முடிவில்லா பேச்சுவார்த்தை: ஜனநாயகத் தலைமையின் தவறவிட்ட ஒரு வாய்ப்பு… ராஜ் சிவநாதன்

ஆறு தமிழ் மற்றும் முஸ்லிம் அரசியல் கட்சிகளின் பேரவை பிரதிநிதிகளுக்கும் ஜனாதிபதி அனுர குமார திசாநாயக்கவுக்கும் இடையே நடைபெற்ற சந்திப்பு, இலங்கையின் நீண்டகால அரசியல் பிரச்சினைகளுக்கான தீர்வை நோக்கிய முக்கியமான முன்னேற்றமாக அமைந்திருக்க வேண்டியது. ஆனால், கடந்த காலங்களில் நடைபெற்ற பல சந்திப்புகளைப் போலவே, இந்தச் சந்திப்பும் கலந்துரையாடலோடு முடிவடைந்தது; உறுதியான முடிவுகள் எதுவும் வெளிவரவில்லை.

அந்தப் பேரவையின் பிரதிநிதிகள் அரசியலமைப்புத் திருத்தம், நீண்டகாலமாக ஒத்திவைக்கப்பட்டுள்ள மாகாண சபைத் தேர்தல், காணி தொடர்பான பிரச்சினைகள், தொல்பொருள் திணைக்களம், வனப் பாதுகாப்புத் திணைக்களம், மகாவலி அதிகார சபை ஆகியவற்றின் நடவடிக்கைகளால் வடக்கு, கிழக்கு மற்றும் மலையக மக்களுக்கு ஏற்பட்டுள்ள சிக்கல்கள் உள்ளிட்ட பல முக்கிய விடயங்களை ஜனாதிபதியின் கவனத்திற்கு கொண்டு வந்தனர்.

அதற்கு பதிலளித்த ஜனாதிபதி, தமிழ் பேசும் மக்களின் பிரச்சினைகளை ஒருங்கிணைந்து முன்வைப்பதற்காக இவ்வாறான பேரவையை உருவாக்கியதற்கு தனது நன்றியைத் தெரிவித்தார். அந்த அங்கீகாரம் வரவேற்கத்தக்கது. ஆனால், மக்கள் எதிர்பார்த்திருந்த அரசியல் முன்னேற்றத்திற்கு அது போதுமான பதிலாக அமையவில்லை.

இந்தச் சந்திப்பின் மையக் கேள்வி மாகாண சபைத் தேர்தலே ஆகும். கடந்த இரண்டு ஆண்டுகளாக அரசாங்கம், மாகாண சபைத் தேர்தலை நடத்த உறுதிபூண்டுள்ளதாக மீண்டும் மீண்டும் கூறி வருகிறது. இருந்தபோதிலும், இம்முறையும் தேர்தலுக்கான காலக்கெடு, அரசியல் தீர்மானம் அல்லது செயல் திட்டம் எதுவும் அறிவிக்கப்படவில்லை. மாறாக, அமைச்சர் விஜித ஹேரத் தலைமையிலான குழுவுடன் கலந்தாலோசித்து பின்னர் அறிவிப்பதாகவே கூறப்பட்டது.

இதனால் மக்கள் இயல்பாகவே ஒரு கேள்வியை எழுப்புகின்றனர்.

இரண்டு ஆண்டுகளாக பதில் மாறவில்லை என்றால், இந்தச் சந்திப்பின் பயன் என்ன?

மாகாண சபைகள் அரசியலமைப்பின் 13வது திருத்தத்தின் மூலம் உருவாக்கப்பட்ட அரசியலமைப்பு நிறுவனங்கள். அவற்றை காலவரையற்ற முறையில் செயலிழக்கச் செய்து வைப்பது ஜனநாயகப் பிரதிநிதித்துவத்தை பலவீனப்படுத்துவதோடு, மக்களின் வாக்குரிமையின் அர்த்தத்தையும் குறைக்கிறது. தேர்தல்கள் இல்லாத ஜனநாயகம் முழுமையான ஜனநாயகமாக இருக்க முடியாது.

