நியூசிலாந்தின் அடுத்த அரசாங்கம் யார் கையில்?… தேர்தல் முடிவில் இழுபறி!… ஆட்சியை தீர்மானிக்கும் சிறுகட்சிகள்!!….  ஐங்கரன் விக்கினேஸ்வரா

(நியூசிலாந்தில் நேற்று முன்தினம் 2026 நவம்பர் 7ஆம் திகதி நடைபெற்ற

நியூசிலாந்தின் 2026 பொதுத்தேர்தல் அந்நாட்டின் அரசியல் வரலாற்றில் எதிர்பாராத திருப்பங்களையும் கடுமையான அதிகாரப் போட்டியையும் உருவாக்கியுள்ளது. ஆளும் தேசியக் கட்சிக்கும் (National Party), பிரதான எதிர்க்கட்சியான தொழிற்கட்சிக்கும் (Labour Party) இடையே நடைபெற்ற கடுமையான போட்டியில் எந்தவொரு கட்சிக்கும் தனித்து ஆட்சி அமைப்பதற்கான பெரும்பான்மை கிடைக்கவில்லை. இதனால் அடுத்த அரசாங்கத்தை அமைப்பது யார் என்ற கேள்வி நியூசிலாந்து அரசியலில் பெரும் விவாதமாக மாறியுள்ளது.

குறிப்பாக, பிரதமர் கிறிஸ்டோபர் லக்சன் தலைமையிலான தேசியக் கட்சியும், முன்னாள் பிரதமர் கிறிஸ் ஹிப்கின்ஸ் தலைமையிலான தொழிற்கட்சியும் ஏறத்தாழ சமமான மக்கள் ஆதரவைப் பெற்றுள்ளன. இதனால் தேர்தல் முடிவுகள் இரண்டு பிரதான கட்சிகளுக்கு இடையிலான போட்டியைத் தாண்டி, சிறிய அரசியல் கட்சிகளின் ஆதரவையும் கூட்டணி அரசியலையும் தீர்மானிக்கும் முக்கிய நிகழ்வாக மாறியுள்ளது.

2026 நவம்பர் 7ஆம் திகதி நடைபெற்ற தேர்தலின் ஆரம்ப முடிவுகளின்படி, தொழிற்கட்சி 29.36 விகித மக்கள் வாக்குகளையும், தேசியக் கட்சி 29.21 விகித வாக்குகளையும் பெற்றுள்ளன. இரு கட்சிகளுக்கும் இடையிலான வித்தியாசம் மிகக் குறைவாக இருப்பது இந்தத் தேர்தலின் முக்கிய அம்சமாகும். ஆசனங்களைப் பொறுத்தவரையில் தேசியக் கட்சிக்கு 42 ஆசனங்களும், தொழிற்கட்சிக்கு 36 ஆசனங்களும் கிடைத்துள்ளன. பசுமைக் கட்சி (Green Party) 16 ஆசனங்களையும், ACT நியூசிலாந்து 13 ஆசனங்களையும், நியூசிலாந்து ஃபர்ஸ்ட் கட்சி 12 ஆசனங்களையும் பெற்றுள்ளன. அதேவேளை, புதிய அரசியல் சக்தியாக உருவெடுத்துள்ள ஒப்பர்ச்சுனிட்டி கட்சி ஏழு ஆசனங்களைப் பெற்றுள்ளது.

அத்துடன் பூர்வீக மக்களின் மவோரி மக்களின் அரசியல் பிரதிநிதித்துவத்தை முன்னிறுத்தும் தே பட்டி மவோரி கட்சி ஐந்து ஆசனங்களைப் பெற்றுள்ளது. இந்த முடிவுகள் நியூசிலாந்தின் அடுத்த அரசாங்கத்தை அமைப்பதில் சிறிய கட்சிகள் எவ்வளவு முக்கியமான சக்தியாக மாறியுள்ளன என்பதை வெளிப்படுத்துகின்றன.

