கூட்டத்தின் பின்னால் ஓடும் மனிதன்…. மா.அன்பரசு

ஒரு டிரெண்ட், ஒரு கட்சி, ஒரு சமூக உளவியல்

ஒருவர் 80களின் தோற்றத்தில் ஒரு புகைப்படத்தைப் பதிவிடுகிறார். அடுத்தவர் அதைப் பார்க்கிறார். “நன்றாக இருக்கிறதே!” என்று நினைக்கிறார். அவரும் தனது புகைப்படத்தை 80களின் பாணிக்கு மாற்றிப் பதிவிடுகிறார். அவரைப் பின்தொடர்பவர் அதைப் பார்க்கிறார். அவரும் செய்கிறார். இப்படியே ஒருவர் தொடங்கிய விஷயம் ஆயிரமாகி, லட்சமாகி, சமூக வலைதளத்தின் பொதுவான முகமாக மாறுகிறது.

இன்று சமூக வலைதளங்களில் பரவி வரும் 80s Retro Photo Trend இதற்குச் சமகால உதாரணம். AI தொழில்நுட்பத்தின் மூலம் ஒருவர் தன்னுடைய புகைப்படத்தை 1980களின் உடை, சிகை அலங்காரம், பின்னணி, ஒளியமைப்பு ஆகியவற்றுடன் உருவாக்கிப் பகிர்கிறார். சாதாரண பயனாளர்களிலிருந்து அரசியல்வாதிகள் வரை பலரும் இதில் இணைந்துள்ளனர். இது வெறும் புகைப்படப் போக்கு அல்ல. “மற்றவர்கள் செய்கிறார்கள்; நானும் செய்ய வேண்டும்” என்ற மனித உளவியலின் சிறிய கண்ணாடி.

கூட்டத்தைப் பின்பற்றுவது புதியதல்ல

மனிதன் சமூக விலங்கு. அவன் தனியாக முடிவெடுப்பதைவிட, தன்னைச் சுற்றியுள்ளவர்கள் எதைச் செய்கிறார்கள் என்பதைப் பார்த்து முடிவெடுக்கும் பழக்கம் கொண்டவன். இதையே உளவியலில் social proof அல்லது bandwagon effect போன்ற கருத்துகளால் விளக்குகின்றனர்.

ஒரு உணவகத்தின் முன் நீண்ட வரிசை இருந்தால், “இங்கே உணவு நன்றாக இருக்கும்” என்று நாம் நினைப்போம். ஆயிரம் பேர் ஒரு புத்தகத்தை வாங்கினால், “அது நல்ல புத்தகமாக இருக்க வேண்டும்” என்று கருதுவோம். ஒரு வீடியோவுக்கு பத்து லட்சம் பார்வைகள் இருந்தால், அதைப் பார்க்க வேண்டும் என்று தோன்றும்.
இதில் ஒரு முக்கியமான விஷயம் உள்ளது. நாம் அந்தப் பொருளின் தரத்தை முதலில் மதிப்பிடுவதில்லை; அதை ஏற்கனவே ஏற்றுக்கொண்டிருக்கும் மக்களின் எண்ணிக்கையை ஒரு குறிகாட்டியாகப் பயன்படுத்துகிறோம்.

2023-ல் Communication Research இதழில் வெளியான Wang, Chu & Huang ஆகியோரின் meta-analysis, 41 ஆய்வுகளில் இருந்து 161 effect sizes-ஐ ஒருங்கிணைத்து இதை ஆய்வு செய்தது. சமூக வலைதளங்களில் காணப்படும் likes, shares, endorsements போன்ற கூட்டத்தின் ஆதரவு குறியீடுகள் தகவலின் நம்பகத்தன்மை குறித்த மக்களின் மதிப்பீட்டில் நேர்மறையான தாக்கத்தை ஏற்படுத்தின. ஆனால் அந்த தாக்கம் சிறிய அளவிலேயே இருந்தது என்று கண்டறிந்தது. அதனால், இது இன்றைய தலைமுறையின் பிரச்சினை மட்டும் அல்ல. மனித சிந்தனையின் பழைய இயல்பு; சமூக ஊடகம் அதை வேகப்படுத்தியுள்ளது. ஆனால் சமூக ஊடகம் அதை ஆயிரம் மடங்கு பெரிதாக்குகிறது.

