ரஷ்ய பெண் ஊடகருக்கு 12 ஆண்டு சிறை!… தகவல் போரில் மாஸ்கோ ஊடக சுதந்திரம்?…. ஐங்கரன் விக்கினேஸ்வரா

ரஷ்யாவைச் சேர்ந்த அறிவியல் மற்றும் மருத்துவத் துறை பத்திரிகையாளரான தர்யா ஷிபச்சேவா (Darya Shipacheva) என்பவருக்கு தேசத்துரோகக் குற்றச்சாட்டின் பேரில் மாஸ்கோ நீதிமன்றம் 12 ஆண்டுகள் கடூழிய சிறைத் தண்டனை விதித்திருப்பது, உலகளவில் ஊடகச் சுதந்திரம் குறித்த விவாதத்தை மீண்டும் தீவிரப்படுத்தியுள்ளது. உக்ரைனுக்கு நிதி உதவி வழங்கியதாகக் கூறப்படும் குற்றச்சாட்டின் அடிப்படையில் அவர் 2025ஆம் ஆண்டு கைது செய்யப்பட்டு, மூடிய கதவுகளுக்குப் பின்னால் நடைபெற்ற விசாரணைக்குப் பின்னர் இந்தத் தீர்ப்பு வழங்கப்பட்டுள்ளது.

இந்த வழக்கு ஒரு தனிப்பட்ட குற்றவியல் வழக்காக மட்டுமே பார்க்கப்படுவதில்லை. மாறாக, ரஷ்யா–உக்ரைன் போர் தொடங்கிய பின்னர் ரஷ்யாவில் உருவாகியுள்ள அரசியல் சூழல், ஊடகங்களின் சுதந்திரம், மனித உரிமைகள், தேசியப் பாதுகாப்பு மற்றும் சர்வதேச சட்டம் ஆகிய அனைத்தும் ஒன்றோடொன்று எவ்வாறு பின்னிப் பிணைந்துள்ளன என்பதற்கான ஒரு முக்கிய எடுத்துக்காட்டாக இது மாறியுள்ளது.

2022ஆம் ஆண்டு உக்ரைன் மீது ரஷ்யா முழுமையான படையெடுப்பை ஆரம்பித்ததிலிருந்து, ரஷ்ய அரசாங்கம் தனது உள்நாட்டு பாதுகாப்பு மற்றும் தகவல் கட்டுப்பாட்டை முன்னெப்போதும் இல்லாத அளவுக்கு வலுப்படுத்தியது. போருக்கு எதிரான கருத்துக்கள், பொய்யான தகவல்களைப் பரப்புதல், வெளிநாட்டு சக்திகளுக்கு உதவுதல், போன்ற குற்றச்சாட்டுகளின் கீழ் நூற்றுக்கணக்கான அரசியல் செயற்பாட்டாளர்கள், மனித உரிமை ஆர்வலர்கள் மற்றும் பத்திரிகையாளர்கள் மீது வழக்குகள் பதிவு செய்யப்பட்டன.

ரஷ்ய அரசின் பார்வையில், போர் நடைபெறும் காலகட்டத்தில் தேசியப் பாதுகாப்பு மிக முக்கியமானதாகும். எனவே, எதிரி நாடாகக் கருதப்படும் உக்ரைனுக்கு எந்தவொரு பொருளாதார அல்லது நிதி ஆதரவும் வழங்கப்படுவது தேசத்துரோகமாகக் கருதப்படுகிறது. ஆனால் மனித உரிமை அமைப்புகளின் பார்வையில், இந்தச் சட்டங்கள் பல சந்தர்ப்பங்களில் அரசை விமர்சிக்கும் குரல்களை அடக்குவதற்கான கருவிகளாகப் பயன்படுத்தப்படுகின்றன என்ற குற்றச்சாட்டும் தொடர்ந்து முன்வைக்கப்படுகிறது.