2023ஆம் ஆண்டு தேர்தலுக்குப் பின்னர் தேசியக் கட்சி, ACT மற்றும் நியூசிலாந்து ஃபர்ஸ்ட் ஆகிய கட்சிகளுடன் இணைந்து கூட்டணி அரசாங்கத்தை அமைத்தது. அதன் தலைவரான கிறிஸ்டோபர் லக்சன் பிரதமராகப் பொறுப்பேற்றார். தற்போதைய தேர்தலிலும் இந்த மூன்று கட்சிகளின் கூட்டணி மீண்டும் ஆட்சியைக் கைப்பற்றுவதற்கான வாய்ப்பைப் பெற்றுள்ளது. ஆரம்பகட்ட முடிவுகளின்படி, தேசியக் கட்சி, ACT மற்றும் நியூசிலாந்து ஃபர்ஸ்ட் ஆகியவற்றின் மொத்த ஆசனங்கள் 67 ஆகும்.

131 உறுப்பினர்களைக் கொண்டிருக்கக்கூடிய நாடாளுமன்றத்தில் பெரும்பான்மையைப் பெறுவதற்கு 66 ஆசனங்கள் தேவைப்படுகின்றன. இதனால் தேசியக் கட்சி தலைமையிலான வலதுசாரிக் கூட்டணி தற்போது ஒரு ஆசன வித்தியாசத்தில் முன்னிலையில் உள்ளது. ஆனால் இந்தப் பெரும்பான்மை மிகவும் குறுகியதாக இருப்பதால், விசேட வாக்குகளின் எண்ணிக்கை அரசியல் நிலைமையை மாற்றக்கூடும்.

லக்சன் மீண்டும் பிரதமராகப் பொறுப்பேற்றாலும், அவரது புதிய அரசாங்கம் முன்னைய அரசாங்கத்தைப் போல வலுவானதாக இருக்காது என்ற அரசியல் மதிப்பீடுகள் முன்வைக்கப்படுகின்றன. குறிப்பாக, தேசியக் கட்சியின் சில முக்கியமான மூத்த நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள் ஆசனங்களை இழக்கக்கூடிய நிலை ஏற்பட்டுள்ளது. முன்னாள் நிதியமைச்சர் நிக்கோலா வில்லிஸ் உள்ளிட்ட முக்கிய அரசியல் தலைவர்களின் எதிர்காலமும் கேள்விக்குறியாகியுள்ளது.

இந்தத் தேர்தலில் மிக முக்கியமான கவனத்தைப் பெற்றுள்ள கட்சி ஒப்பர்ச்சுனிட்டி கட்சியாகும் (The Opportunities Party – TOP). சுமார் ஆறு விகித வாக்குகளைப் பெற்று ஏழு ஆசனங்களைப் பெற்றுள்ள இந்தக் கட்சி, நியூசிலாந்து அரசியலில் புதிய சக்தியாக உருவெடுத்துள்ளது.

கட்சியின் தலைவரான கியுலே வோங் (Qiulae Wong), தேர்தல் முடிவுகளின் மூலம் தேசிய அரசியலில் முக்கிய இடத்தைப் பெற்றுள்ளார்.

தேர்தலுக்கு முன்னர் தேசியக் கட்சித் தலைவர் லக்சன், ஒப்பர்ச்சுனிட்டி கட்சியுடன் கூட்டணி அமைக்க விரும்பவில்லை எனத் தெரிவித்திருந்தார். ஆனால் தேர்தல் முடிவுகள் தேசியக் கூட்டணிக்குப் பெரும்பான்மை கிடைக்காத நிலையை உருவாக்கினால், அந்த நிலைப்பாட்டை மாற்ற வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்படலாம். மறுபுறம், ஒப்பர்ச்சுனிட்டி கட்சியின் ஆதரவாளர்களில் பலர் மத்திய-இடதுசாரி அரசாங்கத்தை விரும்புவதாகவும் தெரிவிக்கப்பட்டுள்ளது. எனவே, எந்தத் தரப்புக்கு ஆதரவு வழங்குவது என்பது அக்கட்சிக்கு அரசியல் ரீதியாகப் பெரிய சவாலாக இருக்கும்.

