் சர்வதேச விசாரணை என்ற வார்த்தையையே நிராகரித்த அரசியல் தரப்பிலிருந்தே இந்தக் கோரிக்கை எழுந்துள்ளது.

2009 மே மாதத்தில் விடுதலைப் புலிகளுக்கும் இலங்கை அரசுப் படைகளுக்கும் இடையிலான நீண்டகால ஆயுதப் போர் முடிவடைந்தது. ஆனால் அந்தப் போரின் இறுதிக்கட்டத்தில் ஆயிரக்கணக்கான அப்பாவி பொதுமக்கள் உயிரிழந்ததாகவும், பாதுகாப்பு வலயங்களாக அறிவிக்கப்பட்ட பகுதிகள் மீது தாக்குதல்கள் நடத்தப்பட்டதாகவும், மருத்துவமனைகள் குண்டுவீசப்பட்டதாகவும், சரணடைந்தவர்களுக்கு எதிராக சட்டவிரோதக் கொலைகள் இடம்பெற்றதாகவும், பல்வேறு சர்வதேச அமைப்புகள் குற்றச்சாட்டுகளை முன்வைத்தன.

இதன் பின்னர் ஐக்கிய நாடுகள் மனித உரிமைகள் பேரவை பல தீர்மானங்களை நிறைவேற்றி, இலங்கை அரசாங்கம் நம்பகமான விசாரணைகளை நடத்த வேண்டும் என்று வலியுறுத்தியது. உள்நாட்டு விசாரணைகள் போதுமானதாக இல்லையென பல மனித உரிமை அமைப்புகள் தெரிவித்ததையடுத்து, சர்வதேச நீதிபதிகளின் பங்களிப்புடன் கூடிய விசாரணை நடத்தப்பட வேண்டும் என்ற கோரிக்கை வலுப்பெற்றது.

ஆனால் ராஜபக்ச அரசாங்கம் இதனை தொடர்ந்து நிராகரித்தது. அவர்கள், இது நாட்டின் இறையாண்மைக்கு எதிரானது, இலங்கை நீதித்துறை சுயாதீனமானது, வெளிநாட்டு சக்திகள் அரசியல் நோக்கத்துடன் செயல்படுகின்றன என்ற வாதங்களை முன்வைத்தனர்.

ராஜபக்‌ஷவின் மொட்டு கட்சியின் தற்போதைய நிலைப்பாட்டிற்கு பல்வேறு அரசியல் காரணங்கள் இருப்பதாக அரசியல் ஆய்வாளர்கள் கருதுகின்றனர். முதலாவது, அதிகார மாற்றம். ஆட்சியில் இருந்தபோது அரசு இயந்திரம் மற்றும் நிர்வாக அமைப்புகள் மீது அதிக கட்டுப்பாட்டைக் கொண்டிருந்த அரசியல் தரப்பு, தற்போது எதிர்க்கட்சியாக மாறியுள்ளது. இதனால் தங்களுடன் தொடர்புடைய பலர் விசாரணைகளுக்கு உட்படுத்தப்படுவதால், தங்களுக்கு நியாயமான விசாரணை கிடைக்காது என்ற அச்சம் உருவாகியிருக்கலாம்.

இரண்டாவது, சர்வதேச ஆதரவைப் பெறும் முயற்சி. உள்நாட்டில் அரசியல் செல்வாக்கு குறைந்தபோது, சர்வதேச அமைப்புகளின் ஆதரவைப் பெறுவது ஒரு அரசியல் உத்தியாகப் பயன்படுத்தப்படலாம். இதன் மூலம் தற்போதைய அரசாங்கத்தின் மீது வெளிப்புற அழுத்தத்தை ஏற்படுத்த முடியும். மூன்றாவது, அரசியல் செய்தி அனுப்புதல். சர்வதேச விசாரணை கோரிக்கை என்பது சட்டரீதியான கோரிக்கையாக மட்டுமல்ல; அரசாங்கத்தின் நடவடிக்கைகள் உலக நாடுகளின் கவனத்தில் இருக்கின்றன என்ற அரசியல் செய்தியையும் வெளிப்படுத்துகிறது.

