“அக்கினிக்குஞ்சு” – 16 ஆண்டுகள் அணையாத தீ!… சிபோ சிவகுமாரன் வாழ்த்துச் செய்தி

1991 காலங்களில் அச்சுப் பதிப்பாகப் பிறந்து, பின்னர் 2011 இல் அது இணையத்தளச் சஞ்சிகையாக வளர்ச்சிப் பெற்று, இன்று வரை அணையாத தீயாய் எரிகின்றது.

சர்வதேச அரசியல் முதல் தாயக மண்ணின் செய்தி வரை, பெரிய எழுத்தாளர்களின் கதைகள் முதல் சமூகங்களின் சிறிய சாதனைகள் வரை, “அக்கினிக்குஞ்சு” எதையும் விடவில்லை. விடாமல் எழுதியது. விடாமல் எரிந்தது.

இதில் இலங்கை, இந்தியா மற்றும் புலம்பெயர் நாடுகளில் உள்ள சிறந்த எழுத்தாளர்கள் எழுதி வருகிறார்கள், என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

ஒரு இதழை நடத்துவது என்பது வெறும் செய்தி போடுவதல்ல. அது ஒரு சமூகத்தின் நினைவாற்றலை காப்பாற்றுவது. சிதறிக்கிடக்கும் தமிழர்களை ஒரு பக்கத்தில் சந்திக்கவைப்பது.

இதனைத் திரு எஸ்.பாஸ்கர் அவர்கள் நன்றாகவே உணர்ந்திருந்தார்.

ஆஸ்திரேலியாவின் குளிரிலும்,
புலம்பெயர் வாழ்வின் சோர்விலும்,
“இதை மக்கள் படிப்பார்களா?”
என்ற சந்தேகத்திலும்,
எஸ். பாஸ்கர் அவர்களின்
கனவுத் தீ அணையவில்லை.

சிதறிய சமூகத்தை ஒன்றிணைக்க மேடை தேவையில்லை, மைக் தேவையில்லை.
ஒரு நம்பகமான இதழ் மட்டும் போதும், என்பதை அவர் முன்னமே புரிந்துக் கொண்டார்.

அதனால் தான் அவர் பேசவில்லை. எழுதினார், தொடர்ந்து எழுதினார். சலிக்காமல், சோர்வில்லாமல், பாராட்டுக்காகக் காத்திராமல்.

ஒரு அர்ப்பணிப்புள்ள மனிதனின் அமைதியான வேலை, அது எவ்வளவு கடினம் என்பது புலம்பெயர்ந்தவர்களுக்கு மட்டுமே தெரியும். ஏனென்றால் புலம்பெயர் வாழ்வில் ஒரு மனிதன் தினமும் இரண்டு போர் செய்கிறான்.

ஒன்று வாழ்க்கைக்காக. இன்னொன்று மொழிக்காக.

இரண்டையும் ஒரே நேரத்தில் செய்வது சாத்தியமா?

எஸ். பாஸ்கர் அவர்கள் பல ஆண்டுகளாக அது சாத்தியம், என்று நிரூபித்துக்கொண்டிருக்கிறார். வார்த்தைகளால் அல்ல, செயலால்.

சில மனிதர்களைப் பற்றி நாம் அதிகம் அறிவதில்லை. அவர்கள் மேடைகளில் நிற்பதில்லை. பேட்டிகள் கொடுப்பதில்லை. தங்களைப் பற்றி எழுதுவதில்லை. அவர்களின் செயல் மட்டுமே பேசும்.

எஸ். பாஸ்கர் அவர்கள் அந்த வகையைச் சேர்ந்தவர்.

சமூகத்தின் தேவை அறிந்து
“அக்கினிக்குஞ்சு” அவரின்
கைகளில் பிறந்தது.
அவரின் நேரத்தில் வளர்ந்தது.
அவரின் விடாமுயற்சியில் எரிந்தது.

இப்போது 16வது ஆண்டு விழா.

கலைஞர்கள் கொண்டாடப்படுவார்கள். மேடைகள் பேசும். படங்கள் எடுக்கப்படும்.
ஆனால் அந்த மேடைக்கு பின்னால், யாரோ ஒருவர் 16 ஆண்டுகளாகத்
திரை இல்லாமல் உழைத்தார், என்பதை நாம் மறக்கக்கூடாது.

16 ஆண்டுகள் என்பது என்ன?
அது சாதனையா?
கண்டிப்பாக.
அது தியாகமா?
நிச்சயமாக.

அந்நிய நாட்டின் நேரத்தில், வேறு மொழியின் சூழலில், வேறு வாழ்க்கையின் அழுத்தங்களுக்கு மத்தியில், தமிழ் மொழியைத் தினமும் காத்துக் கொண்டிருப்பதென்பது, சாதனை தான். தியாகம் தான்.

அவரை வாழ்த்த வார்த்தைகள் இல்லை. அக்கினிக்குஞ்சுக்கு வாழ்த்துகள்
வெறும் வார்த்தையில் அல்ல, வாசிப்பில், பகிர்வில், தொடர்வில்
இருக்க வேண்டும்.

ஏனென்றால் இந்த அக்கனியை உயிரோடு வைத்திருக்க வேண்டியப் பொறுப்பு நமக்கும் உண்டு.

என்றென்றும் நட்புடன்
சிபோ சிவகுமாரன் (Dipl.DFA)
(திரைப்பட இயக்குனர், எழுத்தாளர்)