உடைந்த பாறை… சிறுகதை…. மா.அன்பரசு

காட்டில் ஒரு பழமொழி இருந்தது.
“சிங்கம் கர்ஜித்தால் காடு நடுங்காது; காடு பேசுவதை நிறுத்திவிடும்.”
அந்த அமைதியைச் சிங்கங்கள் மரியாதை என்றன. மற்ற விலங்குகள் அதை பயம் என்று அறிந்திருந்தன.

பல தலைமுறைகளாக ஒரே சிங்கக் குடும்பம்தான் காட்டை ஆண்டது. ஒவ்வொரு புதிய அரசனும் கருங்கல் பாறையின் மீது நின்று ஒரே உறுதிமொழி எடுத்தான்.
“நம் ரத்தம் நம்மோடு தொடங்கி நம்மோடு முடியும்.”
அந்தச் சட்டத்தின் பொருள் தெளிவாக இருந்தது. வெளிக்காட்டுச் சிங்கங்களுக்கு ஆட்சியில் இடமில்லை. அதிகாரம் ஒரே குடும்பத்தின் கைகளிலேயே சுழல வேண்டும்.

மெல்லக் காட்டில் இன்னொரு பழமொழி பரவியது.
“வேட்டையாடத் தெரியாத சிங்கமாக இருந்தாலும் பரவாயில்லை; சரியான ரத்தத்தில் பிறந்திருக்க வேண்டும்.”

அந்தப் பழமொழியைக் கேட்டு ஒரு முதிய நரி சிரித்தது.
“சிங்கங்கள் மான்களை வேட்டையாடுவதில்லை. பதவிகளைத்தான் வேட்டையாடுகின்றன,” என்றது.

அன்றிரவே அந்த நரி காணாமல் போனது. யாரும் அதைப் பற்றி பேசவில்லை. பயம், காட்டில், காற்றைவிட வேகமாகப் பரவியது.
ஒருநாள் அரசவையில் ஒரு இளம் சிங்கம் எழுந்து நின்றது.
“அரசே… ஒரு கேள்வி.”

“கேள்.”
“சிங்கத்துக்கு வலிமை தருவது ரத்தம்தானே? அப்படியென்றால் புதிய ரத்தத்தை பார்த்து ஏன் பயப்படுகிறோம்?”
அரசவையே உறைந்தது.
முதிய அரசன் மெதுவாகச் சிரித்தான்.
“புதிய ரத்தம் வந்தால்… பழைய நகம் விழுந்துவிடும்.”
அடுத்த நாள் அந்த இளம் சிங்கம் காணாமல் போனது. ஆனால் அது கேட்ட கேள்வி மட்டும் காட்டின் எல்லா மரங்களிலும் எதிரொலித்தது.
“புதிய ரத்தத்தைப் பார்த்து பயப்படுவது பலவீனமானவர்களா… இல்லை அதிகாரமுள்ளவர்களா?”

காலம் நகர்ந்தது.
சிங்கக் குடும்பம் இன்னும் நெருக்கமான உறவுகளுக்குள் மட்டுமே திருமணங்களை நடத்தத் தொடங்கியது. “தூய ரத்தம்” என்ற பெயரில் அதிகாரத்தைப் பாதுகாத்தது.

ஆனால் அதன் விலையை இயற்கை வசூலிக்க ஆரம்பித்தது.
புதிய குட்டிகள் பிறந்தன. ஒன்று வேட்டையாட முடியவில்லை. மற்றொன்று கர்ஜித்தாலும் முயல்கூட பயப்படவில்லை. இன்னொன்று ஓடும்போதே தடுமாறியது.

ஒவ்வொரு முறையும் சிங்கங்கள் புதிய காரணங்களைச் சொன்னன.
“காலம் சரியில்லை.”
“காட்டில் சாபம்.”
“இயற்கையின் கோபம்.”

ஆனால் முதிய ஆந்தை மட்டும் அமைதியாக அவற்றைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தது.

ஒருநாள் ஒரு உலர்ந்த மரக்கிளையை எடுத்துக் காட்டியது.
“இந்தக் கிளை ஏன் உலர்ந்தது?” என்று கேட்டது.
பல பதில்கள் வந்தன.

ஆந்தை கிளையை உடைத்துக் காட்டியது. அதன் உள்ளே வெறுமை.
“வெளியிலிருந்து புதிய சாறு வரவில்லை.”
பிறகு சிங்கங்களை நோக்கிப் பார்த்து அமைதியாகச் சொன்னது.
“ஒரே ரத்தம் மீண்டும் மீண்டும் கலந்தால்… வம்சம் வளராது; பலவீனம்தான் வளரும்.”
அந்த உண்மை சிங்கங்களுக்கு பிடிக்கவில்லை. ஆந்தையை மிரட்டினார்கள். ஆனால் அதன் வார்த்தைகள் ஏற்கனவே காட்டெங்கும் பரவிவிட்டன.
அதே சமயம் கடுமையான வறட்சி வந்தது.

