கைவிடப்பட்ட குழந்தைகளின் தாய்…. மா. அன்பரசு
ஒரு பெண்ணின் கண்ணீரில் பிறந்த
ஆயிரம் குழந்தைகளின் சிரிப்பு…. சிந்து ஸ்ரீஹரி சப்கல்
சிந்து ஸ்ரீஹரி சப்கல்
“என்னை வாழ்க்கை கைவிட்டது. ஆனால், வாழ்க்கையால் கைவிடப்பட்ட குழந்தைகளை நான் கைவிட மாட்டேன்…” இந்த வார்த்தைகள் ஒரு சாதாரண பெண்ணின் உறுதிமொழி அல்ல. வாழ்க்கையின் அத்தனை கதவுகளும் அடைக்கப்பட்ட பிறகும், பிறருக்காக ஒரு கதவைத் திறந்து வைத்த ஒரு தாயின் குரல்.
மகாராஷ்டிராவின் ஒரு சிறிய கிராமத்தில் பிறந்த சிந்து ஸ்ரீஹரி சப்கல் என்ற பெண், பின்னாளில் இந்தியா முழுவதும் “அனாதைகளின் தாய்” என்று அழைக்கப்பட்டார். அவர் வாழ்ந்த வாழ்க்கை ஒரு திரைப்படக் கதை போலத் தோன்றலாம். ஆனால் அது கற்பனைக் கதை அல்ல. வறுமை, பசி, நிராகரிப்பு, தனிமை என ஒவ்வொரு துயரத்தையும் கடந்து உருவான உண்மையான வாழ்க்கைக் கதை.
அவருடைய வாழ்க்கையின் முடிவில், இந்தியக் குடியரசின் உயரிய சிவில் விருதுகளில் ஒன்றான பத்மஸ்ரீ, சமூகப்பணிக்காக அவரைத் தேடி வந்தது. 2021-ஆம் ஆண்டு குடியரசுத் தலைவர் ராம்நாத் கோவிந்த் அவர்களுக்கு பத்மஸ்ரீ விருதை வழங்கினார். ஆனால் அந்தப் பத்மஸ்ரீ பதக்கத்தின் பின்னால் இருந்த கதைதான் இன்னும் பெரியது.
நான்காம் வகுப்பிலேயே முடிந்த பள்ளிப் பயணம்
சிந்துதாய் மகாராஷ்டிராவின் வார்தா மாவட்டத்தில் பிறந்தார். வறுமையான குடும்பம். கல்வி தொடர்வதற்கான வசதி இல்லை. நான்காம் வகுப்புக்குப் பிறகு அவரது பள்ளிப் படிப்பு முடிந்துவிட்டது. மிக இளம் வயதிலேயே திருமணமும் நடைபெற்றது. பள்ளிக்கூடம் அவருக்கு நீண்ட காலம் துணையாக இருக்கவில்லை. ஆனால் வாழ்க்கை அவருக்கு வேறொரு பள்ளியைத் திறந்தது. அந்தப் பள்ளியில் பாடப்புத்தகங்கள் இல்லை.
பசி ஒரு பாடம்.
தனிமை ஒரு பாடம்.
அவமானம் ஒரு பாடம்.
போராட்டம் ஒரு பாடம். அந்தப் பள்ளியில் படித்துத் தேர்ச்சி பெற்றபோதுதான் சிந்து தாய் உருவானார்.
ஒரு இரவு… ஒரு பெண்… ஒரு குழந்தை
கர்ப்பிணியாக இருந்த சிந்துதாய் வாழ்க்கையின் மிகக் கொடூரமான கட்டத்தை எதிர்கொண்டார். கணவரால் வீட்டிலிருந்து வெளியேற்றப்பட்ட நிலையில், பிறந்த குழந்தையுடன் பாதுகாப்பற்ற சூழலில் வாழ வேண்டிய நிலை ஏற்பட்டது. ஒரு பெண்ணுக்கு அந்த நேரத்தில் தேவைப்படுவது அரவணைப்பு. ஆனால் அவருக்குக் கிடைத்தது நிராகரிப்பு.
தங்குவதற்கு வீடு இல்லை.
சாப்பிடுவதற்கு உணவு இல்லை.
