தொழில்நுட்பம் உறவுகளை உடைக்கிறதா? பெருக்குகிறதா?…. மா. அன்பரசு

“அப்பா… நான் உங்களிடம் பேசிக்கொண்டிருக்கிறேன்!” என்று சிறுமி குரல் கொடுத்தாள். ஆனால், அவளது தந்தையின் கண்கள் அவளைப் பார்க்கவில்லை. அவை கையில் இருந்த செல்போன் திரையிலேயே பதிந்திருந்தன.

அதே அறையில் அம்மா சமூக வலைதளத்தில் மூழ்கியிருந்தார். அண்ணன் காதில் ஹெட்போனை மாட்டிக்கொண்டு ஆன்லைன் விளையாட்டில் மூழ்கியிருந்தான். பாட்டி மட்டும் ஒரு மூலையில் அமைதியாக அமர்ந்து, யாராவது தன்னிடம் பேசுவார்களா என்று காத்திருந்தார். வீட்டில் நான்கு பேர் இருந்தார்கள். ஆனால் அந்த வீட்டில் நான்கு தனித்தனி உலகங்கள் இருந்தன.

சிறுமி மீண்டும் கேட்டாள்:

“அப்பா… செல்போனில் இருப்பவர்களைவிட நான் உங்களுக்கு முக்கியமில்லையா?”
அந்த ஒரு கேள்விக்கு அந்தத் தந்தையால் உடனடியாகப் பதில் சொல்ல முடியவில்லை. இது ஒரு குடும்பத்தின் கதை மட்டுமல்ல. இன்று தொழில்நுட்ப வளர்ச்சியோடு வாழும் பல குடும்பங்களின் கண்ணுக்குத் தெரியாத உண்மை. ஒரு காலத்தில் தொலைவில் இருந்தவர்களை அருகில் கொண்டு வந்த தொழில்நுட்பம், இன்று அருகில் இருப்பவர்களையே தொலைவில் நிறுத்துகிறது. உலகத்தின் மறுமுனையில் இருப்பவருடன் ஒரு நொடியில் பேச முடிகிறது; ஆனால் நம் அருகில் அமர்ந்திருப்பவரிடம் பேச நேரமில்லை.

அப்படியானால், இன்றைய தொழில்நுட்பம் மனிதர்களின் உறவுகளைப் பெருக்குகிறதா? அல்லது மெதுவாக உடைத்துக்கொண்டிருக்கிறதா?
அருகில் இருப்பவர்களைத் தொலைவில் நிறுத்தும் திரை முன்பு குடும்பம் ஒன்றாக அமர்ந்தால் உரையாடல் நடக்கும்.
“இன்று பள்ளியில் என்ன நடந்தது?”
“வேலையில் எப்படி இருந்தது?”
“உடம்பு எப்படி இருக்கிறது?”
என்று ஒருவர் மற்றொருவரிடம் கேட்பார்கள். இன்று அதே குடும்பம் உணவு மேசையில் அமர்ந்திருக்கிறது. ஆனால் ஒவ்வொருவரின் கையிலும் ஒரு திரை. அப்பா செய்தியைப் பார்க்கிறார். அம்மா WhatsApp-ல் பதில் அனுப்புகிறார். மகன் Instagram Reels பார்க்கிறான். மகள் YouTube வீடியோ பார்க்கிறாள். உணவு முடிந்துவிடுகிறது. ஆனால் உரையாடல் தொடங்கவே இல்லை. இங்கே தொழில்நுட்பம் உறவை உடைத்துவிடவில்லை. உறவுக்குக் கொடுக்க வேண்டிய நேரத்தைத் திருடிவிட்டது.

“ஆன்லைனில்” இருப்பவர் உண்மையில் அருகில் இருக்கிறாரா?
சமூக வலைதளங்களில் ஆயிரக்கணக்கான நண்பர்கள் இருக்கலாம். நூற்றுக்கணக்கான Followers இருக்கலாம். ஒவ்வொரு புகைப்படத்திற்கும் Likes கிடைக்கலாம். ஆனால் இரவு நேரத்தில் மனம் உடைந்து அழும்போது அருகில் வந்து உட்காரும் ஒருவர் இருக்கிறாரா?