நீர்நிலைகள் வற்றின. பசி அதிகரித்தது.
சிங்க அரசவை கூடினாலும், அவர்களின் பேச்சு மக்களைப் பற்றியதல்ல; தங்கள் பரம்பரையைப் பற்றியதுதான்.
அந்த நாட்களில் ஒரு சாதாரண காட்டுநாய் அமைதியாக வேலை செய்து கொண்டிருந்தது.
சேற்றில் சிக்கிய மானைக் காப்பாற்றியது.
காட்டுத்தீயிலிருந்து முயல்களை மீட்டது.
காயமடைந்த முதிய சிங்கத்திற்குக்கூட தண்ணீர் கொண்டு வந்தது.
அதைப் பார்த்த முயல் கேட்டது.

“அது உன் எதிரி அல்லவா?”
காட்டுநாய் சிரித்தது.
“பசிக்கு எதிரி இல்லை. தாகத்துக்கு சாதி இல்லை.”
அந்த இரண்டு வாக்கியங்கள் காட்டில் நம்பிக்கையை விதைத்தன.
விலங்குகள் அதைத் தலைவராக அறிவிக்கவில்லை.
ஆனால் அதை நம்ப ஆரம்பித்தன.

அந்த நம்பிக்கையே ஒருநாள் காட்டைக் காப்பாற்றியது.
சில மாதங்களுக்குப் பிறகு, அந்நிய சிங்கங்கள் காட்டின் எல்லையை அடைந்தன.
முதிய அரசன் கர்ஜித்தான்.
பல ஆண்டுகளாக அந்தக் கர்ஜனைக்குக் காடு நடுங்கியிருந்தது.
ஆனால் இம்முறை யாரும் வரவில்லை.
அவன் தன் வாரிசுகளைப் பார்த்தான்.
ஒருவனுக்கு கால் நடுங்கியது.

மற்றொருவன் மூச்சு வாங்க முடியாமல் தடுமாறினான்.
இன்னொருவனால் எதிரியைப் பார்க்கவே முடியவில்லை.
அப்போது ஆந்தையின் வார்த்தைகள் அவன் மனதில் ஒலித்தன.
“ஒரே ரத்தம்… பலவீனத்தையே வளர்க்கும்.”
அந்நிய சிங்கங்கள் முன்னேறின.
அப்போது காட்டின் எல்லா விலங்குகளும் ஒன்றாக நின்றன.
யானைகள், காட்டெருமைகள், குரங்குகள், கழுகுகள்…
அவர்களுக்கிடையில் அமைதியாக நின்றது காட்டுநாய்.
அவை கர்ஜித்தன.

யாரும் ஓடவில்லை.
அந்நிய சிங்கங்கள் புரிந்துகொண்டன.
இது ஒரு சிங்கக் கூட்டம் அல்ல.
இது ஒன்றுபட்ட காடு.
அவை மெதுவாகப் பின்வாங்கின.
மறுநாள், காட்டின் முதல் பொதுச் சபை கூடியது.
“இனி அரசன் யார்?” என்று யானை கேட்டது.
எல்லோரின் பார்வையும் காட்டுநாயை நோக்கித் திரும்பியது.
அது கருங்கல் பாறையைப் பார்த்தது. பல தலைமுறைகளாக அதிகாரத்தின் அடையாளமாக இருந்த அந்தப் பாறையின் மீது ஏறவில்லை.
அதன் அருகில் நின்றபடியே சொன்னது.

“இந்தப் பாறைதான் இந்தக் காட்டின் மிகப் பெரிய நோய். நாம் எப்போதும் புதிய அரசனைத் தேடினோம்; ஒருமுறைகூட புதிய முறையைத் தேடவில்லை.”
அன்றே கருங்கல் பாறை உடைக்கப்பட்டது.
அதன் கற்களை கொண்டே மேடை கட்டப்பட்டன.
அரச ஆசனம் அகற்றப்பட்டது.

அந்த இடத்தில் எல்லா விலங்குகளும் அமரக்கூடிய வட்ட மேடை உருவானது.
கர்ஜனைக்கு பதிலாக உரையாடல் பிறந்தது.
பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு ஒரு குட்டி மான் தன் தாயிடம் கேட்டது.
“அம்மா… சிங்கங்கள்தான் இந்தக் காட்டை ஆண்டனவா?”
தாய் சிரித்தது.