குழந்தையைப் பாதுகாக்க வேண்டிய பொறுப்பு மட்டும் இருந்தது. அவர் பிச்சை எடுத்தார். ரயில் நிலையங்களில் நின்றார். கோயில்களின் வாசல்களில் நின்றார். கிடைத்ததை வைத்து குழந்தையை வளர்த்தார். அவருடைய வாழ்க்கையின் அந்தக் காலகட்டத்தைப் பற்றிய பதிவுகள், அவர் சந்தித்த துயரத்தின் தீவிரத்தை வெளிப்படுத்துகின்றன. ஆனால் அந்தப் பசியின் நாட்களில்தான் அவருக்குள் இன்னொரு கேள்வி பிறந்தது.
“நான் மட்டும் இப்படியா?” இல்லை. அவரைச் சுற்றிலும் இன்னும் பல குழந்தைகள் இருந்தனர். பெற்றோரை இழந்த குழந்தைகள். குடும்பத்தால் கைவிடப்பட்ட குழந்தைகள். வறுமையால் தெருவுக்கு வந்த குழந்தைகள். அவர்களைப் பார்த்தபோது சிந்துதாய்க்கு தன்னுடைய குழந்தை மட்டும் தெரியவில்லை. இந்தியாவின் ஆயிரக்கணக்கான குழந்தைகள் தெரிந்தார்கள்.
“என் குழந்தை மட்டும் அல்ல… எல்லா குழந்தைகளும்!”
ஒரு கட்டத்தில், சிந்துதாய் தன்னுடைய வாழ்க்கையின் பாதையை மாற்றிக்கொண்டார்.
“எனக்குப் பிறந்த குழந்தையை நான் பார்த்துக்கொள்வேன்” என்பது அவருடைய இலக்காக இருக்கவில்லை. “எந்தக் குழந்தையும் ஆதரவின்றி இருக்கக் கூடாது” என்பதே அவரது வாழ்க்கையின் நோக்கமாக மாறியது. ஆதரவற்ற குழந்தைகளைத் தன்னுடன் சேர்த்துக்கொண்டார். அவர்களுக்கு உணவு கொடுத்தார். தங்க இடம் கொடுத்தார். கல்வி வழங்கினார். அவர்கள் வளர்ந்து தங்களுடைய காலில் நிற்கும் வரை துணையாக இருந்தார். அதற்காக அவர் பல இடங்களுக்குச் சென்று மக்களிடம் உதவி கேட்டார். தனது சமூகப்பணிக்குத் தேவையான நிதியை பொதுக்கூட்டங்களில் பேசி, மக்களிடமிருந்து நன்கொடைகள் பெற்று திரட்டினார். அந்தப் பயணம் நாளடைவில் ஒரு பெரிய சமூக இயக்கமாக மாறியது.
அனாதை இல்லம் அல்ல… ஒரு குடும்பம்!
சிந்துதாய் உருவாக்கிய இடங்களில் குழந்தைகள் வெறும் “பயனாளிகள்” அல்ல.
அவர்கள் குழந்தைகள். அவர் அவர்களுக்கு நிர்வாகியாக இருக்கவில்லை.
அம்மாவாக இருந்தார். அதனால்தான் அவரைச் சுற்றியிருந்த குழந்தைகள் அவரை “மை” என்று அழைத்தனர். மராத்தியில் “மை” என்றால் தாய். அவரது சமூகப்பணியின் பல அமைப்புகள் பின்னாளில் குழந்தைகளுக்கான தங்குமிடம், கல்வி, உணவு மற்றும் வாழ்க்கைத் திறன்களை வழங்கும் பணியில் ஈடுபட்டன.
அவரது வாழ்க்கையைப் பற்றிய அமைப்புகளின் பதிவுகளின்படி, ஆயிரக்கணக்கான ஆதரவற்ற குழந்தைகளை அவர் வளர்த்துள்ளார். எண்ணிக்கையில் வெவ்வேறு நிறுவனப் பதிவுகள் உள்ளன; சில பதிவுகள் 1,500-க்கும் மேற்பட்ட குழந்தைகளையும், அவரது அறக்கட்டளை 2,100-க்கும் மேற்பட்ட குழந்தைகளையும் குறிப்பிடுகின்றன.