தர்யா ஷிபச்சேவா அரசியல் செய்தியாளராக அல்லாமல், அறிவியல் மற்றும் மருத்துவத் துறைகளில் சிறப்பு கவனம் செலுத்திய பத்திரிகையாளராக அறியப்பட்டவர். ரஷ்யாவின் முன்னணி ஊடக நிறுவனங்களில் பல ஆண்டுகள் பணியாற்றிய அவர், பொதுவாக மருத்துவம், உயிரியல், சுகாதாரக் கொள்கைகள் மற்றும் அறிவியல் முன்னேற்றங்கள் தொடர்பான செய்திகளை வெளியிட்டு வந்தார்.

அவர்மீது சுமத்தப்பட்டுள்ள குற்றச்சாட்டு அவரது செய்தியாளர் பணியோடு நேரடியாக தொடர்புடையதல்ல. மாறாக, உக்ரைனுக்கு நிதி உதவி வழங்கியதாக ரஷ்ய அதிகாரிகள் கூறுகின்றனர். நீதிமன்ற விசாரணையின்போது அவர் குற்றத்தை ஒப்புக்கொண்டதாக அதிகாரப்பூர்வ தகவல்கள் தெரிவிக்கின்றன. இருப்பினும், அந்த ஒப்புதல் எந்தச் சூழ்நிலையில் பெறப்பட்டது, அவருக்கு முழுமையான சட்ட உதவி வழங்கப்பட்டதா, விசாரணை எவ்வளவு வெளிப்படையாக நடைபெற்றது போன்ற கேள்விகளுக்கு இதுவரை தெளிவான பதில்கள் வெளியாகவில்லை.

இந்த வழக்கின் மிக முக்கியமான அம்சம், நீதிமன்ற விசாரணை பொதுமக்கள் முன்னிலையில் நடைபெறாமல், மூடிய கதவுகளுக்குப் பின்னால் நடைபெற்றதாகும். ரஷ்ய அதிகாரிகள், தேசியப் பாதுகாப்பு தொடர்பான தகவல்கள் வெளிப்படாமல் இருக்க வேண்டும் என்பதற்காக இவ்வாறான நடைமுறையைப் பின்பற்றியிருக்கலாம்.

ஆனால் மனித உரிமை அமைப்புகள், திறந்த நீதித்துறை என்பது நியாயமான விசாரணையின் முக்கியக் கூறு என்று வலியுறுத்துகின்றன. விசாரணை முழுமையாக இரகசியமாக நடைபெறும்போது, நீதிமன்ற நடைமுறைகள் சரியாகப் பின்பற்றப்பட்டனவா என்பதை வெளிப்புற உலகம் உறுதிப்படுத்த முடியாது. இதுவே இந்த வழக்கைச் சுற்றியுள்ள சர்ச்சையை மேலும் அதிகரித்துள்ளது.

ஒவ்வொரு அரசுக்கும் தனது தேசியப் பாதுகாப்பைப் பாதுகாக்கும் உரிமை உள்ளது. குறிப்பாக ஆயுத மோதல் நடைபெறும் காலங்களில், எதிரி நாடுகளுக்கு உதவுவதைத் தடுக்கும் சட்டங்களை இயற்றுவது சர்வதேச அளவில் அசாதாரணமான ஒன்றல்ல. ஆனால், அவ்வாறான சட்டங்கள் நடைமுறைப்படுத்தப்படும் விதம் சர்வதேச மனித உரிமை தரநிலைகளுக்கு ஏற்ப இருக்க வேண்டியது அவசியம்.

சர்வதேச குடிமக்கள் மற்றும் அரசியல் உரிமைகள் குறித்த ஒப்பந்தம் (ICCPR), நியாயமான விசாரணை, சட்ட உதவி பெறும் உரிமை, திறந்த நீதிமன்ற நடைமுறை போன்ற அடிப்படை உரிமைகளை வலியுறுத்துகிறது. தேசியப் பாதுகாப்பு காரணமாக சில கட்டுப்பாடுகள் விதிக்கப்படலாம் என்றாலும், அவை அவசியமானதும், அளவானதும், சட்டபூர்வமானதும் இருக்க வேண்டும் என்பது சர்வதேச சட்டத்தின் அடிப்படை நிலைப்பாடாகும்.

