ஒப்பாரி…. கவிதை…. முல்லைஅமுதன்

உடலைத்
தரையில் கிடத்திருந்தார்கள்.
வரிசையாக பூக்களையும்,
மலர்வளையங்களையும்
சுற்றி பரப்பியிருந்தார்கள்.
ஐயரின்
மந்திர உச்சாடனம் ஒலித்தது.

அறையெங்கும்
புகைமண்டலம்.
குழந்தைகள்
எதுவித சலனமுமின்றி
சத்தமிட்டு ஓடித்திரிந்தபடி இருந்தனர்.
ஒரு குழந்தையை மட்டும்
தாய் அடக்கிவைத்தாள்.
இன்றுதான்
முதன்முதலாய் அழுவது போலிருந்தனர் சிலர்.

ஏற்கனவே
பயிற்சியெடுத்திவிட்டு ஒப்பாரிவைத்தழுதனர்.
தூரத்தே
யாரோ ஒரு பெண் சோகமாய் நின்றிருந்தாள்.
இழப்பின் வலி முகத்தில் தெரிந்தது.
இன்னும்
சில நிமிடங்களில் எரியூட்டி விடப்போகிறார்கள்.
மனக்கண்களை
அகலவிரித்து பார்த்தேன்.

இதுவரை யாரும்
சிவபுராணம் தவிர்த்து
என் கவிதைகளை வாசிக்கவேயில்லை..
தணலில் எரிந்துகொண்டிருந்தேன்.