எண்ணிக்கை எதுவாக இருந்தாலும், ஒரு விஷயம் மட்டும் மறுக்க முடியாதது: அவர் தனது வாழ்க்கையைத் தனக்காக வாழவில்லை.
தன் குழந்தையையும் தியாகம் செய்த தாய்
சிந்துதாயின் வாழ்க்கையில் இன்னொரு வலி நிறைந்த முடிவு இருந்தது. தனக்குப் பிறந்த மகள் மமதாவை, தன்னுடன் வளர்ந்த மற்ற குழந்தைகளிடம் எந்தப் பாகுபாடும் ஏற்பட்டுவிடக் கூடாது என்ற எண்ணத்தில், வேறு ஒரு நிறுவனத்தின் பாதுகாப்பில் வளர அனுப்பியதாக அவருடைய அமைப்புகள் தெரிவிக்கின்றன. இதைக் கேட்கும்போது மனம் கனக்கிறது. ஒரு தாய் தன் குழந்தையைத் தன்னிடமிருந்து பிரிப்பது எவ்வளவு கடினம்? ஆனால் சிந்துதாய்க்கு தாய்மை என்பது தன் குழந்தையோடு மட்டும் முடிந்து போகக்கூடாது. அவளுடைய தாய்மை எல்லா குழந்தைகளையும் உள்ளடக்கியதாக இருக்க வேண்டும்.
கைவிட்ட கணவரையே… குழந்தையாக ஏற்றுக்கொண்ட தாய்
சிந்துதாயின் வாழ்க்கையில் காலம் செய்த ஒரு வித்தியாசமான திருப்பமும் இருந்தது.
ஒருகாலத்தில் தன்னை கைவிட்ட கணவர், பின்னாளில் தனிமையில் இருந்தபோது, சிந்துதாய் அவரைத் தன்னுடைய இல்லத்துக்கு அழைத்ததாக அவரது அறக்கட்டளைப் பதிவு செய்கிறது. ஆனால் கணவனாக அல்ல.
“என் மூத்த குழந்தை” என்று அவரை அறிமுகப்படுத்தினார்.
இதுதான் சிந்துதாயின் மனம். பழிவாங்கும் வாய்ப்பு கிடைத்தபோது பழிவாங்கவில்லை. கடந்த காலத்தை நினைத்து வெறுப்பை வளர்க்கவில்லை. தன்னை காயப்படுத்தியவரையும் மனிதராகப் பார்த்தார். அதுதான் அவருடைய தாய்மையின் விசாலம்.
விருதுகள் கதவைத் தட்டத் தொடங்கிய காலம்
ஒரு காலத்தில் உதவிக்காக வீடு வீடாகச் சென்ற அந்தப் பெண்ணின் பெயரைச் சொல்லி, பின்னாளில் விருதுகள் வழங்கப்பட்டன. அவருக்கு நாரி சக்தி புரஸ்கார், மதர் தெரசா விருது, அஹில்யாபாய் ஹோல்கர் விருது, ரியல் ஹீரோஸ் விருது உள்ளிட்ட பல்வேறு அங்கீகாரங்கள் கிடைத்தன. ஆனால் எல்லாவற்றையும் தாண்டி இந்தியாவின் மிக முக்கியமான தேசிய அங்கீகாரம் அவரை வந்தடைந்தது.
2021 – பத்மஸ்ரீ
சமூகப்பணிக்காக சிந்து சப்கலுக்கு 2021-ஆம் ஆண்டு பத்மஸ்ரீ விருது வழங்கப்பட்டது. குடியரசுத் தலைவர் ராம்நாத் கோவிந்த் அவர்களுக்கு இந்த விருதை வழங்கினார்.
அது ஒரு பதக்கம் மட்டுமல்ல. ரயில் நிலையங்களில் பசியோடு நின்ற ஒரு பெண்ணின் வாழ்க்கைக்கு நாடு அளித்த அங்கீகாரம். கைவிடப்பட்ட ஒரு பெண்ணின் கைகளில், நாடு ஒரு பதக்கத்தை வைத்த நாள். ஆனால் சிந்துதாயின் வாழ்க்கையைப் புரிந்துகொண்டால் ஒரு விஷயம் தெரியும்.
அவள் பெற்ற குழந்தைகள் என்ன ஆனார்கள்?
