வலியை இசையாக மாற்றிய மங்கலா கபூர்; ஒரு விருது…. ஒரு வாழ்க்கை…. பல கேள்விகள்… மா. அன்பரசு

2026 ஆம் ஆண்டில் பத்மஸ்ரீ விருது பெற்ற பேராசிரியர் மங்கலா கபூர் (Mangala Kapoor), இந்திய செவ்வியல் இசை, கல்வி, ஆராய்ச்சி மற்றும் சமூகப் பணியில் நீண்டகாலப் பங்களிப்பைச் செய்தவர். பனாரஸ் இந்து பல்கலைக்கழகத்தில் (Banaras Hindu University – BHU) இசையில் உயர்கல்வி பயின்று, பின்னர் அதே பல்கலைக்கழகத்தில் பேராசிரியராகவும், இசைத்துறைத் தலைவராகவும் பணியாற்றியவர். இசைக் கலைஞர், ஆசிரியர், ஆராய்ச்சியாளர், எழுத்தாளர், சமூகப் பணியாளர் எனப் பல அடையாளங்களைக் கொண்ட அவரது வாழ்க்கையில் ஒரு கேள்வி மட்டும் தொடர்ந்து எழுகிறது இத்தனை சாதனைகளின் பின்னால் இருந்த அந்தச் சிறுமி யார்?

அந்தக் கேள்விக்கான பதில் அவரது சிறுவயதிலேயே இருக்கிறது.

11 வயதில் தொடங்கிய சோதனை

1954ஆம் ஆண்டு ஜனவரி 15 அன்று வாரணாசியில் பிறந்த மங்கலா கபூர், தனது 11ஆவது வயதில் அமிலத் தாக்குதலுக்கு உள்ளானார். குழந்தைப் பருவத்தில் நிகழ்ந்த அந்தச் சம்பவம் அவரது உடலையும் வாழ்க்கையையும் கடுமையாகப் பாதித்தது. நீண்டகால சிகிச்சைகள், அறுவைச் சிகிச்சைகள், உடல் வலி, சமூகத்தின் பார்வை என பல சவால்களை அவர் எதிர்கொள்ள வேண்டியிருந்தது. அந்த வயதில் ஒரு குழந்தைக்கு உலகம் என்பது பள்ளியும் விளையாட்டும் நண்பர்களும்தான். ஆனால் மங்கலா கபூரின் உலகம் மருத்துவமனைகளாலும் சிகிச்சைகளாலும் மாறியது ஆனால் அங்கேயே கதை முடிந்துவிடவில்லை.

வலியிலிருந்து இசைக்கு

சிகிச்சைகளுக்கிடையிலும் கல்வியைத் தொடர்ந்தார். பின்னர் இசையின் மீது ஆழமான ஈடுபாடு ஏற்பட்டது. இந்திய செவ்வியல் இசையை முறையாகக் கற்றுக்கொண்டார். குவாலியர் கரானா (Gwalior Gharana) மரபிலும் பயிற்சி பெற்றார். இசை அவருக்கு வெறும் கலை அல்ல. அது ஒரு புதிய வாழ்க்கைக்கான பாதையாக மாறியது.

தொடர்ந்து பயிற்சி பெற்ற அவர், தனது குரலால் தனித்த அடையாளத்தை உருவாக்கினார். வாரணாசியில் அவரது இசைப் பங்களிப்புக்காக “காசியின் லதா” என்ற அன்புப் பெயரும் அவருக்கு வழங்கப்பட்டது. ஒரு காலத்தில் பிறரின் பார்வையைத் தவிர்க்க வேண்டிய நிலை ஏற்பட்டிருந்தது. பின்னர், அதே சமூகத்தின் முன் அவரது குரல் கவனிக்கப்படத் தொடங்கியது.

மாணவியிலிருந்து தங்கப்பதக்கம் வரை

இசையை வெறும் ஆர்வமாக வைத்துக்கொள்ளாமல், அதையே தனது கல்விப் பாதையாகத் தேர்ந்தெடுத்தார். பனாரஸ் இந்து பல்கலைக்கழகத்தில் இசையில் முதுகலைப் பட்டம் பெற்றதுடன் தங்கப் பதக்கமும் பெற்றார். தொடர்ந்து இசையில் முனைவர் பட்டம் பெற்றார்.

இது அவரது வாழ்க்கையில் முக்கியமான திருப்பம். சிகிச்சை அறைகளில் கழிந்த குழந்தைப் பருவத்திலிருந்து பல்கலைக்கழக வகுப்பறை வரை அவர் வந்தடைந்திருந்தார். ஆனால் அவர் கற்றுக்கொண்டது தனக்காக மட்டும் அல்ல.

ஆசிரியராக மாறிய கலைஞர்

பனாரஸ் இந்து பல்கலைக்கழகத்தில் பேராசிரியராகப் பணியாற்றிய மங்கலா கபூர், பின்னர் இசைத்துறைத் தலைவராகவும் பொறுப்பு வகித்தார். பல ஆண்டுகள் மாணவர்களுக்கு இசையைக் கற்பித்ததோடு, இந்திய செவ்வியல் இசையின் மரபு, வரலாறு மற்றும் கோட்பாடுகள் தொடர்பாகவும் ஆய்வு மேற்கொண்டார்.
இசை தொடர்பான நூல்களையும் எழுதியுள்ளார். ஒரு கலைஞராக இசையைப் பாடியவர், ஒரு ஆராய்ச்சியாளராக அதன் பின்னணியை ஆராய்ந்தார்; ஒரு பேராசிரியராக அடுத்த தலைமுறைக்குக் கற்றுக் கொடுத்தார். அதுவே அவரது சாதனையின் முக்கியமான பரிமாணம்.

