சர்வதேச குற்றவியல் நீதிமன்ற எதிர்காலம்?… இஸ்ரேல் அழுத்தத்தால் பதவி விலகும் கரீம் கான் !….  ஐங்கரன் விக்கினேஸ்வரா

சர்வதேச குற்றவியல் நீதிமன்றம் (International Criminal Court – ICC) என்பது மனிதகுலத்திற்கு எதிரான மிகக் கொடூரமான குற்றங்கள், இனப்படுகொலை, போர்க்குற்றங்கள் மற்றும் மனிதத்தன்மைக்கு எதிரான குற்றங்களுக்கு பொறுப்புக்கூறலை உறுதிப்படுத்துவதற்காக 2002 ஆம் ஆண்டு ரோம் ஒப்பந்தத்தின் (Rome Statute) அடிப்படையில் உருவாக்கப்பட்ட உலகின் முதல் நிரந்தர சர்வதேச குற்றவியல் நீதிமன்றமாகும். தேசிய நீதித்துறைகள் செயல்பட முடியாத அல்லது செயல்பட விரும்பாத சூழ்நிலைகளில், குற்றவாளிகளை சட்டத்தின் முன் நிறுத்துவதே இதன் அடிப்படை நோக்கமாகும். பலவீனமான மக்களுக்கு நீதியை வழங்கும் உலகளாவிய அமைப்பாக இது கருதப்பட்டாலும், அதன் செயல்பாடுகள் ஆரம்பம் முதலே அரசியல், அதிகாரம் மற்றும் சர்வதேச சக்திச் சமநிலைகளுடன் பின்னிப் பிணைந்தே இருந்து வருகின்றன.

இந்நிலையில், சர்வதேச குற்றவியல் நீதிமன்றத்தின் தலைமை வழக்கறிஞராக இருந்த கரீம் கான் தனது பதவியில் இருந்து விலகியிருப்பது உலகளவில் பெரும் விவாதத்தை ஏற்படுத்தியுள்ளது. குறிப்பாக, காசா போரின் பின்னணியில் இஸ்ரேல் பிரதமர் பெஞ்சமின் நெதன்யாகுவுக்கு எதிராக கைது ஆணை கோரிய பின்னரே இந்தச் சம்பவம் நிகழ்ந்திருப்பதால், இது வெறும் நிர்வாக மாற்றமா அல்லது சர்வதேச நீதியின் மீது அரசியல் அழுத்தத்தின் வெளிப்பாடா என்ற கேள்விகள் உலகம் முழுவதும் எழுந்துள்ளன.

ஆனால் இந்த விவகாரத்தை ஆராயும்போது உண்மைகளையும் அரசியல் கருத்துக்களையும் தெளிவாகப் பிரித்துப் பார்ப்பது அவசியமாகும். கரீம் கான் ஒரு சாதாரண வழக்கறிஞர் அல்ல. மனித உரிமைகள், சர்வதேச மனிதாபிமானச் சட்டம் மற்றும் போர்க்குற்ற விசாரணைகளில் பல தசாப்தங்களாக அனுபவம் பெற்ற பிரித்தானிய சட்ட நிபுணரான அவர், 2021 ஆம் ஆண்டு ICC-இன் தலைமை வழக்கறிஞராக பொறுப்பேற்றார். அவரது தலைமையில் உக்ரைன், சூடான், மியான்மர், லிபியா, ஆப்கானிஸ்தான், காங்கோ உள்ளிட்ட பல முக்கிய வழக்குகள் முன்னெடுக்கப்பட்டன. குறிப்பாக, ரஷ்ய அதிபர் விளாடிமிர் புடினுக்கு எதிராக கைது ஆணை கோரப்பட்டதும், பின்னர் இஸ்ரேல் மற்றும் ஹமாஸ் தலைவர்களுக்கு எதிராக நடவடிக்கை எடுக்கப்பட்டதும் அவரது பதவிக்காலத்தை உலக அரசியலின் மையமாக மாற்றியது.