போர் காலங்களில் முதலில் பாதிக்கப்படுவது உண்மைத் தகவல்களே என்ற கருத்து பலமுறை கூறப்படுகிறது. ரஷ்யா–உக்ரைன் போர் தொடங்கிய பின்னர், சுயாதீன ஊடகங்கள் மீது ரஷ்யாவில் கடுமையான அழுத்தம் அதிகரித்ததாக பல சர்வதேச அமைப்புகள் தெரிவித்துள்ளன. பத்திரிகையாளர்கள் மீது வழக்குகள் பதிவு செய்யப்படுவது, வெளிநாட்டு முகவர்கள் என்ற பட்டியல், ஊடக நிறுவனங்களை மூடுதல், இணையதளங்களைத் தடைசெய்தல், வெளிநாட்டு ஊடகங்களின் செயல்பாடுகளை கட்டுப்படுத்துதல் போன்ற நடவடிக்கைகள் கடந்த சில ஆண்டுகளில் அதிகரித்துள்ளன. இந்தச் சூழலில் தர்யா ஷிபச்சேவா வழக்கும் ஒரு தனிப்பட்ட வழக்காக இல்லாமல், பரந்த அளவிலான ஊடகக் கட்டுப்பாட்டு கொள்கையின் ஒரு பகுதியாகவே பார்க்கப்படுகிறது.

பத்திரிகையாளர்களைப் பாதுகாப்பதற்கான குழு (Committee to Protect Journalists – CPJ) வெளியிட்டுள்ள தகவல்களின்படி, ரஷ்யாவில் 29-க்கும் மேற்பட்ட பத்திரிகையாளர்கள் பல்வேறு குற்றச்சாட்டுகளின் பேரில் சிறையில் அடைக்கப்பட்டுள்ளனர். இந்த எண்ணிக்கை, உலகளவில் பத்திரிகையாளர்கள் அதிக அளவில் சிறையில் அடைக்கப்படும் நாடுகளின் பட்டியலில் ரஷ்யாவை முன்னணியில் நிறுத்துகிறது.

CPJ உள்ளிட்ட பல அமைப்புகள், அரசை விமர்சிப்பது அல்லது சுயாதீன செய்திகளை வெளியிடுவது குற்றமாகக் கருதப்படக் கூடாது என்று தொடர்ந்து வலியுறுத்தி வருகின்றன. மறுபுறம், ரஷ்ய அரசு, கைது செய்யப்பட்டவர்கள் பத்திரிகையாளர்கள் என்பதற்காக அல்ல; தேசியப் பாதுகாப்பு தொடர்பான சட்டங்களை மீறியதற்காகவே நடவடிக்கை எடுக்கப்பட்டதாகக் கூறுகிறது.

இந்தத் தீர்ப்பைத் தொடர்ந்து பல மனித உரிமை அமைப்புகள் கவலை வெளியிட்டுள்ளன. ஐரோப்பிய ஒன்றியம், ஐக்கிய நாடுகள் மனித உரிமை நிபுணர்கள், மற்றும் பல சர்வதேச ஊடகச் சுதந்திர அமைப்புகள், ரஷ்யா தனது சட்ட நடைமுறைகளை சர்வதேச மனித உரிமை தரநிலைகளுடன் ஒத்திசைக்க வேண்டும் என்று வலியுறுத்தி வருகின்றன.