இந்தக் கட்சி ஒரு கூட்டணியில் இணைவதா அல்லது நாடாளுமன்றத்திற்கு வெளியிலிருந்து அரசாங்கத்திற்கு ஆதரவு வழங்குவதா என்பதும் முக்கியமான கேள்வியாகும். மேலும், கூட்டணி முடிவுக்கு அதன் கட்சியின் நிர்வாகக் குழுவின் ஒப்புதலும் அவசியமாகும்.

இந்தத் தேர்தலின் முடிவுகளைப் புரிந்துகொள்வதற்கு நியூசிலாந்தின் கலப்பு உறுப்பினர் விகிதாசாரத் தேர்தல் முறையை (Mixed-Member Proportional – MMP) அறிந்துகொள்வது அவசியமாகும். இந்த முறையில் வாக்காளர்கள் இரண்டு வாக்குகளை வழங்குகின்றனர். ஒன்று தங்களது தொகுதியைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் வேட்பாளருக்கும், மற்றொன்று தாங்கள் விரும்பும் அரசியல் கட்சிக்கும் வழங்கப்படுகிறது. கட்சிகளுக்குக் கிடைக்கும் வாக்குகளின் விகிதத்திற்கு ஏற்ப நாடாளுமன்ற ஆசனங்கள் பகிர்ந்தளிக்கப்படுகின்றன. இதனால் சிறிய கட்சிகளுக்கும் நாடாளுமன்றத்தில் பிரதிநிதித்துவம் பெறுவதற்கான வாய்ப்பு கிடைக்கிறது.

ஆனால் இம்முறை தேசியக் கட்சி தனது கட்சி வாக்கு விகிதத்தைக் காட்டிலும் அதிகமான தொகுதி ஆசனங்களை வென்றுள்ளது. அதேபோன்று தே பட்டி மவோரி கட்சி ஏழு மவோரி தொகுதிகளில் ஐந்து தொகுதிகளை வென்றுள்ளது.

இதனால் வழக்கமாக 120 உறுப்பினர்களைக் கொண்டிருக்கும் நியூசிலாந்து நாடாளுமன்றம் இம்முறை 129 அல்லது 130 உறுப்பினர்களைக் கொண்டதாக அமையக்கூடிய நிலை ஏற்பட்டுள்ளது.

இது அரசியல் ரீதியாக ‘Parliamentary Overhang’ என அழைக்கப்படுகிறது.

இந்த மாற்றம் ஆட்சி அமைப்பதற்குத் தேவையான பெரும்பான்மை எண்ணிக்கையையும் உயர்த்தியுள்ளது. இதுவே தற்போதைய தேர்தல் முடிவுகளில் ஏற்பட்டுள்ள முக்கியமான அரசியல் சிக்கலாகும்.

தற்போதைய ஆரம்ப முடிவுகள் இறுதியானவை அல்ல. வெளிநாடுகளில் வசிக்கும் நியூசிலாந்து குடிமக்கள் அளித்த வாக்குகள் உட்பட சுமார் 399,365 விசேட வாக்குகள் எண்ணப்பட வேண்டியுள்ளன. கடந்த தேர்தல்களின் அனுபவங்களின்படி, விசேட வாக்குகள் இடதுசாரிக் கட்சிகளுக்குச் சாதகமாக அமையும் போக்கு காணப்பட்டுள்ளது.

எனவே தொழிற்கட்சி, பசுமைக் கட்சி மற்றும் பிற இடதுசாரிக் கட்சிகளின் ஆசன எண்ணிக்கையில் மாற்றம் ஏற்படுவதற்கான வாய்ப்புகள் உள்ளன.

