NPP அரசாங்கத்தின் 2 ஆண்டுகள்; இலங்கை சமமான குடியுரிமைக்குத் தள்ளிச் சென்றதா?…. ராஜ் சிவநாதன்

ராஜ் சிவநாதன், மெல்பேர்ன், அவுஸ்திரேலியா

NPP அரசாங்கம் ஆட்சியில் இரண்டு ஆண்டுகளை நிறைவு செய்யும் இந்த தருணத்தில், இலங்கைக்கு முன் நிற்கும் கேள்வி, இந்த அரசாங்கம் முந்தைய ஆட்சிகளைவிட வேறுபட்ட முறையில் ஆட்சி செய்ததா என்பதற்குள் மட்டும் அடங்கிவிட முடியாது. அது நாட்டின் ஆழமான அரசியல் கலாச்சாரத்தை மாற்றியுள்ளதா என்பதே முக்கியமான கேள்வி.

ஒரு வெற்றிகரமான ஜனநாயகம் தேர்தல்கள், நாடாளுமன்ற பெரும்பான்மை அல்லது பிரபலமான அரசியல் கோஷங்களால் மட்டும் அளவிடப்பட முடியாது. பெரும்பான்மையினர் அவசரமாக கருதாத நேரங்களிலும், சிறுபான்மையினரின் சம உரிமைகள், கண்ணியம், நிலம், மொழி மற்றும் அரசியல் குரலை அரசு பாதுகாக்கிறதா என்பதில்தான் ஜனநாயகத்தின் உண்மையான தரம் தெரியும்.

அவுஸ்திரேலியா, கனடா, நியூசிலாந்து, ஐக்கிய இராச்சியம் மற்றும் அமெரிக்கா போன்ற நாடுகள் குறைபாடற்ற சமுதாயங்கள் அல்ல. அவற்றுக்கும் இனவெறி, ஒதுக்கல் மற்றும் சமத்துவமின்மை போன்ற வரலாறுகள் உள்ளன. ஆனால் அவற்றின் நவீன அரசியலமைப்பு மற்றும் அரசியல் கலாச்சாரம் ஒரு முக்கியமான குடியுரிமை கோட்பாட்டை அடிப்படையாகக் கொண்டுள்ளது: குடியுரிமை என்பது ஒருவரின் இனம், மதம், மொழி அல்லது இனப் பெரும்பான்மை சார்ந்ததாக இருக்கக்கூடாது. பல்வேறு பின்னணியிலிருந்து வரும் மக்கள் ஒரே தேசத்தில் சமமான குடிமக்களாகச் சேர்ந்திருக்க வேண்டும் என்பதே அந்த அடிப்படை எண்ணம்.

என் பார்வையில், இதுவே ஒரு வெற்றிகரமான ஜனநாயகத்தின் அடிப்படைச் சோதனைகளில் ஒன்றாகும். ஜனநாயகம் என்பது சில ஆண்டுகளுக்கு ஒருமுறை வாக்களிக்கும் உரிமை மட்டுமல்ல. ஒவ்வொரு சமூகமும் கண்ணியம், பாதுகாப்பு மற்றும் சட்டத்தின் கீழ் சம அங்கீகாரத்துடன் வாழும் திறன் கொண்டிருக்க வேண்டும். சிறுபான்மையினர் தங்களின் நிலம், மொழி, அரசியல் உரிமைகள் மற்றும் அடிப்படை கண்ணியத்திற்காக தொடர்ந்து வேண்டிக் கொண்டிருக்க வேண்டிய நிலை இருந்தால், ஜனநாயகம் வெறும் எண்ணிக்கை விளையாட்டாக மாறிவிடும்.