அதேநேரத்தில், ரஷ்யா தொடர்ந்து ஒரு நிலைப்பாட்டை முன்வைக்கிறது. மேற்கு நாடுகள் தங்களின் அரசியல் நோக்கங்களுக்காக மனித உரிமைகளை பயன்படுத்துகின்றன. ரஷ்யாவின் உள்நாட்டு சட்ட விவகாரங்களில் தலையிடக் கூடாது என்பதே அந்த நிலைப்பாடு. இதனால், இந்த வழக்கு சட்டத்தைத் தாண்டி சர்வதேச அரசியல் விவாதமாகவும் மாறியுள்ளது.

இன்றைய உலகில் ஆயுதப் போர் மட்டுமல்ல, தகவல் போரும் சம அளவில் முக்கியமானதாக மாறியுள்ளது. எந்த தகவல் வெளியிடப்படுகிறது, யார் அதை வெளியிடுகிறார்கள், எந்த நோக்கத்திற்காக வெளியிடுகிறார்கள் என்பவை தேசியப் பாதுகாப்பு விவாதத்தின் ஒரு பகுதியாக மாறியுள்ளன.

இதன் விளைவாக பல நாடுகள் இணையக் கட்டுப்பாடுகள், சமூக ஊடக ஒழுங்குமுறைகள் மற்றும் தேசிய பாதுகாப்புச் சட்டங்களை வலுப்படுத்தி வருகின்றன. ஆனால், பாதுகாப்பு என்ற பெயரில் கருத்துச் சுதந்திரமும் பத்திரிகைச் சுதந்திரமும் அதிகமாகக் கட்டுப்படுத்தப்படும்போது, ஜனநாயகத்தின் அடிப்படை மதிப்புகள் பாதிக்கப்படும் அபாயமும் உருவாகிறது.

தர்யா ஷிபச்சேவாவுக்கு விதிக்கப்பட்டுள்ள 12 ஆண்டுகள் சிறைத் தண்டனை, ஒரு தனிநபரின் குற்றவியல் வழக்காக மட்டும் கருத முடியாத முக்கிய அரசியல் மற்றும் சட்ட நிகழ்வாகும். ஒருபுறம், போரில் ஈடுபட்டுள்ள ஒரு நாடு தனது தேசியப் பாதுகாப்பை உறுதிப்படுத்த கடுமையான சட்டங்களை அமல்படுத்துகிறது. மறுபுறம், மனித உரிமைகள், நியாயமான விசாரணை மற்றும் ஊடகச் சுதந்திரம் போன்ற உலகளாவிய மதிப்புகள் பாதுகாக்கப்பட வேண்டிய அவசியம் வலியுறுத்தப்படுகிறது.

இந்த இரண்டு அணுகுமுறைகளுக்கு இடையிலான சமநிலையை எவ்வாறு பேணுவது என்பது 21ஆம் நூற்றாண்டின் மிகப் பெரிய சட்ட மற்றும் அரசியல் சவால்களில் ஒன்றாகத் தொடர்கிறது.

தர்யா ஷிபச்சேவா வழக்கு, போரின் தாக்கம் போர்க்களத்தில் மட்டுமல்லாமல் நீதிமன்றங்களிலும், செய்தி அறைகளிலும், குடிமக்களின் அடிப்படை உரிமைகளிலும் எவ்வளவு ஆழமாகப் பிரதிபலிக்கிறது என்பதை நினைவூட்டுகிறது. அதே நேரத்தில், இவ்வழக்கின் முழுமையான உண்மை நிலை, சான்றுகளின் தன்மை மற்றும் நீதிமன்ற நடைமுறையின் நியாயம் குறித்து பொதுமக்களுக்கு கிடைத்துள்ள தகவல்கள் வரையறுக்கப்பட்டவை என்பதையும் கருத்தில் கொள்ள வேண்டும். எனவே, இந்த வழக்கை மதிப்பிடும்போது தேசியப் பாதுகாப்பு தொடர்பான அரசின் நிலைப்பாடுகளையும், சர்வதேச மனித உரிமை அமைப்புகள் எழுப்பும் கவலைகளையும் சமநிலையுடன் அணுகுவது அவசியமாகும்.