முன்பு ஒரு கிராமத்தில் ஒருவர் புதிய சட்டை அணிந்தால், சிலர் பார்த்து அடுத்த வாரம் அதே மாதிரி சட்டை வாங்குவார்கள். ஒரு திரைப்படத்தில் நடிகர் ஒரு குறிப்பிட்ட சிகை அலங்காரம் செய்தால், அது இளைஞர்களிடம் பரவும். ஒரு திருமணத்தில் புதிய வகை அலங்காரம் பார்த்தால், அடுத்த திருமணத்தில் அது மீண்டும் தோன்றும். இன்று அதற்கு Instagram, YouTube, Facebook, X, WhatsApp போன்ற தளங்கள் உள்ளன. முன்பு ஒரு மனிதனின் தாக்கம் அவனைச் சுற்றியுள்ள நூறு பேரிடம் இருந்திருக்கலாம். இன்று ஒரு பதிவின் தாக்கம் சில மணி நேரத்தில் லட்சக்கணக்கானவர்களைச் சென்றடைய முடிகிறது.

அதிலும் algorithm ஒரு முக்கியமான பங்காற்றுகிறது. அதிகமானோர் பார்த்ததை மீண்டும் மீண்டும் அதிகமானோருக்குக் காட்டுகிறது. அதிகமானோர் பகிர்ந்ததை மேலும் பலர் பார்க்கிறார்கள். இதனால் ஒரு கட்டத்தில் “இது எல்லா இடத்திலும் இருக்கிறது” என்ற தோற்றம் உருவாகிறது. உண்மையில் எல்லோரும் அதை விரும்ப வேண்டிய அவசியமில்லை. ஆனால் நம் திரையில் அது மீண்டும் மீண்டும் தோன்றுவதால், “எல்லோரும் இதைத்தான் செய்கிறார்கள்” என்ற மனநிலை உருவாகிறது.

80s டிரெண்டின் பின்னால் இருப்பது வெறும் ஃபேஷன் அல்ல
இங்கே இன்னொரு உளவியல் இருக்கிறது – நினைவலை (nostalgia).
80களை நேரடியாக அனுபவித்தவர்கள் தங்கள் இளமை அல்லது குடும்ப நினைவுகளை அதில் பார்க்கிறார்கள். அந்தக் காலத்தை நேரில் அறியாத இளைஞர்கள்கூட பழைய திரைப்படங்கள், பாடல்கள், உடைகள், புகைப்படங்கள் மூலம் உருவாக்கப்பட்ட ஒரு “கற்பனை கடந்தகாலத்தை” ரசிக்கிறார்கள். அதனால் 80s புகைப்படம் என்பது ஒரு புகைப்பட மாற்றம் மட்டுமல்ல.

“நான் வேறு காலத்தில் இருந்திருந்தால் எப்படி இருந்திருப்பேன்?”
என்ற தனிப்பட்ட கற்பனையையும் அது நிறைவேற்றுகிறது. இதனால்தான் ஒரே trend-ல் ஆயிரக்கணக்கானவர்கள் பங்கேற்றாலும், ஒவ்வொருவருக்கும் அது தனிப்பட்ட அனுபவமாகத் தோன்றுகிறது.

“நான் பின்தங்கிவிடக்கூடாது” என்ற பயம்

இதில் FOMO – Fear of Missing Out என்பதும் செயல்படுகிறது. நண்பர்கள் அனைவரும் ஒரு trend-ல் புகைப்படம் பதிவிடும்போது, ஒருவர் மட்டும் பதிவிடவில்லை என்றால், “நான் மட்டும் ஏன் செய்யவில்லை?” என்ற எண்ணம் வருகிறது. இதனால் முதலில் பிடிக்காத விஷயத்தைக்கூட ஒருவர் செய்து பார்க்கலாம். இதுதான் டிரெண்ட்களின் வேகம்.
ஒருவர் தொடங்குகிறார்.
சிலர் ரசிக்கிறார்கள்.
பலர் பின்பற்றுகிறார்கள்.
பின்பற்றுபவர்களின் எண்ணிக்கை அதிகரித்ததும் அது சமூக நெறியாக மாறுகிறது.

இதே உளவியல் அரசியலிலும் இருக்கிறதா?
இங்கே தமிழக அரசியலை எடுத்துக்கொள்ளலாம்.
தமிழக வெற்றிக் கழகம் (த.வெ.க.) போன்ற புதிய அரசியல் இயக்கங்கள் உருவாகும்போது, ஒரு தனிநபரின் புகழ் மட்டும் போதுமானதாக இருப்பதில்லை. அவரைச் சுற்றி உருவாகும் அடையாளம், ரசிகர் வலையமைப்பு, சமூக ஊடகப் பரவல், இளைஞர் ஈடுபாடு, மாற்றத்திற்கான எதிர்பார்ப்பு ஆகியவை ஒன்றாகச் செயல்படுகின்றன.

