சங்கிலி பூட்டிய சிறகு… கவிதை… முத்தழகு கவியரசன், திருநெல்வேலி

கல்லூரி நூலகத்தின் கடைசி வரிசை.
அவன் பக்கத்து இருக்கை.
புத்தகங்களுக்கு நடுவில் புன்னகைகள் பரிமாறிக்கொண்டன.
வகுப்பறை விவாதங்களில்
அவன் சொல்லும் ஒரு வரி அவள் யோசனையைக் கிளறும்.
அவள் கண்ணில் தெரியும் கனவு அவனுக்கு கவிதையாகும்.
நட்பு. அவ்வளவே. பெயர் வைத்துக்கொண்டார்கள்.

வீட்டுக்குப் போனதும் அந்தப் பெயர் கலைந்துபோகும்.
வாசலில் ஓடிவந்து “அம்மா” என்று கட்டிக்கொள்ளும்
மூன்று வயது மகனின் வாசம்.
இரவு வேலை முடிந்து களைத்து வரும் கணவனின்
நெற்றியில் இருக்கும் வியர்வைத்துளி.
அது அவளுக்காக சிந்திய உழைப்பின் ஈரம்.
அவள் கழுத்தில் கிடக்கும் தாலி
நேற்று அவன் வாங்கித் தந்த மல்லிகை அல்ல.
ஏழு வருடங்களுக்கு முன் அவன் கட்டிய சத்தியம்.

ஆனால் ஒரு மாலை நேரம்,
கேண்டீனில் தேநீர் ஆறிப்போனது.
அவன் சொன்னான், “உன் கண்ணில் ஏன் எப்போதும்
ஒரு சொல்ல முடியாத கதை இருக்கு?”
அவள் இதயம் ஒரு கணம் தடுமாறி
பின் நிமிர்ந்து உட்கார்ந்தது.
அந்த நொடி, அவளுக்குள் இருந்த பெண்
சிறகு விரிக்க முயன்றாள்.

அவன் குரலில் ஒரு இதம் இருந்தது.
அவன் பார்வையில் ஒரு மதிப்பு இருந்தது.
வீட்டில் “சாப்பாடு ஆச்சா” என்ற கேள்விக்கு அப்பால்
“உன் கனவு என்ன” என்று கேட்கும் முதல் குரல் அது.
அவளுக்குள் புதைந்து கிடந்த ‘அவள்’
மெல்ல எழுந்து உட்கார்ந்தாள்.
அவன் மேல் ஒரு ஈர்ப்பு. தவறா?
மனசுக்கு கதவு இல்லையே.

இரவு மகனை தூங்க வைக்கும்போது
அவன் உச்சி முகர்ந்தாள்.
பால் வாசம். அதுதான் அவள் உலகம்.
கணவன் அயர்ந்து தூங்கும்போது
அவன் கால் மாட்டில் ஈரத் துணியைப் பிழிந்து போட்டாள்.
அவன் சுகமாகத் தூங்க வேண்டும்.
இது அவள் வாங்கிக்கொண்ட வரம்.

கண்ணாடி முன் நின்றாள்.
“சமுதாயம்” என்ற ஒரு கூட்டம்
விரல் நீட்டி நின்றது.
“துரோகி” என்ற சொல்
நெற்றியில் சூடுபோடக் காத்திருந்தது.

அவள் சிரித்தாள். வெறுமையாக.
காதல் என்பது களவு அல்ல.
அது ஒரு உணர்வு. மழை போல.
யார் மேல் எப்போது பெய்யும் என்று
மேகத்துக்கே தெரியாது.
ஆனால் நனைவது என்பது நம் கையில்.

அவள் நனையவில்லை.
மனதுக்குள் பெய்த மழையை
மண்ணுக்குள் இறக்கி,
ஒரு மரமாக்கினாள்.
அந்த மரத்தின் பெயர் ‘கடமை’.
அதன் நிழலில் தான்
அவள் மகன் விளையாட வேண்டும்.
அதன் கிளையில் தான்
அவள் கணவனின் கனவுகள் கூடு கட்ட வேண்டும்.

மறுநாள் கல்லூரி.
அவன் வழக்கம்போல் சிரித்தான்.
அவளும் சிரித்தாள்.
ஆனால் இந்தச் சிரிப்புக்குப் பின்னால்
ஒரு மயான அமைதி இருந்தது.
அவள் ஒரு கல்லறை கட்டியிருந்தாள்.
அதற்குள் புதைத்தது
அவளாக விரும்பிய ஒரு ‘அவளை’.

அவன் கேட்டான், “என்ன டல்லா இருக்க?”
அவள் சொன்னாள், “ஒன்னும் இல்ல.
நேத்து ராத்திரி ஒரு கனவு.
காலையில அழிச்சிட்டேன்.”
அவன் நம்பினான்.
நட்பு தொடர்ந்தது.

அவள் மட்டும் அறிவாள்,
சில கனவுகளை அழிப்பதில்லை.
அடிமனதில் புதைத்து,
அதன் மேல் ஒரு கோவில் கட்டி,
தினம் தினம் கண்ணீரால் அபிஷேகம் செய்து
வாழ வேண்டும் என்று.

ஏனென்றால் சில சிறகுகள்
பறப்பதற்காக அல்ல.
பத்திரமாக மடித்து வைத்து,
அடுத்த தலைமுறைக்கு
‘தியாகம்’ என்று பாடம் சொல்வதற்காக.

அவள் பெயர் இன்று யாருக்கும் தெரியாது.
ஆனால் ஒவ்வொரு வீட்டிலும்
ஒருத்தி இருக்கிறாள்.
சங்கிலி பூட்டிய சிறகோடு
வானத்தை அண்ணாந்து பார்த்துக்கொண்டு.