ஒரு சமூகப் பணியாளரின் வெற்றியை எப்படிக் கணக்கிடுவது?
அவர் பெற்ற விருதுகளின் எண்ணிக்கையாலா?
அவரது பெயரில் தொடங்கப்பட்ட நிறுவனங்களின் எண்ணிக்கையாலா?
அல்லது அவர் மாற்றிய மனிதர்களின் வாழ்க்கையாலா?
சிந்துதாயின் வாழ்க்கையில் மூன்றாவது அளவுகோல்தான் பொருத்தமானது.
அவரது குழந்தைகளில் பலர் பின்னாளில் கல்வி கற்று பல்வேறு துறைகளில் நிலைபெற்றதாக அவரது அமைப்புகள் தெரிவிக்கின்றன. அவருடைய பணியின் நோக்கமே குழந்தைகள் கல்வி பெற்று, வேலை பெற்று, சுயமாக வாழ்க்கையை அமைத்துக்கொள்ளும் வரை அவர்களுக்கு ஆதரவளிப்பதாக இருந்தது. ஒரு குழந்தையைப் பிச்சை எடுக்கும் நிலையிலிருந்து புத்தகம் படிக்கும் நிலைக்கு அழைத்துச் செல்வது…
ஒரு குழந்தையை தெருவிலிருந்து ஒரு தொழிலுக்கு அழைத்துச் செல்வது…
ஒரு குழந்தைக்கு “நீ யாருக்கும் தேவையில்லாதவன் அல்ல” என்று உணர்த்துவது… இவையெல்லாம் எந்தப் பதக்கத்தாலும் அளவிட முடியாத சாதனைகள்.
ஒரு வாழ்க்கை… பல தலைமுறைகள் சிந்துதாய் சப்கல் 2022 ஜனவரி 4 அன்று மறைந்தார். அவரது மறைவுக்குப் பிறகு இந்தியப் பிரதமர் நரேந்திர மோடியும் அவரது சமூகப்பணியையும், குழந்தைகள் மற்றும் விளிம்புநிலை மக்களுக்காக அவர் செய்த பணியையும் நினைவுகூர்ந்தார். ஒரு மனிதர் இறக்கலாம். ஆனால் ஒரு நல்ல செயல் இறப்பதில்லை. ஒரு தாய் மறையலாம். ஆனால் அவர் வளர்த்த குழந்தைகளின் வாழ்க்கையில் அந்தத் தாய்மை தொடர்ந்து வாழும். சிந்துதாய் சப்கலின் வாழ்க்கை நமக்கு ஒரு முக்கியமான உண்மையைச் சொல்கிறது.
நமக்கு நேர்ந்த துன்பம் நம்மை அழிக்க வேண்டியதில்லை. அதே துன்பம் இன்னொருவருக்கு வராமல் காப்பாற்றும் சக்தியாகவும் மாறலாம்.
அவர் கைவிடப்பட்டார். ஆனால் யாரையும் கைவிடவில்லை.
அவரிடம் வீடு இல்லை. ஆனால் ஆயிரக்கணக்கான குழந்தைகளுக்கு வீடாக மாறினார்.
அவரிடம் பணம் இல்லை. ஆனால் அன்பைத் தானமாகக் கொடுத்தார்.
அவரிடம் அதிகாரம் இல்லை. ஆனால் ஆயிரக்கணக்கான வாழ்க்கைகளில் மாற்றத்தை ஏற்படுத்தினார்.
இறுதியில் நாடு அவருக்கு “பத்மஸ்ரீ” வழங்கியது.
ஆனால் சிந்துதாயின் வாழ்க்கையை அறிந்தவர்களுக்கு தெரியும் அவருடைய மார்பில் தொங்கிய பத்மஸ்ரீயைவிட, “மை…” என்று அவரை அழைத்த குழந்தைகளின் குரல்தான் அவருக்குக் கிடைத்த மிகப்பெரிய விருது. அந்தக் குரல் இருக்கும் வரை, சிந்து ஸ்ரீஹரி சப்கல் மறைய மாட்டார். அவர் ஒரு பெயர் அல்ல. கைவிடப்பட்ட குழந்தைகளுக்காக திறந்து வைக்கப்பட்ட ஒரு தாயின் கதவு.