இதுதான் தொழில்நுட்பத்தின் மிகப்பெரிய முரண்பாடு. நாம் தொடர்பில் இருக்கிறோம்; ஆனால் தொடர்புணர்வில் இல்லை. ஒருவரின் பிறந்தநாளுக்கு நூறு பேர் வாழ்த்து தெரிவிக்கிறார்கள். ஆனால் அந்த நாளில் அவர் உண்மையில் பேச விரும்பிய ஒருவருக்கு நேரம் இல்லை.

“Happy Birthday” என்று ஒரு செய்தியை அனுப்புவது எளிது. “எப்படி இருக்கிறாய்?” என்று மனதாரக் கேட்டு பத்து நிமிடம் பேசுவது சிரமமாகிவிட்டது.

குடும்பத்துக்குள் உருவாகும் “டிஜிட்டல் தனிமை”
ஒரு தந்தை தனது குழந்தையுடன் பேச விரும்புகிறார். ஆனால் குழந்தை மொபைலில் மூழ்கியிருக்கிறது. “பிறகு பேசலாம் அப்பா…” என்று குழந்தை சொல்லிவிடுகிறது. அதே குழந்தை சில நிமிடங்களுக்குப் பிறகு சமூக வலைதளத்தில் தெரியாத ஒருவருடன் மணிக்கணக்கில் பேசுகிறது. ஒரு நாள் அந்தத் தந்தை பேசுவதை நிறுத்திவிடுகிறார். குழந்தை அதை கவனிக்காமல் போகலாம். ஆனால் உறவில் ஒரு சிறிய இடைவெளி உருவாகிவிட்டிருக்கும். அந்த இடைவெளி நாளடைவில் பெரிய சுவராக மாறலாம்.

ஒரு நிஜ வாழ்க்கை உதாரணம்
வெளிநாட்டில் பணிபுரியும் ஒரு மகன், தனது தாயிடம் தினமும் வீடியோ அழைப்பில் பேசுகிறான். “அம்மா, சாப்பிட்டீங்களா?” என்று கேட்கிறான். தாயும் மகனின் முகத்தைப் பார்த்து மகிழ்கிறாள். இங்கே தொழில்நுட்பம் ஒரு பாலமாக இருக்கிறது. ஆனால் அதே வீட்டில், தாயின் அருகில் வசிக்கும் மகன், தினமும் வீட்டுக்கு வந்தும் தாயிடம் ஐந்து நிமிடங்கள் பேசாமல் செல்போனில் மூழ்கிக் கிடந்தால்? அங்கே தொழில்நுட்பம் பாலமாக இல்லை. சுவராகிவிடுகிறது.

காதலிலும் தொழில்நுட்பத்தின் இரட்டை முகம்
காதல் உறவுகளையும் தொழில்நுட்பம் மாற்றிவிட்டது. ஒரு காலத்தில் காதலன் அல்லது காதலி தொலைவில் இருந்தால் கடிதம் எழுதிக் காத்திருப்பார்கள். அந்தக் காத்திருப்பிலேயே காதலின் ஒரு பகுதி இருந்தது. இன்று “Last Seen” கூட உறவின் அளவுகோலாகிவிட்டது. “என் Message-ஐ பார்த்துவிட்டு ஏன் Reply செய்யவில்லை?”
“Online-ல் இருந்தும் என்னிடம் பேசவில்லை ஏன்?” “என் புகைப்படத்தை Like செய்யவில்லை ஏன்?” என்று சந்தேகங்கள் தொடங்குகின்றன. ஒரு சிறிய ‘Blue Tick’ கூட சில நேரங்களில் பெரிய சண்டைக்குக் காரணமாகிறது. தொழில்நுட்பம் தகவல் பரிமாற்றத்தை வேகப்படுத்தியது. ஆனால் சில நேரங்களில் சந்தேகங்களையும் அதே வேகத்தில் பரப்புகிறது.