2024 ஆம் ஆண்டில் காசா போரின் போது நிகழ்ந்ததாகக் கூறப்படும் போர்க்குற்றங்கள் தொடர்பாக, இஸ்ரேல் பிரதமர் பெஞ்சமின் நெதன்யாகு, முன்னாள் பாதுகாப்பு அமைச்சர் யோவ் கலாந்த் மற்றும் ஹமாஸ் தலைவர்களுக்கு எதிராக கைது ஆணை கோரி கரீம் கான் தாக்கல் செய்த மனு, உலகளவில் மிகப்பெரிய அரசியல் அதிர்வலைகளை ஏற்படுத்தியது. பின்னர் ICC நீதிபதிகள் சில கைது ஆணைகளைப் பிறப்பித்தனர். இதனை இஸ்ரேல் கடுமையாக நிராகரித்தது. அமெரிக்காவும் நீதிமன்றத்தின் அதிகாரத்தை விமர்சித்தது. சில மேற்கத்திய நாடுகள் ஆதரவு தெரிவித்தன; சில நாடுகள் அமைதியாக இருந்தன. இதன் மூலம் சர்வதேச சட்டமும் உலக அரசியலும் எவ்வளவு நெருக்கமாக இணைந்துள்ளன என்பது மீண்டும் வெளிப்பட்டது.

இந்தப் பின்னணியில் தான் கரீம் கான் மீது ஒரு பெண் ஊழியரால் பாலியல் முறைகேடு குற்றச்சாட்டுகள் முன்வைக்கப்பட்டன. அந்தக் குற்றச்சாட்டுகளை அவர் முழுமையாக மறுத்தார். இருப்பினும், நீதிமன்றத்தின் நம்பகத்தன்மையைப் பாதுகாக்கும் நோக்கில் சுயாதீன விசாரணைகள் தொடங்கப்பட்டன. அதன் பின்னர் அவர் தனது பொறுப்புகளில் இருந்து விலகினார். இங்கு குறிப்பிட வேண்டிய முக்கியமான அம்சம் என்னவெனில், தற்போது பொதுவில் கிடைக்கக்கூடிய தகவல்களின் அடிப்படையில், அவர் நெதன்யாகுவுக்கு எதிராக கைது ஆணை கோரியதற்காக அதிகாரப்பூர்வமாக பதவி நீக்கம் செய்யப்பட்டார் என்று உறுதிப்படுத்தப்பட்ட ஆதாரம் இல்லை. அவரது பதவி விலகல், அவர்மீது முன்வைக்கப்பட்ட குற்றச்சாட்டுகள் தொடர்பான நடைமுறைகளுடன் தொடர்புடையதாகவே அதிகாரப்பூர்வமாக விளக்கப்பட்டுள்ளது.

இருப்பினும், இந்த இரண்டு சம்பவங்களும் ஒரே காலகட்டத்தில் நிகழ்ந்திருப்பதால் உலகம் முழுவதும் பல்வேறு அரசியல் சந்தேகங்கள் எழுந்துள்ளன. சர்வதேச நீதிமன்றம் உண்மையில் அரசியல் அழுத்தங்களிலிருந்து சுதந்திரமாகச் செயல்படுகிறதா? சக்திவாய்ந்த நாடுகளின் நலன்களைத் தொடும் வழக்குகளில் நீதிமன்றம் சுதந்திரமாக முடிவெடுக்க முடியுமா? உலக அரசியல் அமைப்பின் அதிகாரச் சமநிலைகள் நீதியின் பாதையை மாற்றுகின்றனவா? போன்ற கேள்விகள் மீண்டும் எழுந்துள்ளன.

ICC உருவாக்கப்பட்டபோது அதன் நோக்கம், எந்த நாட்டின் தலைவராக இருந்தாலும், எந்த இராணுவத் தளபதியாக இருந்தாலும், எந்த அரசியல் அதிகாரம் கொண்டவராக இருந்தாலும், அவர் செய்ததாகக் கூறப்படும் போர்க்குற்றங்களுக்கு சட்டத்தின் முன் பொறுப்புக்கூறச் செய்வதேயாகும். ஆனால் நடைமுறையில் அந்த இலட்சியத்தை முழுமையாக நடைமுறைப்படுத்துவது எளிதல்ல.