இந்தச் சந்திப்பு மாகாண சபைத் தேர்தலைப் பற்றியது மட்டுமல்ல. பேச்சுவார்த்தைகள் நடைமுறை நடவடிக்கைகளாக மாறுமா, அரசியலமைப்புச் சட்டத்தில் வழங்கப்பட்ட உறுதிமொழிகள் செயல்படுத்தப்படுமா, அரசாங்கம் அரசியல் துணிச்சலுடன் முடிவெடுக்குமா என்பதையும் மக்கள் கவனித்துக் கொண்டிருந்தனர். ஆனால், அந்த எதிர்பார்ப்புகள் நிறைவேறவில்லை.

தமிழ் மற்றும் முஸ்லிம் அரசியல் கட்சிகள் ஒன்றிணைந்து ஒரு பொதுப் பேரவையை உருவாக்கியிருப்பது வரவேற்கத்தக்க ஜனநாயக முன்னேற்றமாகும். கருத்து வேறுபாடுகள் இருந்தபோதிலும், மக்களின் பிரச்சினைகளை ஒரே குரலில் முன்வைக்க அவர்கள் எடுத்த முயற்சி பாராட்டத்தக்கது. அதற்கு அரசாங்கமும் தெளிவான அரசியல் முடிவுகளால் பதிலளித்திருக்க வேண்டும்.

பல இலங்கையர்கள் ஜனாதிபதி அனுர குமார திசாநாயக்கவிடம் புதிய அரசியல் கலாசாரத்தை எதிர்பார்த்தனர். வெளிப்படைத்தன்மை, பொறுப்புணர்வு மற்றும் தீர்மானமான ஆட்சி என்பவையே அவரது தலைமையின் அடையாளங்களாக அமையும் என நம்பினர். ஆனால், கடந்த கால அரசுகளின் தாமத அரசியலே மீண்டும் தொடர்கிறது என்ற எண்ணம் உருவாகி வருகிறது.

ஒரு தலைவரின் வெற்றி, அவர் எத்தனை சந்திப்புகளை நடத்தினார் என்பதில் அல்ல; பல ஆண்டுகளாகத் தீர்க்கப்படாமல் உள்ள பிரச்சினைகளில் எப்போது, எவ்வாறு முடிவெடுத்தார் என்பதில்தான் அளவிடப்படுகிறது.

இன்னும் காலம் கடந்துவிடவில்லை.

அரசாங்கம் மாகாண சபைத் தேர்தலுக்கான தெளிவான கால அட்டவணையை அறிவிக்க வேண்டும். அதனை நடத்துவதற்கான மீதமுள்ள சட்ட மற்றும் நிர்வாக நடவடிக்கைகளை வெளிப்படையாக விளக்க வேண்டும். வடக்கு மற்றும் கிழக்கில் காணி நிர்வாகம் மற்றும் அரச நிறுவனங்களால் எழுந்துள்ள நீண்டகாலப் பிரச்சினைகளுக்கு நடைமுறை தீர்வுகளை வழங்க வேண்டும். இவை யாருடைய விசேட கோரிக்கைகளும் அல்ல; அரசியலமைப்பின் அடிப்படையில் அரசாங்கம் நிறைவேற்ற வேண்டிய பொறுப்புகளாகும்.

பேரவையின் பிரதிநிதிகள் தங்களுடைய பொறுப்பை நிறைவேற்றியுள்ளனர். மக்களின் குரலை ஜனாதிபதியிடம் எடுத்துச் சென்றுள்ளனர்.

இப்போது பொறுப்பு முழுமையாக அரசாங்கத்தின் கைகளில் உள்ளது. அடுத்த கட்டமாக மீண்டும் ஒரு சந்திப்பு தேவையில்லை.

மக்கள் எதிர்பார்ப்பது செயல்பாடுகளையும், முடிவுகளையும் மட்டுமே. அப்போதுதான் இந்த உரையாடல்கள் ஜனநாயகத்தை வலுப்படுத்தியதாக வரலாறு பதிவு செய்யும்.