லயனல் போபகேயின் தொடர்ச்சியான நிலைப்பாடும் தமிழர்களின் அரசியல் உரிமைகள் குறித்த ஜே.வி.பி.யின் இன்னும் முடிவுறாத கேள்வியும்… ராஜ் சிவநாதன்

1980களின் ஆரம்பகால விவாதங்களிலிருந்து இன்றைய NPP அரசாங்கம் வரை — அரசியல் அதிகாரத்தைப் பெற்ற பின்னராவது தமிழர் தேசியப் பிரச்சினை தொடர்பான ஜே.வி.பி.யின் அணுகுமுறை உண்மையில் மாறியுள்ளதா?

ராஜ் சிவநாதன்
மெல்போர்ன், அவுஸ்திரேலியா

தமிழர் தேசியப் பிரச்சினை மற்றும் தமிழ் மக்கள் தொடர்ந்து எதிர்கொள்ளும் அரசியல் பிரச்சினைகள் தொடர்பாக லயனல் போபகே அண்மையில் இலங்கையில் வெளியிட்ட ஊடக அறிக்கை சாதாரணமாகக் கடந்து செல்லக்கூடிய ஒன்றல்ல. அவர் இன்று என்ன கூறுகிறார் என்பதற்காக மட்டுமல்ல; பல தசாப்தங்களாக அவர் தொடர்ந்து பேணிவரும் நிலைப்பாட்டின் காரணமாகவும் அந்த அறிக்கை முக்கியத்துவம் பெறுகிறது.

லயனல் போபகே, ஜனதா விமுக்தி பெரமுனவின் வரலாறையோ அதன் அரசியல் சித்தாந்தத்தையோ வெளியில் இருந்து அறிந்த ஒருவர் அல்ல. ஜே.வி.பி.யின் முன்னாள் பொதுச் செயலாளர் என்ற வகையில், அந்த இயக்கத்தின் அரசியல் வளர்ச்சியின் மிக முக்கியமான காலகட்டத்தில் அவர் அதன் மையத் தலைமையில் இருந்தவர்.

1970களின் இறுதியிலும் 1980களின் ஆரம்பத்திலும் தமிழர்களின் அரசியல் உரிமைகள், தேசிய ஒடுக்குமுறை, சுயநிர்ணயம் மற்றும் தீவிரமடைந்து கொண்டிருந்த இனப்பிரச்சினைக்கு எவ்வாறான அரசியல் பதில் வழங்கப்பட வேண்டும் என்பவை ஜே.வி.பி.க்குள்ளேயே முக்கியமான விவாதங்களாக உருவெடுத்தன.

தமிழர் பிரச்சினையை அனைத்து இலங்கையர்களையும் பொதுவாகப் பாதிக்கும் இன்னொரு சமூக-பொருளாதாரப் பிரச்சினையாக மட்டும் ஒதுக்கிவிட முடியாது என்பதை ஏற்றுக்கொள்ள போபகே தயாராக இருந்தார். தமிழர்களின் குறைகளுக்கும் அரசியல் கோரிக்கைகளுக்கும் தனித்துவமான வரலாற்று மற்றும் அரசியல் பரிமாணங்கள் இருந்தன; எனவே அவற்றுக்கு அரசியல் ரீதியான பதில் தேவைப்பட்டது.

1977 முதல் 1982 வரையான காலப்பகுதியில் தமிழ் மக்கள் மத்தியில் ஜே.வி.பி. மேற்கொண்ட செயற்பாடுகள் குறித்த வரலாற்றுப் பதிவுகள், கிளிநொச்சி மற்றும் விசுவமடு போன்ற பகுதிகளில் அந்த இயக்கத்துடன் தொடர்புடைய தமிழ் செயற்பாட்டாளர்கள், தமிழ் மக்களின் அரசியல் உரிமைகள் மற்றும் குறைகளை கட்சி தனிப்பட்ட முறையில் எடுத்துரைக்க வேண்டும் என்று வலியுறுத்தியதையும் காட்டுகின்றன.

இந்த விவாதங்கள் பின்னர் இயக்கத்திற்குள் ஆழமான கருத்து வேறுபாடுகளுக்கு வழிவகுத்தன. போபகேயின் அரசியல் சித்தாந்தத்துடன் ஒருவர் உடன்படுகிறாரா இல்லையா என்பது வேறு விடயம். ஆனால் இந்தப் பிரச்சினையில் அவர் தொடர்ந்து பேணிவரும் நிலைப்பாடு அங்கீகரிக்கப்பட வேண்டியது அவசியம். அன்றைய ஜே.வி.பி. அமைப்புக்குள் இத்தகைய கருத்துக்களை முன்வைப்பது அரசியல் ரீதியாக எளிதான காரியமல்ல; அந்த வேறுபாடுகள் அவருக்கு குறிப்பிடத்தக்க அரசியல் மற்றும் தனிப்பட்ட விலையையும் ஏற்படுத்தின.