அமெரிக்கா, ரஷ்யா, சீனா போன்ற உலகின் முக்கிய இராணுவ மற்றும் அரசியல் சக்திகள் ரோம் ஒப்பந்தத்தில் உறுப்பினர்களாக இல்லை. எனவே ICC-இன் அதிகார வரம்பு எல்லா நாடுகளுக்கும் ஒரே அளவில் பொருந்துவதில்லை. மேலும், ICC-க்கு தனிப்பட்ட காவல்துறை அல்லது இராணுவம் இல்லை. அது உறுப்புநாடுகளின் ஒத்துழைப்பை மட்டுமே நம்பியுள்ளது. கைது ஆணை பிறப்பிக்கப்பட்ட ஒருவர் ஒரு நாட்டில் இருந்தாலும், அந்த நாடு ஒத்துழைக்காவிட்டால் கைது செய்வது சாத்தியமற்றதாகிவிடுகிறது. இதனால் சட்டத்தின் அதிகாரமும் நடைமுறை அரசியலும் இடையறாத மோதலில் உள்ளன.

இதுவே ICC மீது நீண்டகாலமாக முன்வைக்கப்படும் முக்கிய விமர்சனமாகும். குறிப்பாக ஆபிரிக்கா மற்றும் உலக தெற்கில் உள்ள பல நாடுகள், இந்த நீதிமன்றம் பலவீனமான நாடுகளின் தலைவர்களை மட்டுமே குறிவைக்கிறது என்ற குற்றச்சாட்டை பல ஆண்டுகளாக முன்வைத்து வருகின்றன. அதேவேளை, சமீப காலங்களில் ரஷ்யா மற்றும் இஸ்ரேல் தொடர்பான நடவடிக்கைகள், அந்த விமர்சனங்களுக்கு பதிலளிக்கும் முயற்சியாக சில ஆய்வாளர்களால் பார்க்கப்படுகின்றன.

கரீம் கான் விவகாரம் இன்னொரு முக்கியமான உண்மையையும் வெளிப்படுத்துகிறது. நீதியை வழங்கும் நிறுவனங்களே தங்களுக்குள் பொறுப்புக்கூறலை நடைமுறைப்படுத்த வேண்டும். ஒரு நீதிமன்றம் உலகத் தலைவர்களிடம் வெளிப்படைத்தன்மையை எதிர்பார்க்கிறதெனில், அதே அளவிலான வெளிப்படைத்தன்மை அதன் தலைமை அதிகாரிகளிடமும் இருக்க வேண்டும். இதுவே சட்டத்தின் ஆட்சியின் அடிப்படைத் தத்துவமாகும். ஒருவர் மீது குற்றச்சாட்டு முன்வைக்கப்படுவது அவர் குற்றவாளி என்பதை நிரூபிக்காது; அதே நேரத்தில், எந்த அதிகாரப் பதவியிலும் இருப்பவராக இருந்தாலும், குற்றச்சாட்டுகள் சுயாதீனமாக விசாரிக்கப்பட வேண்டும் என்பதே நவீன நீதியின் அடிப்படை.

இந்தச் சம்பவத்தின் அரசியல் தாக்கங்களும் குறைவானவை அல்ல. உலக அரசியலில் சர்வதேச சட்டத்தின் மீது நம்பிக்கை வைத்திருக்கும் சிறிய நாடுகள், மனித உரிமை அமைப்புகள் மற்றும் ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் இயக்கங்கள் இந்த விவகாரத்தை மிகுந்த கவனத்துடன் நோக்கி வருகின்றன. ஏனெனில், ICC போன்ற அமைப்புகளே பல நேரங்களில் அவர்களுக்குக் கிடைக்கும் கடைசி சர்வதேச நீதித் தளமாக இருக்கின்றன. அந்த அமைப்பின் நம்பகத்தன்மை பாதிக்கப்பட்டால், உலகளாவிய மனித உரிமை பாதுகாப்பு அமைப்பின் மீது மக்களின் நம்பிக்கையும் பாதிக்கப்படும்.

