ஏவுகணைப் போரின் புதிய யுகம்: உக்ரேன் – ஈரான் மேற்குலகிற்கு கூறும் எச்சரிக்கை!…  ஐங்கரன் விக்கினேஸ்வரா

21ஆம் நூற்றாண்டின் போர் முறைமைகள் மிக வேகமாக மாறி வருகின்றன. கடந்த காலங்களில் ஒரு நாட்டின் இராணுவ வலிமை அதன் தரைப்படை எண்ணிக்கை, விமானப்படை ஆதிக்கம் மற்றும் கடற்படை திறன் ஆகியவற்றால் பெரும்பாலும் மதிப்பிடப்பட்டது. ஆனால் இன்றைய உலகில் ஒரு நாட்டின் உண்மையான மூலோபாய வலிமையை தீர்மானிக்கும் முக்கிய காரணிகளில் ஒன்றாக நீண்ட தூர ஏவுகணைத் திறன் மாறியுள்ளது.

ரஷ்யா–உக்ரேன் போரும், மத்திய கிழக்கில் ஏற்பட்ட தொடர்ச்சியான பதற்றங்களும், நவீன போரில் ஏவுகணைகளின் முக்கியத்துவத்தை உலகிற்கு வெளிப்படுத்தியுள்ளன. எதிரியின் முக்கிய நகரங்கள், இராணுவத் தளங்கள், எரிசக்தி கட்டமைப்புகள் மற்றும் தகவல் தொடர்பு மையங்களை தொலைவில் இருந்தபடியே தாக்கும் திறன், ஏவுகணைகளை ஒரு புதிய தலைமுறை ஆயுதமாக மாற்றியுள்ளது.

குறிப்பாக ரஷ்யாவின் இஸ்கந்தர், கின்சால் (Iskander missile system, Kinzhal missile) போன்ற ஏவுகணைகள், நவீன போர்க்களத்தில் மிக முக்கியமான தாக்குதல் கருவிகளாகக் கருதப்படுகின்றன. இவை மிக அதிக வேகத்தில் பயணித்து, எதிரியின் பாதுகாப்பு அமைப்புகளுக்கு மிகக் குறைந்த நேரத்தையே வழங்குகின்றன. இத்தகைய ஏவுகணைகள் நூற்றுக்கணக்கான கிலோகிராம் எடையுள்ள வெடிபொருட்களை சுமந்து செல்லக்கூடியவை. அவற்றின் தாக்குதல் ஒரு தனிப்பட்ட இராணுவ இலக்கை அழிப்பதோடு மட்டும் நிற்காது; ஒரு நாட்டின் பொருளாதார மற்றும் உளவியல் கட்டமைப்பையும் பாதிக்கும் திறன் கொண்டது.

ஒரு தலைநகரின் மீது ஒரே இரவில் பல பாலிஸ்டிக் ஏவுகணைகள் வீழும்போது ஏற்படும் தாக்கத்தை வெறும் வெடிப்புகளின் எண்ணிக்கையால் அளவிட முடியாது. மின்சார வலையமைப்பு, குடிநீர் விநியோகம், போக்குவரத்து அமைப்புகள், அரசு நிறுவனங்கள் மற்றும் பொதுமக்களின் பாதுகாப்பு ஆகிய அனைத்தும் பாதிக்கப்படலாம். இதனால் ஏவுகணைகள் ஒரு நாட்டின் இராணுவத்தை மட்டுமல்ல, அதன் சமூக அமைப்பையும் சோதிக்கும் ஆயுதங்களாக மாறியுள்ளன.

ரஷ்யா–உக்ரேன் போர், நவீன வான் பாதுகாப்பு அமைப்புகளின் முக்கியத்துவத்தையும் அவற்றின் வரம்புகளையும் வெளிப்படுத்தியுள்ளது. உக்ரேன் மேற்கத்திய நாடுகளிடமிருந்து பட்ரியோட் (Patriot missile system) போன்ற அதிநவீன பாதுகாப்பு அமைப்புகளைப் பெற்றுள்ளது. இவை உலகின் மிக முன்னேற்றமான வான் பாதுகாப்பு தொழில்நுட்பங்களில் ஒன்றாக கருதப்படுகின்றன. இருப்பினும், எந்தவொரு பாதுகாப்பு அமைப்புக்கும் எல்லைகள் உள்ளன.