சமூக வலைதளம்: உறவா? ஒப்பீடா?
மற்றொரு பிரச்சினை ‘ஒப்பீடு’. சமூக வலைதளத்தில் எல்லோரும் தங்களுடைய வாழ்க்கையின் அழகான பகுதிகளை மட்டுமே காட்டுகிறார்கள். ஒருவர் வெளிநாட்டுப் பயணத்தைப் பதிவிடுகிறார். மற்றொருவர் புதிய கார் வாங்கியதைப் பதிவிடுகிறார். இன்னொருவர் குடும்பத்துடன் மகிழ்ச்சியாக இருக்கும் புகைப்படத்தைப் பதிவிடுகிறார். அதைப் பார்க்கும் ஒருவர்,
“என் வாழ்க்கை மட்டும் ஏன் இப்படியில்லை?” என்று நினைக்கத் தொடங்குகிறார்.
அந்த ஒப்பீடு குடும்பத்திலும் நுழைகிறது. கணவன் மனைவியை மற்றவர்களுடன் ஒப்பிடுகிறார். பெற்றோர் தங்கள் குழந்தைகளை மற்ற குழந்தைகளுடன் ஒப்பிடுகிறார்கள். குழந்தைகள் தங்கள் வாழ்க்கையை நண்பர்களின் வாழ்க்கையுடன் ஒப்பிடுகிறார்கள். உறவு என்பது புரிதலாக இருக்க வேண்டிய இடத்தில், போட்டியாக மாறத் தொடங்குகிறது.

முதியோருக்கு தொழில்நுட்பம் – வரமா, சாபமா?
தொழில்நுட்பத்தால் அதிகம் பாதிக்கப்படுபவர்களில் முதியோரும் ஒருவர். வெளிநாட்டில் இருக்கும் மகனின் முகத்தை வீடியோ அழைப்பில் பார்த்து மகிழும் வயதான தாய்க்கு தொழில்நுட்பம் ஒரு வரம். ஆனால் அதே மகன் அருகில் இருந்தபோது தாயுடன் பேசாமல், அவளுக்குப் பதிலாக ஒரு வீடியோ அழைப்பை மட்டும் செய்துகொண்டிருந்தால்? அது உறவின் வளர்ச்சி அல்ல. உறவைத் தொழில்நுட்பத்திடம் ஒப்படைத்துவிடுவது. ஒரு தாய்க்கு மகனின் குரல் மட்டும் தேவையில்லை. அவள் சொல்லும் அதே கதையை பத்தாவது முறையாகக் கேட்டுக்கொண்டிருக்கும் ஒரு மகனின் பொறுமையும் தேவை. அதை எந்த App-மும் கொடுக்க முடியாது.

ஆனால் தொழில்நுட்பம் உறவுகளைப் பெருக்கிய தருணங்களும் உண்டு
இதன் மறுபக்கத்தையும் மறந்துவிடக் கூடாது. வெளிநாட்டில் வேலை செய்யும் மகன், தினமும் வீடியோ அழைப்பில் தாயின் முகத்தைப் பார்க்கிறான். தொலைதூரத்தில் இருக்கும் தாத்தா, தனது பேரக்குழந்தையின் முதல் நடையை வீடியோ அழைப்பில் பார்க்கிறார். வேறு நகரங்களில் வசிக்கும் சகோதரர்கள் குடும்பக் குழுவில் தொடர்ந்து தொடர்பில் இருக்கிறார்கள். பல ஆண்டுகளாகத் தொடர்பு இல்லாத பள்ளி நண்பர்கள் சமூக வலைதளத்தின் மூலம் மீண்டும் ஒன்றிணைகிறார்கள். அவசர நேரங்களில் ஒரு தொலைபேசி அழைப்பு உயிரைக் காப்பாற்றும் அளவுக்கு முக்கியமானதாகிறது. பேரிடர் காலங்களில் ஒருவருக்கொருவர் உதவி தேவைப்படும்போது சமூக வலைதளங்கள் தகவல்களை விரைவாகப் பரப்புகின்றன. தொலைவில் இருக்கும் உறவினரின் திருமணம், குழந்தையின் பிறந்தநாள், குடும்ப விழா போன்றவற்றில் நேரடியாகக் கலந்து கொள்ள முடியாதவர்களையும் வீடியோ அழைப்புகள் இணைக்கின்றன. இவற்றை மறுக்க முடியாது.
தொழில்நுட்பம் தூரத்தை குறைத்திருக்கிறது. ஆனால் அதே நேரத்தில் சில சமயங்களில் உறவுகளுக்குள் உள்ள உணர்வுத் தூரத்தை அதிகரித்திருக்கிறது.