ஒரு நாட்டில் நீதித்துறை சுதந்திரமாக செயல்பட முடியாத சூழல் உருவானால், அல்லது அரசியல் தலையீடு காரணமாக நீதிமன்றங்கள் மீது மக்களின் நம்பிக்கை குறைந்தால், சர்வதேச கண்காணிப்பு அல்லது சர்வதேச விசாரணை குறித்து விவாதங்கள் எழுவது இயல்பானது.

மனித உரிமை அமைப்புகள் பொதுவாக பின்வரும் சூழ்நிலைகளில் சர்வதேச விசாரணையின் அவசியத்தை வலியுறுத்துகின்றன:

நீதித்துறை சுயாதீனம் பாதிக்கப்படுதல். விசாரணைகள் அரசியல் பக்கச்சார்புடன் நடைபெறுதல். சாட்சிகளின் பாதுகாப்பின்மை. குற்றவாளிகள் தண்டனையிலிருந்து தப்பித்தல்.

பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு நீதி மறுக்கப்படுதல்.

ஆனால் இந்த அளவுகோல்கள் அனைத்து தரப்பினருக்கும் சமமாகப் பயன்படுத்தப்பட வேண்டும். அதிகாரத்தில் இருக்கும் போது ஒரு நிலைப்பாட்டையும், அதிகாரத்தை இழந்த பிறகு வேறு நிலைப்பாட்டையும் எடுப்பது நீதியின் அடிப்படைச் சிந்தனையையே பலவீனப்படுத்தும்.

தமிழர் சமூகத்திற்கு இந்த மாற்றம் மிகுந்த கவனத்தை ஈர்க்கும் ஒன்றாக உள்ளது. ஏனெனில், கடந்த பதினைந்து ஆண்டுகளாக வடக்கு மற்றும் கிழக்கில் வாழும் போரால் பாதிக்கப்பட்ட மக்கள், காணாமல் ஆக்கப்பட்டோரின் குடும்பங்கள், மனித உரிமை அமைப்புகள் மற்றும் தமிழ் அரசியல் கட்சிகள் தொடர்ந்து சர்வதேச விசாரணையை கோரி வந்தன.

அப்போது அந்தக் கோரிக்கையை கடுமையாக எதிர்த்த அரசியல் சக்தியே இன்று தங்களுக்கு எதிராக நடவடிக்கைகள் எடுக்கப்படுகின்றன என்று கூறி அதே சர்வதேச நீதியை நாடுவது, பலரால் அரசியல் இரட்டை நிலைப்பாடாக விமர்சிக்கப்படுகிறது.

தமிழர் தரப்பின் அடிப்படை வாதம் எப்போதும் ஒன்றுதான்: “உள்நாட்டு நீதிமுறைகள் செயலிழந்தால், சர்வதேச நீதியே இறுதி நம்பிக்கை.” இன்று மொட்டு கட்சியும் அதே கருத்தை வேறு சூழலில் முன்வைப்பது வரலாற்றின் ஒரு முக்கியமான அரசியல் முரண்பாடாகக் கருதப்படுகிறது.

சர்வதேச சட்டப்படி, எந்த ஒரு நாட்டின் உள்நாட்டு நீதித்துறை செயலிழந்துவிட்டது என்று முடிவு செய்வது எளிதான செயல்முறை அல்ல. நீதித்துறையின் சுயாதீனம், விசாரணைகளின் நம்பகத்தன்மை, அரசியல் தலையீடு, சாட்சிகளின் பாதுகாப்பு, பாதிக்கப்பட்டவர்களின் உரிமைகள் போன்ற பல அம்சங்கள் மதிப்பீடு செய்யப்படுகின்றன.

இந்த அளவுகோல்களின் அடிப்படையில் மட்டுமே ஐக்கிய நாடுகள் மனித உரிமைகள் பேரவை அல்லது பிற சர்வதேச அமைப்புகள் மேலதிக நடவடிக்கைகள் குறித்து பரிசீலிக்கின்றன. இந்த விவகாரத்தில் மிக முக்கியமான கேள்வி இதுதான்: இது உண்மையான கொள்கை மாற்றமா, அல்லது அரசியல் சூழ்நிலைக்கேற்ப உருவான தற்காலிக நிலைப்பாடா? அதிகாரத்தில் இருந்தபோது சர்வதேச விசாரணையை முழுமையாக நிராகரித்த கட்சி, இன்று அதையே கோருகிறது. இதனால், இலங்கையின் அரசியலில் கொள்கை அடிப்படையிலான நிலைத்தன்மையை விட, அரசியல் நலன்களைப் பொறுத்து நிலைப்பாடுகள் மாறுகின்றன என்ற விமர்சனம் வலுப்பெறுகிறது.

