பாலஸ்தீன இலக்கியமும் போர்க்கால கவிதைகளும்… கோ.கோகுலன்
ஈழ மண்ணில் நம் மக்கள் அனுபவித்த வரலாறு என்பது ஒரு புத்தகத்தில் அடங்கும் வரலாறு அல்ல. அது எலும்பில் பதிந்த வலி, நரம்பில் ஓடும் நினைவு, தலைமுறைகளைக் கடந்து செல்லும் காயம். அந்தக் காயத்தின் வடிவத்தையும், நிறத்தையும், அவலத்தையும் நாம் தான் அறிவோம். அதனால் தான் பாலஸ்தீனத்தின் கவிதைகள் நமக்கு வெறும் இலக்கியம் அல்ல; அவை நம் சொந்த இரத்தத்தின் எதிரொலி.
ஐங்கரன் விக்கினேஸ்வராவின் “பாலஸ்தீன இலக்கியமும் போர்க்கால கவிதைகளும்” இந்த உண்மையை நேராக நம் முன் நிறுத்துகிறது. இது ஒரு இலக்கிய ஆய்வு அல்ல; இது ஒரு குற்றப்பத்திரிகை. உலகின் சக்திவாய்ந்த நாடுகளின் பாராமுகத்தையும், மனித உரிமை அமைப்புகளின் இரட்டை நிலைப்பாட்டையும், ஆக்கிரமிப்பின் அரசியல் பொய்களையும் வெளிப்படையாக சுட்டிக்காட்டும் ஆவணம்.
ஈழத்திலிருந்து காசா வரை இரண்டு மண்ணின் துயரமும், எதிர்ப்பும், உயிர்ப்பும் ஒரே நரம்பில் துடிக்கின்றன. அந்த அதிர்வை இந்த நூல் முழுவதும் உணர முடிகிறது. இரண்டு மக்களின் இரத்தத்தில் எழுதப்பட்ட வரலாறும், இரண்டு போராட்டங்களின் குரலும், இரண்டு கவிதை மரபுகளின் நெருப்பும் இந்நூலில் ஒன்றாகக் கட்டிப்பிணைக்கப்பட்டுள்ளன.
இந்த நூலின் ஒவ்வொரு பக்கமும் ஒரு கண்ணீர் துளி, ஒரு சிதைந்த வீடு, ஒரு தாயின் அழுகை, ஒரு கவிஞரின் கடைசி மூச்சு, ஒரு நாட்டின் நம்பிக்கை ஆகியவற்றை தாங்கி நிற்கிறது. இவை அனைத்தும் பாலஸ்தீனத்தின் மட்டுமல்ல; ஈழத்தின் நினைவுகளையும் கிழிக்கின்றன.
இந்த நூல் பாலஸ்தீனப் பெண் கவிஞர்களின் குரல்களை மிகத் துல்லியமாக நமக்கு முன்வைக்கிறது. ஃபத்வா துக்கான், அமினா கசக், சுலஃபா ஹிஜாவி, லைலா அல்லுஸ் ஆகியோர் எழுதும் வரிகள் வெறும் கவிதை அல்ல; அவை ஆக்கிரமிப்பின் மீது சாட்டை. உலகின் அமைதியான பாசாங்கை கிழிக்கும் கத்தி. குண்டுவீச்சின் சத்தம், குழந்தைகளின் அழுகை, சிதைந்த சுவர்களின் தூசி – அவை அனைத்தும் இந்த வரிகளில் உயிருடன் நிற்கின்றன.
இந்த நூல் நமக்கு நினைவூட்டும் மிகப் பெரிய உண்மை: ஆக்கிரமிப்பின் மொழி எப்போதும் ஒரே மாதிரி. எதிர்ப்பின் மொழியும் அதே மாதிரி.
பாலஸ்தீனத்தில் குழந்தைகள் சிதைவுகளின் கீழ் புதைக்கப்படுகிறார்கள்; ஈழத்தில் அது நடந்தது. பாலஸ்தீனத்தில் கவிஞர்கள் குறிவைத்து கொல்லப்படுகிறார்கள்; ஈழத்தில் பத்திரிகையாளர்கள், மாணவர்கள், அறிவுஜீவிகள் அழிக்கப்பட்டார்கள்.
பாலஸ்தீனத்தில் ஐ.நா. பாராமுகம்; ஈழத்திலும் அதே.
அதே நேரத்தில், இந்த நூல் ஈழத்தவர்களின் அனுபவத்தையும் மறக்கவில்லை. அகதி முகாம்கள், காணாமல் போனவர்கள், ஐ.நா. முன் காத்திருக்கும் நீதி, தாயகம் மீதான ஏக்கம் – இவை அனைத்தும் பாலஸ்தீனக் கவிதைகளில் நம் சொந்த வரலாற்றைப் பிரதிபலிக்கின்றன.
இந்த நூலின் வலிமை இலக்கியத்தைப் பற்றி பேசுவதல்ல; இலக்கியம் எப்படி ஒரு மக்களின் உயிர்வாழ்வாக மாறுகிறது என்பதைச் சாட்சியப்படுத்துகிறது. கவிதை இங்கே ஒரு கலை வடிவம் அல்ல; அது ஒரு ஆயுதம், ஒரு சுவாசம், ஒரு எதிர்ப்பு, ஒரு நினைவு, ஒரு உயிர்ப்பின் குரல்.
ஐங்கரன் விக்கினேஸ்வராவின் பணி ஒரு ஆராய்ச்சி முயற்சி அல்ல; அது ஒரு அரசியல் செயல், ஒரு மனிதநேயப் பொறுப்பு, ஒரு வரலாற்று கடமை. அவர் பாலஸ்தீனக் கவிதைகளின் வழியாக ஈழத்தின் குரலை மீண்டும் எழுப்புகிறார். உலகம் மறக்கச் செய்யும் வரலாற்றை, அவர் பாலஸ்தீனக் கவிஞர்களின் குரல்களைச் சேகரித்து, அவற்றின் வழியாக மீண்டும் வெளிச்சத்துக்கு கொண்டு வருகிறார்.
இந்த நூல் வாசகர்களை சாந்தமாக விடாது. இது உங்களை அசௌகரியப்படுத்தும். உங்கள் நெஞ்சை நெருக்கும். உங்கள் கோபத்தை எழுப்பும். உங்கள் நினைவுகளைத் திறக்கும்.
அதுதான் இந்த நூலின் வலிமை.
இந்த நூல் நமக்கு ஒரு கேள்வியை முன்வைக்கிறது. எத்தனை முறை நாம் இறந்தால் உலகம் எங்களை மனிதர்களாகக் காணும்?
பாலஸ்தீனமும் ஈழமும் ஒரே பதிலைத் தருகின்றன. “எங்கள் குரல் மரணிக்காது. எங்கள் கவிதை அழிக்க முடியாது.” ஜீவந்தி வெளியீட்டகத்தின் நூல் அந்தக் குரலின் தொடர்ச்சி. அந்தக் கவிதையின் உயிர்ப்புச் சாட்சியாக விளங்குகிறது.