இலங்கை பல தசாப்தங்களாக தேர்தல்களை நடத்தியுள்ளது. அரசாங்கங்கள் மாறியுள்ளன. கட்சிகள் எழுந்தும் வீழ்ந்தும் உள்ளன. தலைவர்கள் “புதிய அரசியல் காலம்” என்று வாக்குறுதி அளித்துள்ளனர். ஆனால் ஆழமான பிரச்சினை தொடர்கிறது: அரசு பல நேரங்களில் பெரும்பான்மை சமூகத்திற்கே நாட்டின் மீது மேலான உரிமை உள்ளது என்ற மனப்பான்மையோடு செயல்பட்டுள்ளது. ஒற்றுமை பற்றி பேசும் அரசாங்கங்களை தமிழர்கள், முஸ்லிம்கள் மற்றும் பிற சிறுபான்மையினர் நம்புமாறு கேட்டுக்கொள்ளப்பட்டுள்ளனர்; ஆனால் அதிகார அமைப்புகள் தொடர்ந்து மையப்படுத்தப்பட்டும் பெரும்பான்மை ஆதிக்கத்துடனும் இருந்து வருகின்றன.

NPP அரசு அமைப்பு மாற்றம், ஊழல் எதிர்ப்பு, சமத்துவம், வெளிப்படைத்தன்மை மற்றும் புதிய அரசியல் கலாச்சாரம் ஆகியவற்றை வாக்குறுதி அளித்து ஆட்சிக்கு வந்தது. சிறுபான்மையினரையும் உள்ளடக்கிய பலர், இந்த அரசாங்கம் இலங்கையை முந்தைய ஆட்சிகளின் தோல்விகளிலிருந்து விலக்கிச் செல்லும் என்று நம்ப விரும்பினர். ஆனால் இரண்டு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, உண்மையான சோதனை இனி மாற்றத்தின் மொழி அல்ல. NPP இலங்கையை அதிக சமத்துவமுள்ள குடியுரிமை ஜனநாயகமாக மாற்றியுள்ளதா என்பதே உண்மையான சோதனை.

அந்த சோதனையில் இன்னும் கடுமையான கேள்விகள் உள்ளன.

மாகாண சபைத் தேர்தல்கள் இன்னும் மீண்டும் நடத்தப்படவில்லை. 13வது திருத்தம் அரசியலமைப்பில் தொடர்ந்து உள்ளது. ஆனால் அதன் நடைமுறை அமலாக்கம் தொடர்ந்து தாமதப்படுத்தப்படுகிறது, பலவீனப்படுத்தப்படுகிறது அல்லது தவிர்க்கப்படுகிறது. தமிழ் மக்களுக்கு அதிகாரப் பகிர்வு என்பது ஒரு சின்னமாக மட்டும் பார்க்கப்பட முடியாது. அது நாட்டின் அரசியலமைப்பு அமைப்பின் ஒரு பகுதியாகும். நிலம், கல்வி, அபிவிருத்தி, விவசாயம், கலாச்சாரம் மற்றும் உள்ளூர் ஆட்சி தொடர்பான முடிவுகளில் சமூகங்கள் பங்கேற்கக் கூடிய குறைந்தபட்ச அரசியல் அமைப்பாகும்.

அரசாங்கம் ஜனநாயகத்தை உண்மையாக மதிப்பதாக இருந்தால், மக்களின் விருப்பத்தை மதிக்கிறோம் என்று கூறிக்கொண்டே மாகாண சபைத் தேர்தல்களை முடிவில்லாமல் ஒத்திவைக்க முடியாது. ஜனநாயகம் தேர்வு செய்யப்பட்ட நேரங்களில் மட்டும் செயல்படும் ஒன்றாக இருக்க முடியாது. தேசியத் தேர்தல்கள் முக்கியமானவை என்றால், மாகாண ஜனநாயகமும் அதே அளவு முக்கியமானது. இலங்கையின் அரசியலமைப்பு அமைப்புக்குள் ஏற்கனவே அங்கீகரிக்கப்பட்டுள்ள உரிமைகளுக்காக வடக்கு மற்றும் கிழக்கு மக்கள் முடிவில்லாமல் காத்திருக்கச் சொல்லப்பட முடியாது.