இந்தச் சம்பவம் இலங்கையின் ஜனநாயக அமைப்புகளுக்கும் நீதித்துறைக்கும் ஒரு முக்கியமான சவாலாகும். நீதித்துறையின் மீது மக்களின் நம்பிக்கை நிலைத்திருக்க வேண்டுமெனில், சட்டம் அனைவருக்கும் சமமாகப் பயன்படுத்தப்பட வேண்டும். அரசியல் அதிகாரம் பெற்றவர்களாக இருந்தாலும், எதிர்க்கட்சியினராக இருந்தாலும், பொதுமக்களாக இருந்தாலும், ஒரே சட்டமும் ஒரே நீதியும் நடைமுறையில் இருக்க வேண்டும்.

மேலும், அரசியல் பழிவாங்கல் என்ற குற்றச்சாட்டுகள் எழும் போதெல்லாம், அவற்றை வெளிப்படையான, சுயாதீனமான மற்றும் சட்டப்படி நடைபெறும் விசாரணைகளின் மூலம் தெளிவுபடுத்துவது எந்த ஜனநாயக அரசின் கடமையாகும். இல்லையெனில், நீதித்துறையின் மீது மக்களின் நம்பிக்கை மேலும் சிதையக்கூடும்.

ராஜபக்‌ஷவின் மொட்டு கட்சி சர்வதேச விசாரணையை கோரியிருப்பது, இலங்கையின் அரசியல் வரலாற்றில் ஒரு குறிப்பிடத்தக்க திருப்பமாகும். இது ஒரு கட்சியின் நிலைப்பாடு மாறியிருப்பதை மட்டும் காட்டுவதில்லை; மாறாக, அதிகாரம், நீதி, மனித உரிமைகள் மற்றும் அரசியல் பொறுப்புக்கூறல் ஆகியவற்றுக்கிடையேயான சிக்கலான உறவுகளையும் வெளிப்படுத்துகிறது.

கடந்த காலத்தில் போர்க்குற்றங்கள் தொடர்பான சர்வதேச விசாரணையை “இறையாண்மைக்கு எதிரானது” என்று நிராகரித்த அரசியல் சக்தி, இன்று தங்களது உரிமைகள் பாதுகாக்கப்பட வேண்டும் என்பதற்காக அதே சர்வதேச நீதியை நாடுவது, இலங்கையின் அரசியல் கலாச்சாரத்தில் நிலைத்த கொள்கை அரசியலை விட சூழ்நிலை சார்ந்த அரசியல் இன்னும் வலுவாக இருப்பதை சுட்டிக்காட்டுகிறது.

அதே நேரத்தில், இந்த விவகாரம் ஒரு முக்கியமான உண்மையையும் நினைவூட்டுகிறது: நீதி என்பது தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டவர்களுக்கு மட்டும் வழங்கப்படும் சலுகையல்ல; அது அனைவருக்கும் சமமாகக் கிடைக்க வேண்டிய அடிப்படை ஜனநாயக உரிமையாகும். நீதியின் தராசு அரசியல் அதிகாரத்தின் அடிப்படையில் சாயாமல், சட்டத்தின் ஆட்சியின் அடிப்படையில் மட்டுமே இயங்கும் போது தான் ஒரு நாட்டின் ஜனநாயகமும், மனித உரிமைகளும், சமூக நல்லிணக்கமும் வலுப்பெறும். அந்த நோக்கில் பார்க்கும்போது, மொட்டு கட்சியின் இந்தக் கோரிக்கை இலங்கையின் அரசியல் எதிர்காலம், நீதித்துறை சுதந்திரம் மற்றும் சர்வதேச நீதியின் பங்கு குறித்து புதிய விவாதங்களை உருவாக்கியுள்ள ஒரு முக்கிய அரசியல் நிகழ்வாக வரலாற்றில் பதிவு செய்யப்படும்.