நான்கு தசாப்தங்களுக்கும் மேலான காலம் கடந்துவிட்டது. இன்று போபகே ஜே.வி.பி.யின் உறுப்பினர் அல்ல. இருப்பினும், அவர் அன்றைய காலத்தில் எழுப்பிய பல அடிப்படையான கேள்விகளை இன்றும் தொடர்ந்து முன்வைத்து வருகிறார். இதுவே இன்னும் பெரியதொரு கேள்வியை எழுப்புகிறது.

இன்று ஜே.வி.பி.யே அரசாங்கத்தின் மையத்தில் உள்ளது

1980களின் ஆரம்பத்துடன் ஒப்பிடும்போது இன்றைய அரசியல் சூழ்நிலை முற்றிலும் வேறுபட்டுள்ளது. அரசாங்கத்திற்கு வெளியே இருந்து ஆட்சியாளர்களை விமர்சிக்கும் ஒரு புரட்சிகர இயக்கமாகவோ எதிர்க்கட்சியாகவோ மட்டும் இன்று ஜே.வி.பி. இல்லை. தேசிய மக்கள் சக்தி — NPP — ஊடாக அது நாட்டின் அரச அதிகாரத்தின் மையத்திற்கே வந்துள்ளது.

எனவே ஜனாதிபதி அனுர குமார திசாநாயக்கவுக்கும் NPP அரசாங்கத்திற்கும், முன்னைய தலைமுறையைச் சேர்ந்த ஜே.வி.பி. தலைவர்களுக்கு கிடைக்காத ஒரு வரலாற்று வாய்ப்பு கிடைத்துள்ளது: அரசியல் கொள்கைகளை அரசாங்கத்தின் நடைமுறைச் செயற்பாடுகளாக மாற்றும் அதிகாரம்.

இதனால்தான் போபகேயின் தற்போதைய கருத்துக்கள் மேலும் முக்கியத்துவம் பெறுகின்றன. பல தசாப்தங்களாக இன நல்லிணக்கம், அதிகாரப் பகிர்வு, ஜனநாயக உரிமைகள் மற்றும் பிராந்திய அபிவிருத்தி தொடர்பாக முந்தைய அரசாங்கங்கள் என்ன செய்திருக்க வேண்டும் என்று ஜே.வி.பி. விமர்சிக்க முடிந்தது.

ஆனால் இன்று கேள்வி மிகவும் எளிமையானது: இப்போது அரசாங்கத்தை வழிநடத்தும் ஜே.வி.பி. தானே என்ன செய்யப்போகிறது?

ஆகஸ்ட் 3 சந்திப்பு — தெளிவான செயல் வரைபடம் எங்கே?

ஆகஸ்ட் 3ஆம் திகதி ஜனாதிபதி அனுர குமார திசாநாயக்கவுக்கும் தமிழ் மற்றும் முஸ்லிம் அரசியல் கட்சிகளின் பிரதிநிதிகளுக்கும் இடையில் நடைபெற்ற சந்திப்பு, அரசாங்கம் தனது தெளிவான அரசியல் நிலைப்பாட்டை வெளிப்படுத்துவதற்கான மற்றுமொரு முக்கியமான வாய்ப்பாக அமைந்தது.

அரசியலமைப்புச் சீர்திருத்தம், மாகாண சபைத் தேர்தல்கள், காணி தொடர்பான பிரச்சினைகள் மற்றும் வடக்கு, கிழக்கு உள்ளிட்ட பகுதிகளில் வாழும் மக்கள் எதிர்கொள்ளும் நீண்டகாலப் பிரச்சினைகள் உட்பட பல முக்கிய விடயங்கள் அந்தச் சந்திப்பில் முன்வைக்கப்பட்டன. ஆனால் அந்தச் சந்திப்பின் முடிவு, பல தமிழ் பிரதிநிதிகளும் பொதுமக்களும் எதிர்பார்த்திருந்த அளவிலான உறுதியான அரசியல் உத்தரவாதத்தையோ தெளிவான கால அட்டவணையையோ வழங்கியதாகத் தெரியவில்லை.