தனக்குக் கிடைத்த வாய்ப்பை பிறருக்கும்

மங்கலா கபூரின் பயணம் தனிப்பட்ட வெற்றியில் முடிந்துவிடவில்லை. பொருளாதார ரீதியாகப் பின்தங்கியவர்களுக்கும் மாற்றுத்திறனாளிகளுக்கும் இலவச இசைக் கல்வி வழங்கும் நோக்கில் அறக்கட்டளை அமைத்து சமூகப் பணியிலும் ஈடுபட்டார்.

தான் கடந்து வந்த பாதையில் கல்வியும் இசையும் எவ்வளவு முக்கியமானவை என்பதை உணர்ந்தவர், அந்த வாய்ப்புகளை மற்றவர்களுக்கும் கொண்டு செல்ல முயன்றார். அதனால் அவரது வாழ்க்கையில் “நான் வென்றேன்” என்பதைக் காட்டிலும் “இன்னொருவரும் முன்னேற வேண்டும்” என்ற எண்ணமே முக்கியமானதாகிறது.

பத்மஸ்ரீ வரை சென்ற பயணம்

இசை, கல்வி, ஆராய்ச்சி, கற்பித்தல் மற்றும் சமூகப் பணியில் நீண்டகாலமாகச் செய்த பங்களிப்புகளுக்காக 2026ஆம் ஆண்டில் மங்கலா கபூருக்கு பத்மஸ்ரீ விருது வழங்கப்பட்டது.

இந்த விருது அவரது வாழ்க்கையின் இறுதி இலக்கு அல்ல. மாறாக, பல ஆண்டுகளாக அவர் செய்த பணிக்கு கிடைத்த ஒரு தேசிய அங்கீகாரம். அவரது சாதனைகளில் இசைக் கலைஞராகப் பெற்ற அடையாளம், பனாரஸ் இந்து பல்கலைக்கழகத்தில் பேராசிரியர் மற்றும் துறைத் தலைவராகப் பணியாற்றியது, இசையில் முதுகலை மற்றும் முனைவர் பட்டம் பெற்றது, தங்கப்பதக்கம் பெற்றது, இசை தொடர்பான நூல்களை எழுதியது, அடுத்த தலைமுறைக்கு இசையைக் கற்பித்தது மற்றும் சமூகத்தின் பின்தங்கியவர்களுக்கு இசைக் கல்வி வழங்கியது ஆகியவை குறிப்பிடத்தக்கவை.

அமிலத் தாக்குதல் அவரது அடையாளமாகவில்லை

மங்கலா கபூரின் வாழ்க்கையைப் பற்றி பேசும்போது அவரது அமிலத் தாக்குதல் சம்பவத்தைத் தவிர்க்க முடியாது. ஆனால் அதையே அவரது முழு அடையாளமாக்கிவிடவும் முடியாது. அந்தச் சம்பவம் அவரது வாழ்க்கையில் நடந்தது. ஆனால் அது அவரது வாழ்க்கையை வரையறுக்கவில்லை.

அவர் தனது அடையாளத்தை கல்வியால் உருவாக்கினார். இசையால் வளர்த்தார். ஆராய்ச்சியால் ஆழப்படுத்தினார். கற்பித்தலால் பகிர்ந்தார். சமூகப் பணியால் விரிவுபடுத்தினார். இதுதான் அவரது வாழ்க்கையின் மிகப் பெரிய பாடம்.
தோல்விக்குப் பிறகு அல்ல; துயரத்திற்குப் பிறகு
மங்கலா கபூரின் வாழ்க்கையை வெறும் “வலியை வென்ற பெண்” என்ற ஒரு வரியில் அடைத்துவிடுவது அவருக்கு நாம் செய்யும் மிகச் சிறிய மதிப்பீடாகிவிடும். அவர் வலியைத் தாண்டினார் என்பது உண்மை. ஆனால் அதைவிட முக்கியமானது, அந்த அனுபவத்திற்குப் பிறகு எதைத் தேர்ந்தெடுத்தார் என்பதுதான்.
அவர் கல்வியைத் தேர்ந்தெடுத்தார்.

இசையைத் தேர்ந்தெடுத்தார்.
ஆராய்ச்சியைத் தேர்ந்தெடுத்தார்.
மாணவர்களைத் தேர்ந்தெடுத்தார்.
பிறருக்கான வாய்ப்பைத் தேர்ந்தெடுத்தார்.

அந்தத் தேர்வுகளின் தொடர்ச்சிதான் இன்று ஒரு சிறுமியை பேராசிரியராகவும், இசையியலாளராகவும், சமூகப் பணியாளராகவும், பத்மஸ்ரீ விருதாளராகவும் மாற்றியுள்ளது.

ஒரு காலத்தில் மருத்துவமனை அறைகளில் எதிர்காலம் தெரியாமல் இருந்த ஒரு சிறுமி, பின்னர் பல்கலைக்கழக வகுப்பறையில் எதிர்கால தலைமுறைக்கு பாடம் எடுத்தார். ஒருகாலத்தில் அவரது முகத்தைப் பார்த்து உலகம் கேள்வி எழுப்பியிருக்கலாம். பின்னர் அவரது அறிவையும் குரலையும் கேட்க அதே உலகம் காத்திருந்தது.

ஒரு சம்பவம் நமது வாழ்க்கையை மாற்றலாம். ஆனால் அந்தச் சம்பவத்துக்குப் பிறகு நாம் எடுக்கும் முடிவுகள்தான் நமது வாழ்க்கையை உருவாக்குகின்றன. மங்கலா கபூர் தனது வாழ்க்கையை வலியால் எழுதவில்லை; கல்வியாலும் இசையாலும் சாதனையாலும் எழுதினார்.