குறிப்பாக தேசியக் கட்சியின் தற்போதைய பெரும்பான்மை ஒரேயொரு ஆசன வித்தியாசத்தில் இருப்பதால், இரண்டு அல்லது மூன்று தொகுதிகளின் முடிவுகள் மாறினால்கூட அரசாங்கம் அமைக்கும் வாய்ப்பு முற்றிலும் மாற்றமடையலாம்.

நியூசிலாந்து தேர்தல் ஆணையத்தின் அறிவிப்பின்படி, அதிகாரபூர்வ இறுதி முடிவுகள் 2026 நவம்பர் 27ஆம் திகதி வெளியிடப்படவுள்ளன. அதுவரை தற்போதைய அரசாங்கம் இடைக்கால அரசாங்கமாகச் செயற்படும். நியூசிலாந்தின் 2026 பொதுத்தேர்தல் அந்நாட்டின் ஜனநாயக அரசியலில் ஒரு முக்கியமான திருப்பமாக அமைந்துள்ளது. இரண்டு பிரதான கட்சிகளுக்கும் இடையிலான கடுமையான போட்டி, சிறிய அரசியல் கட்சிகளின் செல்வாக்கையும் மக்களின் மாறிவரும் அரசியல் எதிர்பார்ப்புகளையும் வெளிப்படுத்தியுள்ளது.

வாழ்க்கைச் செலவு அதிகரிப்பு, பொருளாதார நெருக்கடி, வேலைவாய்ப்பு, சுகாதாரம், வீட்டு வசதி மற்றும் சமூகநலன் போன்ற பிரச்சினைகள் இந்தத் தேர்தலில் முக்கிய இடத்தைப் பெற்றுள்ளன. குறிப்பாக இளைய தலைமுறையினரின் எதிர்காலம் குறித்த கவலைகளும் அரசியல் மாற்றத்திற்கான விருப்பங்களும் சிறிய கட்சிகளின் வளர்ச்சிக்கு ஒரு காரணமாக அமைந்துள்ளன.

இந்தத் தேர்தல் அவுஸ்திரேலியாவுக்கும் முக்கியமானதாகும். இரு நாடுகளுக்கும் இடையில் நெருக்கமான பொருளாதார, பாதுகாப்பு, குடியேற்ற மற்றும் இராஜதந்திர உறவுகள் காணப்படுகின்றன. எனவே நியூசிலாந்தில் அமையப்போகும் புதிய அரசாங்கத்தின் கொள்கைகள் அவுஸ்திரேலியாவுடனான உறவுகளிலும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தக்கூடும்.

முக்கியமாக இந்தத் தேர்தலில் வெற்றிபெற்றது யார் என்பதைவிட, அடுத்த அரசாங்கத்தை அமைப்பதற்கான அரசியல் அதிகாரம் யாரிடம் இருக்கப்போகிறது என்பதே உலகின் கவனத்தை ஈர்த்துள்ளது.

கிறிஸ்டோபர் லக்சன் மீண்டும் பிரதமராகத் தொடர்வாரா அல்லது கிறிஸ் ஹிப்கின்ஸ் தலைமையில் புதிய அரசாங்கம் உருவாகுமா என்ற எதிர்பார்ப்பு எழுந்துள்ளது.

இந்தக் கேள்விகளுக்கான பதில் விசேட வாக்குகளின் எண்ணிக்கையிலும், இறுதித் தேர்தல் முடிவுகளிலும், அதனைத் தொடர்ந்து நடைபெறவுள்ள அரசியல் கூட்டணிப் பேச்சுவார்த்தைகளிலுமே தங்கியுள்ளது. நியூசிலாந்தின் அடுத்த அரசாங்கம் யாருடைய கைகளில் அமையும் என்பதைத் தீர்மானிக்க இன்னும் சில வாரங்கள் காத்திருக்க வேண்டியிருக்கிறது.