ஒரு நாட்டின் முழு வான்வெளியையும் நூறு சதவீதம் பாதுகாப்பது நடைமுறையில் மிகவும் கடினமானது. அதற்கு மிகப்பெரிய எண்ணிக்கையிலான ரேடார் அமைப்புகள், இடைமறிப்பு ஏவுகணைகள், பயிற்சி பெற்ற இராணுவப் பணியாளர்கள் மற்றும் தொடர்ச்சியான நிதி ஆதரவு தேவைப்படுகிறது. இங்கே நவீன போரின் ஒரு முக்கியமான முரண்பாடு வெளிப்படுகிறது. ஒரு தாக்குதல் ஏவுகணையை தயாரிப்பதற்கான செலவு சில நேரங்களில் அதைத் தடுக்க வேண்டிய பாதுகாப்பு ஏவுகணையை விட குறைவாக இருக்கலாம். எதிரி குறைந்த செலவில் பல ஏவுகணைகளை ஏவும்போது, பாதுகாப்பு தரப்பு அதிக விலை கொண்ட இடைமறிப்பு ஏவுகணைகளை பயன்படுத்த வேண்டிய சூழல் உருவாகிறது.

இதுவே மேற்கத்திய நாடுகளின் ஆயுதக் கையிருப்பில் அழுத்தத்தை ஏற்படுத்தியுள்ளது.

நவீன போர் என்பது தொழில் நுட்பத்தின் போட்டி மட்டுமல்ல, உற்பத்தித் திறனின் போட்டியும் ஆகும். அமெரிக்கா மற்றும் அதன் கூட்டணி நாடுகள் பல ஆண்டுகளாக உலகின் பல பகுதிகளில் இராணுவ நடவடிக்கைகளில் ஈடுபட்டு வருகின்றன. உக்ரேனுக்கு வழங்கப்பட்ட ஆயுத உதவிகள், மத்திய கிழக்கு பாதுகாப்பு நடவடிக்கைகள் மற்றும் தங்களது சொந்த இராணுவத் தேவைகள் ஆகியவை மேற்கத்திய ஆயுத கையிருப்பில் அழுத்தத்தை ஏற்படுத்தியுள்ளன.

குறிப்பாக வான் பாதுகாப்பு ஏவுகணைகள் மிக முக்கியமான வளங்களாக உள்ளன. ஒரு பெரிய அளவிலான ஏவுகணைத் தாக்குதலை எதிர்கொள்ள நூற்றுக்கணக்கான அல்லது ஆயிரக்கணக்கான இடைமறிப்பு ஏவுகணைகள் தேவைப்படலாம். ஆனால் அவற்றை உடனடியாக உற்பத்தி செய்வது எளிதானதல்ல. ஆயுத உற்பத்தி தொழிற்சாலைகளை விரிவுபடுத்துவது, மூலப் பொருட்களைப் பெறுவது, தொழில்நுட்ப நிபுணர்களை உருவாக்குவது போன்றவை நீண்டகால செயல்முறைகள்.

இதனால் மேற்குலகம் ஒரு முக்கியமான பாடத்தை கற்றுக்கொள்கிறது, அதாவது ஒரு போரை ஆதரிப்பதற்கு ஆயுதங்களை வைத்திருப்பது மட்டும் போதாது; அவற்றை தொடர்ந்து உற்பத்தி செய்யும் தொழில்துறை திறனும் அவசியம்.

மத்திய கிழக்கில் ஈரான் நீண்ட காலமாக ஏவுகணை தொழில்நுட்பத்தை தனது பாதுகாப்பு கொள்கையின் மையமாக வைத்துள்ளது. பாரம்பரிய இராணுவ வலிமையில் அமெரிக்கா போன்ற நாடுகளுடன் நேரடியாக போட்டியிட முடியாத சூழலில், ஈரான் குறைந்த செலவில் அதிக தாக்கத்தை ஏற்படுத்தக்கூடிய ஆயுதங்களில் முதலீடு செய்தது. நீண்ட தூர ஏவுகணைகள், ட்ரோன்கள் மற்றும் கடல் வழித் தடங்களை கட்டுப்படுத்தும் திறன் ஆகியவை அதன் முக்கியமான மூலோபாய கருவிகளாக மாறின.

