2027 வட மாகாண சபைத் தேர்தல்: தமிழ் அரசியலுக்கு ஒரு எச்சரிக்கை….. ராஜ் சிவநாதன்.

தமிழ் மக்களின் கண்ணியமும் அரசியல் உரிமைகளும் குறித்து அக்கறை கொண்ட எழுத்தாளராக, அண்மைய அரசியல் நிகழ்வுகளையும் சில தனிநபர்களின் பொதுக் கருத்துகளையும் கவனிக்கும்போது, தமிழர் ஒற்றுமையைப் பலவீனப்படுத்தும் போக்கு குறித்து நான் கவலைப்படுகிறேன். இந்தக் கருத்துகள் தேர்தல் முடிவு ஏற்கெனவே தீர்மானிக்கப்பட்டுவிட்டது என்ற கணிப்பல்ல; தமிழ் அரசியல் எதிர்கொள்ளும் அபாயங்களைப் பற்றிய எச்சரிக்கையாகும்.

2027ஆம் ஆண்டு வட மாகாண சபைத் தேர்தல் நடைபெறுமா என்பது இன்னும் உறுதியாகத் தெரியவில்லை. ஆனால் தேர்தல் அறிவிக்கப்படும் முன்பே, தமிழ் அரசியலில் ஒற்றுமை, கொள்கை மற்றும் பிரதிநிதித்துவம் குறித்து தீவிரமாகச் சிந்திக்க வேண்டிய சூழல் உருவாகியுள்ளது.

தமிழ் கட்சிகளுக்கிடையே நிலவும் முரண்பாடுகள், வேட்பாளர் தெரிவு தொடர்பான மோதல்கள், நீதிமன்ற வழக்குகள், கட்சிகளின் பரஸ்பரக் குற்றச்சாட்டுகள் ஆகியவை அரசியல் வலிமையைச் சிதைக்கின்றன. சிலர் மாகாண சபை அமைப்பையே பலவீனப்படுத்தும் வகையில் கருத்துத் தெரிவிப்பதாகவும் கவலைகள் எழுகின்றன. கருத்து வேறுபாடுகள் ஜனநாயகத்தின் ஒரு பகுதி. ஆனால், அவை தமிழ் மக்களின் பிரதிநிதித்துவத்தையும் மாகாண அதிகாரப் பகிர்வையும் பாதிக்கும் நிலைக்குச் சென்றால், அவற்றைப் பொறுப்புடன் விவாதிக்க வேண்டும்.

தேர்தலில் தமிழ் கட்சிகளும் வேட்பாளர்களும் தனித்தனியாகப் போட்டியிட்டு வாக்குகளைப் பிரித்துக்கொண்டால், அதனால் யாருக்குச் சாதகமாக அமையும் என்ற கடினமான கேள்வியை நாம் தவிர்க்க முடியாது. பல கட்சிகளும் சுயேச்சை வேட்பாளர்களும் ஒருவருக்கொருவர் எதிராகக் களமிறங்கும் நிலையில், அடிமட்டத்தில் ஒழுங்குபடுத்தப்பட்ட கட்சி அமைப்பைக் கொண்ட தேசிய மக்கள் சக்தி (NPP) ஆதாயம் பெறக்கூடும். NPP வேட்பாளர்களும் கொள்கைகளும் தேர்தலுக்குத் தயாராக இருப்பதாகத் தெரியும் நிலையில், தமிழ் தரப்பில் தொடரும் பிளவு தேர்தல் முடிவை மாற்றக்கூடும்.

மாநகர சபை அரசியலில் NPP செயல்பட்ட விதத்தை முன்வைத்து, வட மாகாண சபையிலும் விதிகள் மற்றும் நடைமுறைகள் எவ்வாறு கையாளப்படும் என்ற அச்சத்தைச் சிலர் வெளிப்படுத்துகின்றனர். இத்தகைய கவலைகள் வெறும் ஊகங்களாகவோ பரபரப்பான குற்றச்சாட்டுகளாகவோ விடப்படக் கூடாது. ஒவ்வொரு கட்சியின் தேர்தல் அறிக்கை, அதிகாரப் பகிர்வு குறித்த நிலைப்பாடு, மாகாண சபையின் அதிகாரங்களைப் பாதுகாப்பதற்கான முன்மொழிவுகள், முந்தைய செயற்பாடுகள் ஆகியவற்றை வாக்காளர்கள் கவனமாக ஆராய வேண்டும்.