நிலப் பிரச்சினையும் ஒரு முக்கியமான சோதனையாகும். அரசு நில விடுவிப்பு குறித்த அறிவிப்புகள் கவனமாக ஆய்வு செய்யப்பட வேண்டும். அண்மைக் கலந்துரையாடல்களில் முன்னாள் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் எம்.ஏ. சுமந்திரன் கூறியதுபோல, “நில விடுவிப்பு” எனக் காட்டப்படுவதில் பெரும்பாலானவை உண்மையான புதிய விடுவிப்புகள் அல்ல; முன்பே அடையாளப்படுத்தப்பட்ட அல்லது முன்பு விடுவிக்கப்பட்டதாகக் கூறப்பட்ட நிலங்களின் மறுபட்டியலிடல் அல்லது மறுவிடுவிப்பாக இருக்கலாம். சில இடங்களில் மக்கள் இன்னும் நடைமுறையில் நிலத்திற்குத் திரும்ப முடியாத நிலையும் உள்ளது. நிலம் அறிவிப்பாக மட்டும் இருந்து, மக்கள் அதை அணுகவும், பயன்படுத்தவும், பயிரிடவும், வாழவும், வாழ்க்கையை மீண்டும் கட்டியெழுப்பவும் முடியாவிட்டால், அது அர்த்தமுள்ள நீதி அல்ல.

இடம்பெயர்ந்தும் பாதிக்கப்பட்டும் உள்ள தமிழ் குடும்பங்களுக்கு நிலம் என்பது வெறும் சொத்து அல்ல. அது நினைவு, வாழ்வாதாரம், அடையாளம் மற்றும் உயிர்வாழ்வுடன் சம்பந்தப்பட்ட ஒன்று. சமத்துவத்திற்கு உறுதிபூண்ட அரசு தெளிவான விவரங்களை வழங்க வேண்டும்: எத்தனை ஏக்கர் நிலம் புதிதாக விடுவிக்கப்பட்டது? அவை எங்கு உள்ளன? மக்களுக்கு உண்மையான அணுகல் உள்ளதா? இராணுவ அல்லது அரச கட்டுப்பாடுகள் இன்னும் உள்ளனவா? இத்தகைய வெளிப்படைத்தன்மை இல்லாமல், நில விடுவிப்பு ஜனநாயகச் சீரமைப்பாக இல்லாமல் அரசியல் கோஷமாக மாறிவிடும்.

அதே பிரச்சினை அபிவிருத்தியிலும் தெரிகிறது. வடக்கு மற்றும் கிழக்கில் பல அறிவிப்புகள், அடிக்கல் நாட்டும் விழாக்கள் மற்றும் வாக்குறுதிகள் இடம்பெற்றுள்ளன. ஆனால் நிறைவேற்றப்பட்ட நடைமுறை முடிவுகள் மிகக் குறைவு. காங்கேசன்துறை துறைமுகம், பலாலி/யாழ்ப்பாண விமான நிலையம், தொழில்துறை மண்டலங்கள், BOI தொடர்பான முயற்சிகள், மீன்பிடி அபிவிருத்தி, சுற்றுலா உட்கட்டமைப்பு மற்றும் பிற பொருளாதாரத் திட்டங்கள் இன்னும் மெதுவாக நகர்கின்றன அல்லது நின்றுபோயுள்ளன. சில நேரங்களில் மக்கள் விழாக்கள், பதாகைகள் மற்றும் உரைகளைப் பார்க்கிறார்கள்; ஆனால் தரையில் நடைமுறை மாற்றம் இல்லை.

இதனால் அரசு உண்மையான அபிவிருத்தியைவிட அடையாள அரசியலிலும் விழா அரசியலிலும் அதிக ஆர்வம் காட்டுகிறது என்ற விரக்தி உருவாகியுள்ளது. வடக்கு மற்றும் கிழக்குக்கு விழா அரசியல் தேவையில்லை. செயல்படும் துறைமுகங்கள், சரியான விமான நிலையங்கள், ஏற்றுமதி வாயில்கள், தொழில் வசதிகள், முதலீட்டு மண்டலங்கள், சுற்றுலா உட்கட்டமைப்பு, உள்ளூர் வேலைவாய்ப்பு மற்றும் பொருளாதார இணைப்பு தேவை. இவை இல்லாமல் சமத்துவம் வெறும் கோட்பாடாகவே இருக்கும்.