அதேவேளை, கரீம் கான் பதவியில் இருந்து விலகியதால் ஏற்கனவே நீதிபதிகளால் பிறப்பிக்கப்பட்ட கைது ஆணைகள் தானாகவே ரத்து செய்யப்படுவதில்லை. நெதன்யாகு தொடர்பான கைது ஆணைகளோ, பிற நாடுகளைச் சார்ந்த விசாரணைகளோ, நீதிமன்றத்தின் நடைமுறைகளின்படி தொடர்கின்றன. ICC என்பது ஒரே நபரைச் சார்ந்த அமைப்பு அல்ல; அது நீதிபதிகள், வழக்கறிஞர்கள், நிர்வாக அதிகாரிகள் மற்றும் உறுப்பு நாடுகளின் ஒத்துழைப்பால் இயங்கும் நிறுவனமாகும். எனவே, ஒரு தலைமை மாற்றம் அதன் அனைத்து வழக்குகளையும் நிறுத்திவிடும் என்ற கருத்து சரியானதல்ல.

இந்தச் சம்பவம் உலக நீதியின் எதிர்காலம் குறித்து ஆழமான சிந்தனையைத் தூண்டுகிறது. சர்வதேச நீதித்துறை உண்மையில் அரசியல் அழுத்தங்களிலிருந்து முழுமையாக விடுபட முடியுமா? சக்திவாய்ந்த நாடுகள் மீது சர்வதேச சட்டம் சமமாகப் பயன்படுத்தப்படுமா? உலக அரசியலில் இரட்டை அளவுகோல்கள் தொடரும் வரை சர்வதேச நீதியின் மீது மக்களுக்கு முழு நம்பிக்கை ஏற்படுமா? போன்ற கேள்விகளுக்கு இன்னும் தெளிவான பதில்கள் இல்லை.

ஆனால் ஒரு விஷயம் மட்டும் உறுதியானது. சர்வதேச நீதியின் நம்பகத்தன்மை அதன் சட்ட ஆவணங்களில் மட்டும் இல்லை; அதன் செயல்பாடுகளிலும், வெளிப்படைத்தன்மையிலும், அரசியல் அழுத்தங்களுக்கு மத்தியிலும் சுயாதீனமாக நிற்கும் திறனிலும் இருக்கிறது. அதே நேரத்தில், அந்த அமைப்பின் அதிகாரிகளும் சட்டத்தின் முன் பொறுப்புக்கூற வேண்டியவர்கள் என்பதும் ஜனநாயக நீதியின் தவிர்க்க முடியாத அடிப்படை நெறியாகும்.

எனவே, கரீம் கான் விவகாரத்தை சர்வதேச நீதியின் முடிவு என்று பார்க்க முடியாது. அதேபோல், சக்திவாய்ந்த நாடுகளை இனி யாரும் கேள்வி கேட்க முடியாது என்ற முடிவுக்கும் தற்போதுள்ள ஆதாரங்கள் போதுமானதாக இல்லை. மாறாக, இந்தச் சம்பவம் சர்வதேச நீதித்துறையின் வலிமை, அதன் பலவீனங்கள், உலக அரசியலின் தாக்கம், மற்றும் சட்டத்தின் ஆட்சியைப் பாதுகாப்பதற்கான அவசியம் ஆகியவற்றை உலகிற்கு மீண்டும் நினைவூட்டிய ஒரு முக்கியமான திருப்புமுனையாகக் கருதப்பட வேண்டும்.

உலகம் இன்று ஒரு முக்கியமான சந்திப்புப் பாதையில் நிற்கிறது. ஒரு புறம் அரசியல் அதிகாரம்; மறுபுறம் சர்வதேச சட்டம். இந்த இரண்டிற்கும் இடையில் சமநிலையைப் பேண முடிந்தால் மட்டுமே, மனிதகுலம் அனைவருக்கும் சமமான நீதி என்ற உயரிய இலட்சியத்தை உண்மையாக அடைய முடியும். கரீம் கான் விவகாரம் அந்தப் போராட்டம் இன்னும் முடிவடையவில்லை என்பதையே உலகிற்கு உணர்த்துகிறது.