பிரச்சினை தொழில்நுட்பத்தில் இல்லை; பயன்பாட்டில் இருக்கிறது
கத்தி சமையலுக்கும் பயன்படும். காயப்படுத்தவும் பயன்படும். அதேபோல தொழில்நுட்பமும் ஒரு கருவிதான். மகனைத் தொடர்புகொள்ள பயன்படுத்தப்படும் செல்போன், மகனிடமிருந்து நம்மைத் தூரப்படுத்தவும் முடியும். தாயின் குரலைக் கேட்க உதவும் வீடியோ அழைப்பு, நம் அருகில் அமர்ந்திருக்கும் தாயுடன் பேசுவதை மறக்கச் செய்யவும் முடியும். எனவே கேள்வி,
“தொழில்நுட்பம் உறவுகளை உடைக்கிறதா?”
என்பது மட்டுமல்ல.
“தொழில்நுட்பத்தைவிட நம் உறவுகளுக்கு நாம் அதிக மதிப்பு கொடுக்கிறோமா?”
என்பதுதான் முக்கியமான கேள்வி.

ஒரு சிறிய மாற்றம் போதும்
ஒரு குடும்பம் தினமும் குறைந்தது அரை மணி நேரம் செல்போன்களை ஒதுக்கிவிட்டு ஒன்றாக அமரலாம். உணவு நேரத்தில் மொபைல் வேண்டாம் என்று முடிவு செய்யலாம்.
வாரத்திற்கு ஒருநாள் குடும்பமாக நேரில் பேசலாம். நண்பரின் பிரச்சினைக்கு ஒரு ‘Like’ போடுவதற்குப் பதிலாக ஒரு தொலைபேசி அழைப்பு செய்யலாம். வயதான பெற்றோரிடம் தினமும் சில நிமிடங்கள் பேசலாம். குழந்தைகள் பேசும்போது அவர்களைப் பார்க்கலாம்; அவர்கள் பேசிக்கொண்டிருக்கும்போது செல்போனைப் பார்க்காமல் இருக்கலாம்.
“எப்படி இருக்கிறாய்?” என்று கேட்பதை வழக்கமாக்கலாம். ஏனெனில் உறவுகளுக்கு அதிகம் தேவைப்படுவது Internet connection அல்ல. Human connection.

முடிவாக…
தொழில்நுட்பம் மனிதர்களை இணைத்திருக்கிறது. அதே நேரத்தில் மனிதர்களைத் தனிமைப்படுத்தவும் செய்திருக்கிறது. ஒரு காலத்தில் தூரத்தில் இருந்தவர்கள் அருகில் வந்தார்கள். இன்று அருகில் இருப்பவர்கள் தூரமாகிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். ஒரு கையில் செல்போன் இருக்கட்டும். ஆனால் இன்னொரு கை அருகில் இருப்பவரின் கையைப் பிடித்திருக்க வேண்டும். திரையில் நூறு நண்பர்கள் இருக்கலாம். ஆனால் வாழ்க்கையில் நம்முடன் உட்கார்ந்து பேசும் இரண்டு பேர் இருந்தால் போதும். தொழில்நுட்பம் நம் உறவுகளை நிர்ணயிக்கக் கூடாது; நம் உறவுகளுக்குத் தொழில்நுட்பம் சேவை செய்ய வேண்டும். இல்லையென்றால் நாளை நாம் மிகப்பெரிய வலையமைப்பில் இணைந்திருந்தாலும், நம் வீட்டுக்குள் மட்டும் ஒருவருக்கொருவர் “No Network” ஆகிவிடுவோம்.