“இல்லை கண்ணே. அவை தங்கள் குடும்பத்தைத்தான் ஆண்டன. காட்டை ஆண்டது பயம். இப்போது காட்டைக் காப்பது நம்பிக்கை.”
வானத்தில் பறந்த முதிய ஆந்தை தன் கடைசி குறிப்பில் ஒரு வரியை மட்டும் எழுதியது.
“ஒரு நாட்டை அழிப்பது வெளி எதிரிகள் அல்ல;
புதிய சிந்தனையை மறுக்கும் அகந்தையே.”
ஆந்தையின் குறிப்பு அங்கேயே முடிந்துவிடவில்லை.
சில நாட்களுக்குப் பிறகு, காட்டின் நடுவே இருந்த புதிய வட்ட மேடையில் முதல் பொதுக் கூட்டம் நடந்தது. யாருக்கும் தனி ஆசனம் இல்லை. யாருடைய குரலும் மற்றவர்களின் குரலைவிட உயரமாக ஒலிக்கவில்லை.
முதிய யானை மெதுவாக எழுந்து கேட்டது.
“இனி இந்தக் காட்டுக்கு சட்டம் என்ன?”
சில நொடிகள் அமைதி நிலவியது.
பிறகு, ஒரு சிறிய அணில் தன் கையை உயர்த்தியது.
” யாரும் பயத்தில் இருக்கக் கூடாது.”
அதன் பிறகு ஒரு மான் எழுந்தது.
“யாருடைய பிறப்பும் அவர்களின் தகுதியை முடிவு செய்யக் கூடாது.”
குரங்கு சிரித்தபடி சொன்னது.
“கேள்வி கேட்பவன் தண்டிக்கப்படக் கூடாது.”

இறுதியாக, அமைதியாக அமர்ந்திருந்த காட்டுநாய் பேசத் தொடங்கியது.
“சட்டங்கள் கற்களில் பொறிக்கப்பட்டால் அவை ஒருநாள் உடையும். ஆனால் மனங்களில் பொறிக்கப்பட்டால் தலைமுறைகளை காப்பாற்றும். இன்று நாம் ஒரு அரசனை மாற்றவில்லை; ஒரு பழக்கத்தை மாற்றியிருக்கிறோம்.”
அந்த வார்த்தைகள் காற்றில் கரைந்தன.

கருங்கல் பாறையின் உடைந்த துண்டுகளுக்கு இடையில், மழைத்துளிகளால் முளைத்திருந்த ஒரு சிறிய மரக்கன்று அனைவரின் பார்வையையும் ஈர்த்தது.
அதைப் பார்த்த ஆந்தை மெதுவாகச் சிரித்தது.

“பாறை உடைந்த இடத்தில்தான் விதை முளைக்கிறது,” என்றது.
அன்று முதல் அந்தக் காட்டில் ஒரு புதிய பழமொழி பிறந்தது.
“கர்ஜனை ஒரு காட்டை அடக்கலாம்; ஆனால் கேள்விதான் ஒரு காட்டை விழித்தெழச் செய்யும்.”

பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, அந்தப் பழமொழியை யார் உருவாக்கினார்கள் என்று யாருக்கும் தெரியவில்லை.

ஏனெனில், உண்மையான மாற்றங்களுக்கு எப்போதும் ஒரே ஒரு சொந்தக்காரன் இருப்பதில்லை; அதை உருவாக்குவது துணிந்து கேள்வி கேட்ட ஒரு குரலும், அதை ஏற்றுக்கொண்ட ஒரு சமூகமும் தான்.
பல பருவங்கள் கடந்தன.
காட்டில் பிறந்த புதிய குட்டிகளுக்கு, ஒருகாலத்தில் கருங்கல் பாறையின் மீது அமர்ந்து, ஒருவன் மட்டுமே கட்டளை பிறப்பித்தான் என்ற கதை, ஒரு புராணம்போலச் சொல்லப்பட்டது.

அவர்கள் அதை ஆச்சரியமாகக் கேட்டார்கள்.
“ஒரே ஒருவன் எல்லோருக்காக முடிவு செய்தானா?” என்று வியந்தார்கள்.
முதிய ஆந்தை சிரித்தது.

“ஆம். அதனால்தான் அந்தக் காடு பலவீனமடைந்தது.”
பிறகு அது வானத்தை நோக்கிப் பறந்தபடி மெதுவாகச் சொன்னது:
“அதிகாரம் ஒருவரின் கையில் குவிந்தால் பயம் பிறக்கும்; பொறுப்பு அனைவரின் தோளிலும் பகிர்ந்தால் நம்பிக்கை பிறக்கும். ஒரு காட்டின் உண்மையான வலிமை அதன் அரசனில் இல்லை; அதன் எல்லா உயிர்களும் ஒன்றாக வாழத் தீர்மானிக்கும் மனதில்தான் இருக்கிறது.”

அன்றிலிருந்து காடு கர்ஜனையால் அல்ல; நம்பிக்கையால் ஆளப்பட்டது.