குறிப்பாக மாகாண சபைத் தேர்தல் மிகவும் முக்கியமானது. மாகாண சபைகள் என்பது புதிதாக முன்வைக்கப்பட்டு பல ஆண்டுகள் கோட்பாட்டு ரீதியாக விவாதிக்க வேண்டிய ஒரு திட்டமல்ல. அவை ஏற்கனவே இலங்கையின் அரசியலமைப்பு மற்றும் நிர்வாகக் கட்டமைப்பின் ஒரு பகுதியாக உள்ளன. ஆனால் பல ஆண்டுகளாக மாகாண சபைகளுக்கான தேர்தல்கள் நடைபெறாமல் உள்ளன.

எனவே அரசாங்கத்திடமிருந்து எதிர்பார்க்கப்படுவது மிகவும் நேரடியானது: தெளிவான அரசியல் முடிவு, நிறைவேற்றப்பட வேண்டிய சட்ட நடவடிக்கைகள் மற்றும் தேர்தலை நடத்துவதற்கான நம்பகமான கால அட்டவணை.

குழுக்கள், தேர்தல் சீர்திருத்தம், எல்லை நிர்ணயம் அல்லது மேலும் கலந்தாலோசனை தேவை என்ற காரணங்கள், தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட மாகாண பிரதிநிதித்துவத்தை முடிவில்லாமல் தாமதப்படுத்துவதற்கான காரணங்களாக மாறிவிடக் கூடாது. சட்ட அல்லது தொழில்நுட்ப திருத்தங்கள் தேவைப்பட்டால் அவற்றை நாடாளுமன்றம் மேற்கொள்ள வேண்டும். வலுவான நாடாளுமன்ற பெரும்பான்மையைக் கொண்ட அரசாங்கம் தேவையான சட்ட நடவடிக்கைகளை மேற்கொண்டு, மாகாண சபைத் தேர்தல்கள் எப்போது நடைபெறும் என்பதை மக்களுக்கு வெளிப்படையாக அறிவிக்கக்கூடியதாக இருக்க வேண்டும்.

ஜே.வி.பி.யின் அடிப்படைச் சிந்தனை உண்மையில் மாறியுள்ளதா?

இதுவே மீண்டும் லயனல் போபகேயின் வரலாற்று முக்கியத்துவத்திற்குத் திரும்பச் செய்கிறது. நாற்பது ஆண்டுகளுக்கு முன்னர், தமிழர் தேசியப் பிரச்சினையின் தனித்துவமான அரசியல் பரிமாணத்தை ஏற்றுக்கொள்வது தொடர்பாக ஜே.வி.பி.க்குள் தீவிரமான விவாதங்கள் நடைபெற்றன.

இன்று பயன்படுத்தப்படும் அரசியல் மொழி மாறியிருக்கலாம். தலைவர்கள் மாறிவிட்டனர். ஜே.வி.பி.யும் மிகப்பெரிய அரசியல் மாற்றங்களைச் சந்தித்துள்ளது. ஆனால் உண்மையான சோதனை வார்த்தைகளில் இல்லை. செயற்பாட்டில்தான் உள்ளது.

ஒன்றுபட்ட இலங்கைக்குள் அர்த்தமுள்ள அதிகாரப் பகிர்வை தற்போதைய தலைமை ஏற்றுக்கொள்ளத் தயாரா? ஜனநாயகத் தேர்தல்கள் மூலம் மாகாண சபைகள் மீண்டும் இயங்குவதற்கு அது தயாரா? நியாயமான காணிப் பிரச்சினைகளைத் தீர்ப்பதற்கு தயாரா? ஒவ்வொரு குடிமகனும் சமமானவர் என்று அறிவிப்பது மட்டும் நல்லிணக்கத்தை உருவாக்காது என்பதை ஏற்றுக்கொள்ளத் தயாரா? பல தசாப்த காலப் போரும் இழந்த வாய்ப்புகளும் பாதித்த வடக்கு மற்றும் கிழக்கிற்கு அரசியல் நம்பிக்கையுடன் கூடிய பாரிய பொருளாதார அபிவிருத்தியும் தேவை என்பதை ஏற்றுக்கொள்ளத் தயாரா?

இந்தக் கேள்விகளுக்கு நடைமுறை ரீதியான பதில்கள் தேவை.