இதன் பின்னணியில் உள்ள சிந்தனை தெளிவானது. பெரிய சக்தியை சம அளவில் எதிர்கொள்ள முடியாத நாடுகள், எதிரியின் பலவீனமான பகுதிகளை குறிவைக்கும் மாற்று ஆயுதங்களை உருவாக்குகின்றன. ஈரானின் ஏவுகணை திறன், அதன் எதிரிகளுக்கு ஒரு தடுப்பு சக்தியாக செயல்படுகிறது. குறிப்பாக உலக எரிசக்தி விநியோகத்தில் முக்கிய பங்கு வகிக்கும் ஹோர்முஷ் நீரிணை தொடர்பான அச்சுறுத்தல்கள், மத்திய கிழக்கில் எந்தவொரு பெரிய மோதலும் உலக பொருளாதாரத்தை பாதிக்கக்கூடியது என்பதை நினைவூட்டுகின்றன.

சில இராணுவ ஆய்வாளர்கள், தற்போதைய ஆயுதக் கையிருப்பு நிலை மற்றும் பல்வேறு உலகளாவிய சவால்கள் காரணமாக மேற்கத்திய நாடுகள் எதிர்காலத்தில் பெரிய அளவிலான மோதல்களில் ஈடுபடுவதற்கு அதிகமாக சிந்திக்க வேண்டிய நிலை உருவாகும் எனக் கருதுகின்றனர். ஆனால் ஒரு நாட்டின் வெளிநாட்டு கொள்கை ஆயுதக் கையிருப்பால் மட்டும் தீர்மானிக்கப்படாது. தேசிய நலன், அரசியல் அழுத்தம், கூட்டணி உறவுகள் மற்றும் எதிரியின் நடவடிக்கைகள் போன்ற பல காரணிகள் முடிவுகளை நிர்ணயிக்கின்றன.

இருப்பினும், சமீபத்திய இரு போர்கள் ஒரு உண்மையை வெளிப்படுத்தியுள்ளன. நவீன போரில் வெற்றி பெற தொழில்நுட்பம் மட்டும் போதாது; உற்பத்தி திறன், பொருளாதார வலிமை மற்றும் நீண்டகால போராட்டத் திறனும் அவசியம் என்பதை வலியுறுத்தி உள்ளது.

இரண்டாம் உலகப் போருக்குப் பின்னர் உலக சக்திகள் பெரும்பாலும் அணு ஆயுதங்கள், விமானப்படை மற்றும் கடற்படை ஆதிக்கத்தை மையமாகக் கொண்டிருந்தன. ஆனால் இன்று ஏவுகணைகள், ட்ரோன்கள், செயற்கைக்கோள் கண்காணிப்பு மற்றும் சைபர் போர் ஆகியவை புதிய இராணுவ சமநிலையை உருவாக்குகின்றன. சிறிய நாடுகளும் குறைந்த செலவில் உருவாக்கப்படும் தொழில்நுட்ப ஆயுதங்களின் மூலம் பெரிய சக்திகளுக்கு சவால் விடுக்க முடிகிறது. இது உலக பாதுகாப்பு அமைப்பில் ஒரு முக்கியமான மாற்றமாகும்.

உக்ரேன் , ஈரான் போர் அனுபவங்கள் உலகிற்கு சொல்லும் மிகப்பெரிய பாடம் இதுவாகும். ஒரு நாட்டின் வலிமை அதன் ஆயுதங்களின் எண்ணிக்கையில் மட்டும் இல்லை; அவற்றை தொடர்ந்து உருவாக்கும் திறனிலும், எதிரியின் தாக்குதலை எதிர்கொள்ளும் பொறுமையிலும் உள்ளது. எதிர்காலப் போர்கள் வெறும் நிலப்பரப்பு கைப்பற்றும் போர்களாக இருக்காது. அவை ஏவுகணைகள், ட்ரோன்கள், செயற்கைக்கோள்கள், செயற்கை நுண்ணறிவு மற்றும் தொழில்நுட்ப ஆதிக்கத்திற்கான போட்டிகளாக இருக்கும்.

உலக அரசியல் இன்று ஒரு புதிய கட்டத்தை நோக்கி நகர்கிறது. ஏவுகணைகள் வெறும் தாக்குதல் ஆயுதங்கள் அல்ல; அவை நாடுகளின் அரசியல் செல்வாக்கையும், மூலோபாயத் தடுப்பு சக்தியையும் நிர்ணயிக்கும் கருவிகளாக மாறிவிட்டன. போரின் இயல்பு மாறிவிட்டது. இனி வெற்றி பெறுவது அதிகமான வீரர்களைக் கொண்ட நாடு அல்ல; நீண்டகாலமாக போராடவும், உற்பத்தி செய்யவும், தன்னைப் பாதுகாக்கவும் கூடிய நாடாகும்.