“திரைக்கதை மன்னன்” பாக்யராஜ் இன்று மரணமடைந்த போது ஒரு சகாப்தம் முடிந்தது… சிபோ சிவகுமரன்

“இயக்குனர் இமயம்”
பாரதிராஜா இறந்தபோது
ஒரு யுகம் முடிந்தது.
“திரைக்கதை மன்னன்”
பாக்யராஜ் இன்று மரணமடைந்த போது ஒரு சகாப்தம் முடிந்தது.

பாரதிராஜா இறந்தபோது இவ்வளவு அதிர்ச்சி ஏற்படவில்லை. ஏனென்றால்
அது இயற்கையின் வேகத்தில் நடந்த
ஒரு பயணம்.
வயது, நோய், ஓய்வு, பின்னர் முடிவு.
மனசு அதை ஏற்றுக்கொள்ள ஒரு காலக்கெடு கொடுத்திருந்தது.
ஆனால் திடீர் மரணம் வேறு.
அது நேரம் கேட்காமல் வந்து
கதவைத் தட்டும்.

இங்கே தான் ஒரு கசப்பான உண்மை தெரிகிறது.
நமக்கு கொடுக்கப்பட்ட நேரம் எந்த அளவுக்கு என்று யாருக்கும் தெரியாது.
நாம் “அடுத்த வாரம் செய்வேன்,”
“ஓய்வு பெற்ற பின் பயணம் போவேன்,”
“வயசானப் பிறகு எழுதுவேன்” என்று ஒரு கணக்கு வைத்திருக்கிறோம்,
ஆனால் அந்தக் கணக்கு
நம் கையில் இல்லை என்பதை மறந்து.

வாழ்க்கை ஒரு வங்கிக் கணக்கு அல்ல, அது நம்மை advance notice கொடுக்காமல் closing பண்ணும் ஒரு ஒப்பந்தம்.

நான் கூட, இந்த வரிகளை எழுதிக்கொண்டே, நாளைக்கு செய்யவேண்டிய பட்டியலை மனசுக்குள் தயார் செய்கிறேன்.
அந்த சுய-முரண் (irony) எனக்கே தெரியும், ஆனாலும் தொடர்கிறேன்.

இது மரணத்தைப் பற்றியதல்ல, வாழ்க்கையின் கணநிலையைப் பற்றியது.

பாக்யராஜ் தன் ஆசானான பாரதிராஜாவின் நிழலில் தொடங்கி,
“16 வயதினிலே”யில் உதவியாளராக,
பின் “சுவர் இல்லாத சித்திரங்கள்” மூலம் தன் சொந்தக் குரலைக் கண்டுபிடித்தவர். அந்த ஆசான்-மாணவன் தொடர்பு, இப்போது இரண்டு மரணங்களாலும் ஒரே நூலில் முடிச்சு போடப்பட்டிருக்கிறது.

தமிழ் சினிமா “காதல்” என்றால் இரண்டு இளவயதினரின் பாட்டையும் ஓட்டத்தையும் காட்டும் காலத்தில், பாக்யராஜ் காதலை திருமணத்தின் பின்னாலும், சமையலறையிலும், சண்டைகளிலும் கண்டுபிடித்தார்.
“முந்தானை முடிச்சு” அந்தப் படத்தில்
காதல் ஒரு தொடக்கம் அல்ல,
அது தினமும் புதுப்பிக்கப்படும் ஒரு தேர்வு என்று காட்டினார். அதில் நகைச்சுவை இருந்தது, ஆனால் அது வலியை மறைக்கும் முகமூடியாக இல்லாமல், வலியோடு கைகோர்த்து நடந்த நகைச்சுவை.

எமது வாழ்வியலின் சாதாரணத் தருணங்களை.
ஒரு கணவன்-மனைவி சண்டை,
ஒரு சகோதரர் பாசம்,
ஒரு கிராமத்து நையாண்டி.
இவற்றை அவர் தத்துவமாக்கினார்.

பாக்யராஜ் நமக்கு கற்றுக்கொடுத்த
ஒரு பாடம்.
பெரிய தத்துவங்களை பெரிய மேடைகளில் சொல்லத் தேவையில்லை, அதை சமையலறையிலும், ஒரு சாதாரண சண்டையிலும் கூட வைக்கலாம். அதேபோல், பெரிய வாழ்க்கை வாழ்வதற்கு பெரிய நேரம் தேவையில்லை.
இருக்கும் நேரத்தை முழுமையா வாழ்வதுதான் கலை.

அதனால் தான் நான் அவரின் கலைக்கு பெரிய ரசிகை.
அவர் இறந்தாரென்று கேட்டதும், நான் வெறும் ஒரு கலைஞரின் இழப்பு அல்ல,
நம் சொந்த அன்றாடத்தின் ஒரு கண்ணாடி உடைந்தது போல உணர்கிறேன்.

பாக்யராஜ் நேற்று இருந்தார், இன்று இல்லை. நாமும் இந்த அதே வீழ்ச்சியின் வழியில்தான் நடக்கிறோம், ஆனால் காலக்கணக்கு தெரியாமல். ஒவ்வொரு “நாளை செய்வேன்” என்ற வாக்குறுதியும் ஒரு சிறு சூதாட்டம்.
நாம் போகும் பணயம், நம் நேரம், அனைத்தும் ஆட்டக்காரர்
நம் கையில் இல்லை.

நாம் நாளையை நம்பி வாழ்கிறோம். ஆனால் நாளை யாருக்கும் உத்தரவாதம் இல்லை. பாக்யராஜின் மரணம் அதை இன்று மறுபடியும் நினைவுபடுத்துகிறது.

இன்றே அன்பாக வாழ்ந்து
விட்டு போவோம்.

என்றென்றும் நட்புடன்
Sibo Sivakumaran ✍️