அரசியல் உரிமைகளும் பொருளாதார அபிவிருத்தியும் ஒன்றாகப் பயணிக்க வேண்டும்

மற்றொரு முக்கியமான பிரச்சினை பொருளாதார அபிவிருத்தி. வடக்கு மற்றும் கிழக்கு மாகாணங்களுக்கு கிடைக்கும் பெரிய அளவிலான முதலீடுகளின் வேகம் மற்றும் அளவு குறித்து தொடர்ந்து கேள்விகள் எழுகின்றன. இந்த சந்தேகங்களுக்கு அரசாங்கம் வார்த்தைகளால் அல்ல, செயல்களால் பதிலளிக்க வேண்டும்.

வடக்கு மற்றும் கிழக்கில் மிகப்பெரிய பொருளாதார வாய்ப்புகள் உள்ளன — விவசாயம், மீன்பிடி, புதுப்பிக்கத்தக்க எரிசக்தி, சுற்றுலா, தகவல் தொழில்நுட்பம், துறைமுகங்கள், போக்குவரத்து மற்றும் சரக்குப் பரிமாற்றம், உற்பத்தித் தொழில்கள், இந்தியாவுடனும் பரந்த பிராந்தியத்துடனும் உருவாக்கக்கூடிய பொருளாதாரத் தொடர்புகள் எனப் பல துறைகளில் வாய்ப்புகள் உள்ளன.

பெரிய உட்கட்டமைப்பு முதலீடுகளும் தனியார் முதலீடுகளும் ஆயிரக்கணக்கான வேலைவாய்ப்புகளை உருவாக்க முடியும். இளைஞர்கள் கொழும்புக்குச் செல்லவோ வெளிநாடுகளுக்கு குடிபெயரவோ வேண்டிய நிலைக்கு பதிலாக, தங்களுடைய சொந்த பிரதேசங்களிலேயே எதிர்காலத்தை உருவாக்குவதற்கான வாய்ப்புகளை அவை வழங்க முடியும்.

ஆனால் பொருளாதார அபிவிருத்தியை அரசியல் உரிமைகளுக்கான மாற்றாக முன்வைக்க முடியாது. வீதிகள், துறைமுகங்கள், விமான நிலையங்கள், தொழிற்சாலைகள் அல்லது ஹோட்டல்கள் அமைப்பதால் மட்டும் தமிழர் தேசியப் பிரச்சினை தீர்ந்துவிடாது. அதேபோன்று பொருளாதார வாய்ப்புகள் இல்லாத அரசியல் பேச்சுவார்த்தைகள் மட்டும் தொடர்ச்சியான புலம்பெயர்வையும் மக்கள் தொகை வீழ்ச்சியையும் தடுக்க முடியாது. இலங்கைக்கு இரண்டும் தேவை.

பொருளாதார வாய்ப்புகள் இல்லாத அரசியல் கண்ணியம் முழுமையானதல்ல. அதேபோன்று அரசியல் நம்பிக்கையும் ஜனநாயக பிரதிநிதித்துவமும் இல்லாத பொருளாதார அபிவிருத்தியும் முழுமையானதல்ல.

மற்றுமொரு வரலாற்று வாய்ப்பை இழக்கக் கூடாது

அரசியல் கருத்து வேறுபாடுகளை உரையாடல் மற்றும் சமரசத்தின் மூலம் தீர்க்கத் தவறியதற்காக இலங்கை ஏற்கனவே மிகப்பெரிய விலையைச் செலுத்தியுள்ளது. பல தசாப்தங்களாக வளர்ந்த அவநம்பிக்கை இறுதியில் ஆயுத மோதல், அழிவு, இடம்பெயர்வு, பொருளாதார இழப்பு மற்றும் அனைத்து சமூகங்களையும் பாதித்த அளவிட முடியாத மனிதத் துயரத்திற்கு வழிவகுத்தது. அந்தப் பாதையில் இந்த நாடு மீண்டும் ஒருபோதும் பயணிக்கக் கூடாது.

இதனால்தான் தற்போதைய தருணம் முக்கியமானது. பாரம்பரிய அரசியல் கலாசாரத்திலிருந்து மாறுபட்ட புதிய அரசியல் அணுகுமுறையை உருவாக்குவதாக வாக்குறுதி அளித்தே NPP அரசாங்கம் ஆட்சிக்கு வந்தது. அது உண்மையிலேயே ஒரு புதிய அரசியல் காலத்தை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறதெனில், தமிழர் தேசியப் பிரச்சினை தொடர்பான அதன் அணுகுமுறையே அந்த மாற்றத்தை நிரூபிப்பதற்கான மிக முக்கியமான சோதனைகளில் ஒன்றாக இருக்கும்.