2026 சட்டமன்றத் தேர்தல் முடிவுகளில் த.வெ.க. பல தொகுதிகளில் வெற்றி பெற்றிருப்பதை இந்தியத் தேர்தல் ஆணையத்தின் முடிவுகளிலும் காணலாம். உதாரணமாக, கும்மிடிப்பூண்டி, பொன்னேரி, திருவள்ளூர், பூந்தமல்லி, ஆவடி, மதுரவாயல், அம்பத்தூர் உள்ளிட்ட தொகுதிகளில் த.வெ.க. வேட்பாளர்கள் வெற்றி பெற்றதாக தேர்தல் ஆணையத் தரவுகள் பதிவுசெய்கின்றன. இதை “மக்கள் கூட்டமாக ஒருவரைப் பின்பற்றிவிட்டார்கள்” என்று மட்டும் விளக்குவது தவறு.
அரசியலில் வாக்களிப்பது ஒரு சமூக உளவியல் செயலாக இருந்தாலும், அதில் கொள்கை, ஆட்சி மீதான அதிருப்தி, மாற்றத்திற்கான விருப்பம், தலைவரின் தனிப்பட்ட கவர்ச்சி, கட்சியின் அமைப்பு, கூட்டணி, உள்ளூர் வேட்பாளர், சாதி-சமூக இயக்கவியல், ஊடகப் பிரசாரம் போன்ற பல காரணிகள் ஒன்றாகச் செயல்படுகின்றன.

ஆனால் ஒரு விஷயம் மட்டும் தெளிவாக இருக்கிறது. ஒருவர் தனியாக ஒரு இயக்கத்தை உருவாக்க முடியாது; மக்கள் அதைத் தங்களுடைய அடையாளமாக ஏற்றுக்கொள்ளும்போதுதான் அது ஒரு சமூக சக்தியாக மாறுகிறது.

ரசிகனிலிருந்து அரசியல் குடிமகனாக

விஜய்யைச் சுற்றி பல ஆண்டுகளாக உருவான ரசிகர் மன்ற அமைப்புகள் சமூகப் பணிகள், நலத்திட்டங்கள், அரசியல் செயல்பாடுகள் போன்ற திசைகளில் நகர்ந்திருப்பது, ஒரு பிரபலத்தைச் சுற்றியிருந்த ரசிகர் அடையாளம் எவ்வாறு சமூக மற்றும் அரசியல் அடையாளமாக மாற்றப்பட முடியும் என்பதற்கான சுவாரஸ்யமான உதாரணம்.

இங்கேயும் “கூட்டத்தைப் பின்பற்றுதல்” மட்டும் காரணமல்ல.
முதலில் ஒருவர் “அவர் எனக்குப் பிடித்த நடிகர்” என்று நினைக்கிறார்.
பின்னர்,

“அவர் பேசும் விஷயங்கள் எனக்குப் பிடிக்கிறது.”
என்று மாறலாம்.
அதன்பிறகு,
“அவர் அரசியலில் மாற்றத்தை ஏற்படுத்தலாம்.”
என்ற நம்பிக்கை உருவாகலாம்.
இறுதியில்,
“இது என் அரசியல் அடையாளம்.”
என்று ஒருவர் உணரலாம்.

அதாவது, ரசிகர் மனநிலை → சமூக அடையாளம் → அரசியல் அடையாளம் என்ற மாற்றம் நிகழ முடியும்.

இதையே சமூக உளவியலில் group identity என்ற கோணத்தில் பார்க்கலாம். ஆனால் எல்லா கூட்டமும் உண்மையான பெரும்பான்மை அல்ல. இங்கே மிக முக்கியமான எச்சரிக்கை ஒன்று இருக்கிறது. சமூக ஊடகத்தில் அதிகமாகத் தெரிவது, சமூகத்தின் பெரும்பான்மை என்று அர்த்தமல்ல. ஒரு குறிப்பிட்ட கருத்தை விரும்பும் ஆயிரம் பேர் தினமும் அதை பதிவிட்டால், அந்தக் கருத்து பத்து லட்சம் பேரின் கருத்து போலத் தோன்றலாம். மாறாக, அந்தக் கருத்தை விரும்பாதவர்கள் அமைதியாக இருந்திருக்கலாம். இதனால் “டிரெண்டிங்” என்பது “உண்மை” என்பதற்குச் சமமல்ல.