இன்று தமிழ் அரசியலில் இடங்கள் மற்றும் வேட்பாளர் ஒதுக்கீடுகள் குறித்த போட்டி முன்னிலைப்படுத்தப்படுகிறதா, அல்லது மக்களின் எதிர்காலத்தைப் பற்றிய கொள்கை விவாதம் முன்னிலைப்படுத்தப்படுகிறதா என்பதையும் கேட்க வேண்டியுள்ளது. புதிய அரசியல் முகங்கள் உருவாகுவது வரவேற்கத்தக்கது. ஆனால், மாகாண சபையின் கட்டமைப்பு, அதன் அதிகாரங்கள், மக்களுக்கு அது வழங்கக்கூடிய சேவைகள் ஆகியவற்றை இளைஞர்களுக்கும் பொதுமக்களுக்கும் விளக்காமல், ஒருவரை “வீரராக” சித்தரிப்பது மட்டும் போதாது. அரசியல் புகழுக்கு அடிப்படை கொள்கையும் பொறுப்பும் இருக்க வேண்டும்.

NIO உறுப்பினர்கள், கல்வியாளர்கள், பொதுக் கருத்தை உருவாக்கும் நபர்கள் மற்றும் யாழ்ப்பாணத்தில் செல்வாக்கு மிக்க ஏனையோர் தங்கள் கருத்துகளையும் அரசியல் தெரிவுகளையும் பொறுப்புடன் முன்வைக்க வேண்டும். ஒருவரின் கருத்தை விமர்சிப்பது ஜனநாயக உரிமை. ஆனால், அந்த விமர்சனம் தமிழர் அரசியல் ஒற்றுமையை மேலும் சிதைக்கிறதா, இளைஞர்களிடம் நம்பிக்கையின்மையை வளர்க்கிறதா என்பதையும் சிந்திக்க வேண்டும். ஏற்கெனவே வாய்ப்புகள் குறைவாக உள்ளதாக உணரும் இளைஞர்களின் விரக்தி, நாட்டைவிட்டு வெளியேறும் எண்ணத்தையும் அதிகரிக்கக்கூடும்.

தமிழ்த் தேசிய அரசியல் இன்று பலவீனமான நிலையில் இருப்பதற்கு வெளிப்புறக் காரணிகள் மட்டுமல்ல, ஒவ்வொரு கட்சியும் தனித்தனியாக எடுத்த முடிவுகளும் பங்களித்துள்ளன. தலைமைப் போட்டி, தனிப்பட்ட விருப்பங்கள், குறுகியகால தேர்தல் கணக்குகள், கொள்கைத் தெளிவின்மை ஆகியவை இந்த நிலையை மேலும் மோசமாக்கலாம். இதை ஒப்புக்கொள்வது யாரையும் குற்றம் சாட்டுவதற்காக அல்ல; தேவையான மாற்றத்தைத் தொடங்குவதற்காக.

தமிழ் மக்களின் அரசியல் பிரதிநிதித்துவத்தையும் மாகாண அதிகாரப் பகிர்வையும் பாதுகாக்க, தமிழ் கட்சிகள் குறைந்தபட்ச பொதுக் கொள்கையில் ஒன்றிணைய வேண்டும். வேட்பாளர் தெரிவு மற்றும் இடப் பங்கீடு தொடர்பான பேச்சுவார்த்தைகள் வெளிப்படையாகவும் நியாயமாகவும் நடைபெற வேண்டும். தேர்தலில் ஒத்துழைப்பது சாத்தியமில்லாத இடங்களில்கூட, மக்களின் உரிமைகள், மாகாண சபையின் அதிகாரங்கள், இளைஞர்களுக்கான வாய்ப்புகள் மற்றும் பிராந்திய அபிவிருத்தி குறித்து தெளிவான உறுதிமொழிகள் முன்வைக்கப்பட வேண்டும்.

இது தேர்தல் முடிவு முன்கூட்டியே தீர்மானிக்கப்பட்டுவிட்டது என்ற அறிவிப்பு அல்ல. வாக்குகள் பிளவுபட்டால் தமிழ் மக்களின் அரசியல் செல்வாக்கு குறையலாம் என்ற எச்சரிக்கை மட்டுமே. ஒற்றுமை என்பது எல்லோரும் ஒரே கட்சியில் இருக்க வேண்டும் என்பதல்ல; பொதுவான நோக்கங்களில் இணைந்து, கருத்து வேறுபாடுகளைப் பொறுப்புடன் கையாள்வதாகும். தமிழ் மக்கள் தமது கண்ணியம், பிரதிநிதித்துவம், அதிகாரப் பகிர்வு மற்றும் உரிமைகளைப் பாதுகாக்க விரும்பினால், தனிப்பட்ட போட்டிகளைத் தாண்டி பயனுள்ள அரசியல் நடவடிக்கையில் ஈடுபட வேண்டிய நேரம் இது.