மாகாண சபைத் தேர்தல்களை நடத்துவது ஒரு ஆரம்பமாக அமையலாம். அதிகாரப் பகிர்வு தொடர்பான வெளிப்படையான கொள்கையை உருவாக்குவது அடுத்த படியாக இருக்கலாம். நியாயமான காணிப் பிரச்சினைகளைத் தீர்ப்பது, மொழிச் சமத்துவத்தையும் ஜனநாயக நிறுவனங்களையும் வலுப்படுத்துவது, வடக்கு மற்றும் கிழக்கில் குறிப்பிடத்தக்க முதலீடுகளை ஊக்குவிப்பது, தொடர்ச்சியான அரசியல் உரையாடலை உருவாக்குவது போன்ற நடவடிக்கைகள் மாற்றம் வெறும் அரசியல் பேச்சல்ல என்பதை நிரூபிக்கும்.

இவற்றில் எதுவுமே இலங்கையைப் பிரிப்பதற்கான நடவடிக்கைகள் அல்ல. மாறாக, உண்மையான அதிகாரப் பகிர்வு, சமத்துவம் மற்றும் பிராந்திய பொருளாதார வளம் ஆகியவை ஒவ்வொரு சமூகத்திற்கும் நாட்டின் எதிர்காலத்தில் அர்த்தமுள்ள பங்கினை வழங்குவதன் மூலம் இலங்கையை மேலும் வலுப்படுத்தக்கூடியவை.

லயனல் போபகேயின் செய்தி செவிமடுக்கப்பட வேண்டும்

எனவே லயனல் போபகேயின் அண்மைய அறிக்கை ஒரு தனித்துவமான வரலாற்று முக்கியத்துவத்தைக் கொண்டுள்ளது. நான்கு தசாப்தங்களுக்கு முன்னர் ஜே.வி.பி.யின் தலைமையில் இருந்தபோதே தமிழர் தேசியப் பிரச்சினை தொடர்பான கடினமான கேள்விகளை அவர் எழுப்பினார்.

இன்று அந்தக் கட்சிக்கு வெளியே இருந்தபோதிலும், தமிழர்களின் அரசியல் உரிமைகள் மற்றும் நியாயமான அரசியல் தீர்வின் அவசியம் குறித்த தனது கவலைகளை அவர் தொடர்ந்து முன்வைத்து வருகிறார்.

இதிலுள்ள வரலாற்று முரண்பாட்டை நாம் கவனிக்காமல் விட முடியாது. 1980களின் ஆரம்பத்தில் இந்தக் கேள்விகள் எந்த அரசியல் இயக்கத்திற்குள் விவாதிக்கப்பட்டனவோ, அதே இயக்கம் இன்று இலங்கையின் அரசாங்க அதிகாரத்தின் மையத்தில் உள்ளது. அன்றைய கேள்விகளுக்கு நடைமுறையில் பதிலளிப்பதற்கான அதிகாரம் இன்று அதனிடம் உள்ளது.

எனவே ஜனாதிபதி அனுர குமார திசாநாயக்கவும் தற்போதைய JVP/NPP தலைமையும் லயனல் போபகேயின் கருத்துக்களை மட்டும் அல்ல, அவரது செய்திக்குப் பின்னால் இருக்கும் வரலாற்றுப் பாடத்தையும் கவனமாகக் கேட்க வேண்டும்.

இலங்கைக்கு இன்னுமொரு தலைமுறை முழுவதும் முடிவில்லாத பேச்சுவார்த்தைகள் தேவையில்லை. அதற்குத் தேவை அரசியல் துணிவு; ஜனநாயக நடவடிக்கைகளுக்கான தெளிவான கால அட்டவணை; அர்த்தமுள்ள பிராந்திய அபிவிருத்தி; அனைத்து சமூகங்களாலும் ஏற்றுக்கொள்ளக்கூடிய நீடித்த அரசியல் தீர்வை அடைவதற்கான உண்மையான மனப்பாங்கு.

இந்த விவாதங்கள் ஜே.வி.பி.க்குள் நடைபெற்ற காலத்திலிருந்து நாற்பது ஆண்டுகளுக்கும் மேலாகிவிட்டது. இப்போது கேள்வி, லயனல் போபகே அன்று என்ன சொன்னார் அல்லது இன்று என்ன சொல்கிறார் என்பது மட்டுமல்ல.

இறுதியாக அரச அதிகாரத்தைப் பெற்றுள்ள ஜே.வி.பி., தான் பல தசாப்தங்களாக எதிர்கொண்ட இந்தக் கேள்விகளுக்கு இப்போது செயல்முறை ரீதியாகப் பதிலளிக்கத் தயாரா என்பதே உண்மையான கேள்வி.