அதேபோல்,
அதிக likes = சிறந்த கருத்து அல்ல.
அதிக shares = உண்மை அல்ல.
அதிக followers = அறிவு அல்ல.
அதிக கூட்டம் = சரியான முடிவு அல்ல.

இதுதான் இன்றைய டிஜிட்டல் சமூகத்தின் மிகப்பெரிய சவால்.
பண்பாடு இப்படித்தான் நகர்கிறது.

ஒரு காலத்தில் கிராமத் திருவிழாவில் ஒரே மாதிரியான ஆடைகள், பாடல்கள், விளையாட்டுகள் பரவின. பின்னர் சினிமா அந்தப் பணியைச் செய்தது. தொலைக்காட்சி அதை வேகப்படுத்தியது. இன்று சமூக ஊடகம் அதை நொடிகளில் செய்கிறது. அதனால் பண்பாடு அழிந்துவிட்டது என்று சொல்ல முடியாது. மாறாக, பண்பாடு உருவாகும் வேகம் அதிகரித்திருக்கிறது.
80s trend இதற்கு நல்ல உதாரணம். பழைய தலைமுறையின் நினைவுகள், புதிய தலைமுறையின் AI தொழில்நுட்பம், சமூக ஊடகத்தின் பகிர்வு கலாசாரம் – இந்த மூன்றும் சேர்ந்து ஒரு புதிய பண்பாட்டு நிகழ்வை உருவாக்கியிருக்கின்றன.
அப்படியானால் மக்களின் சிந்தனை மாறிவிட்டதா?
ஆம் – மாறியிருக்கிறது.

ஆனால் அதே நேரத்தில் இல்லை – அடிப்படையில் மாறவில்லை.
மனிதனுக்கு கூட்டத்துடன் இணைந்து செல்லும் விருப்பம் எப்போதும் இருந்திருக்கிறது. சமூக அங்கீகாரம் வேண்டும். தனிமைப்பட விரும்புவதில்லை. பிறர் ஏற்றுக்கொள்ளும் விஷயத்தை ஏற்றுக்கொள்வது பாதுகாப்பாகத் தோன்றுகிறது. மாறியிருப்பது சிந்தனையின் வேகம், பரவலின் வேகம், பின்பற்றுதலின் அளவு அவ்வளவே. முன்பு ஒருவர் பத்து பேரைப் பார்த்து முடிவு செய்தார். இன்று அவர் பத்து லட்சம் பேரின் likes, comments, shares, reels, memes ஆகியவற்றைப் பார்த்து முடிவு செய்கிறார். இதுதான் பெரிய மாற்றம்.
இறுதியில்…

மனிதன் கூட்டத்தைப் பின்பற்றுகிறான் என்பதற்காக அவன் சிந்திக்கவே இல்லை என்று கூற முடியாது. சில நேரங்களில் கூட்டத்தைப் பின்பற்றுவது சமூக இணைப்பு.

சில நேரங்களில் அது பாதுகாப்பு.
சில நேரங்களில் பொழுதுபோக்கு.
சில நேரங்களில் அடையாளத் தேடல்.
சில நேரங்களில் மாற்றத்திற்கான நம்பிக்கை.

ஆனால் சில நேரங்களில் அது சிந்திக்காமல் பின்பற்றுதலாகவும் மாறிவிடுகிறது. எனவே பிரச்சினை “மக்கள் ஏன் ஒருவரைப் பின்பற்றுகிறார்கள்?” என்பதல்ல.
உண்மையான கேள்வி:

“நாம் எப்போது கூட்டத்துடன் செல்கிறோம்? எப்போது கூட்டத்தைக் கேள்வி கேட்கிறோம்?”

80s புகைப்படத்தைப் பதிவிடுவது பெரிய பிரச்சினையல்ல. ஒருவர் பதிவிட்டதால் நாமும் பதிவிடலாம். ஆனால் ஒரு கருத்தை, ஒரு செய்தியை, ஒரு அரசியல் வாக்குறுதியை, ஒரு தலைவரை, ஒரு இயக்கத்தை – “எல்லோரும் ஆதரிக்கிறார்கள்” என்பதற்காக மட்டும் ஆதரிக்கத் தொடங்கும்போதுதான் சிந்தனை ஆபத்தில் சிக்குகிறது.

கூட்டத்துடன் நடப்பது மனித இயல்பு.
கூட்டம் எங்கே செல்கிறது என்று ஒருமுறை திரும்பிப் பார்ப்பது – மனித அறிவு.