NPP அரசு எல்லா மாகாணங்களையும் சமமாக நடத்துவதாக அடிக்கடி கூறுகிறது. அது வரவேற்கத்தக்க கொள்கை. ஆனால் சமத்துவம் என்பது வரலாற்று அநீதிகளைப் புறக்கணிப்பதாக இருக்க முடியாது. வடக்கு மற்றும் கிழக்கு போர், இடம்பெயர்வு, இராணுவமயமாக்கல், நில இழப்பு மற்றும் பொருளாதார தனிமைப்படுத்தலால் ஆழமாகப் பாதிக்கப்பட்ட பகுதிகள். உண்மையான சமத்துவக் கொள்கை இந்த உண்மைகளை அங்கீகரித்து இலக்கு வைக்கப்பட்ட மீட்பு நடவடிக்கைகளை வழங்க வேண்டும்; பொதுவான தேசிய கோஷங்களை மீண்டும் கூறுவதால் மட்டும் போதாது.

பயங்கரவாதத் தடுப்பு சட்டம், அரசியல் கைதிகள், மொழிச் சமத்துவம், இராணுவமயமாக்கல் மற்றும் சிறுபான்மையினரின் குறைகளை அரசு கையாளும் விதம் போன்ற தீர்க்கப்படாத பிரச்சினைகளும் உள்ளன. இவை மறந்து விட வேண்டிய பழைய பிரச்சினைகள் அல்ல. இலங்கை உண்மையாக குடியுரிமை ஜனநாயகமாக மாறத் தயாரா என்பதற்கான தொடரும் சோதனைகள் இவையே. நீதி மற்றும் அதிகாரப் பகிர்வு போன்ற கடினமான கேள்விகளைத் தவிர்த்து விட்டு, புதிய அரசியல் கலாச்சாரத்தை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறோம் என்று எந்த அரசாங்கமும் கூற முடியாது.

இரண்டு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு மையக் கேள்வி தெளிவாக உள்ளது: NPP அதிகார அமைப்பை மாற்றியுள்ளதா, அல்லது அரசியல் மொழியை மட்டும் மாற்றியுள்ளதா?

தலைவர்களை மாற்றுவது அரசை மாற்றுவது அல்ல. கோஷங்களை மாற்றுவது கொள்கையை மாற்றுவது அல்ல. ஆட்சிக் கட்சியை மாற்றுவது சிறுபான்மையினரின் அனுபவத்தை மாற்றுவது அல்ல. தமிழ் மற்றும் முஸ்லிம் குடிமக்கள் தங்களின் உரிமைகள் பெரும்பான்மை அரசியலால் ஆதிக்கப்படுகின்ற மத்திய அரசின் நல்லெண்ணத்தைப் பொறுத்திருக்கின்றன என்று இன்னும் உணர்ந்தால், இலங்கை இன்னும் முழுமையான ஜனநாயகமாக மாறவில்லை.

ஒரு வெற்றிகரமான ஜனநாயகம், சிறுபான்மையினரின் கோரிக்கைகள் பெரும்பான்மைக்கு பிரபலமற்றதாக இருந்தாலும் அவர்களைப் பாதுகாக்கும். அரசியல் ரீதியாக சிரமமானதாக இருந்தாலும் அரசியலமைப்பு கடமைகளை மதிக்கும். நிலத்தை இரக்கமாக அல்ல, நீதியாக திருப்பிக் கொடுக்கும். வசதியான நேரத்தில் அல்ல, மக்கள் பிரதிநிதித்துவ உரிமை கொண்டிருப்பதால் தேர்தல்களை நடத்தும். புறக்கணிக்கப்பட்ட பகுதிகளை விளம்பரத்திற்காக அல்ல, அங்குள்ள குடிமக்களும் நாட்டின் சம உரிமையுடைய உரிமையாளர்கள் என்பதால் அபிவிருத்தி செய்யும்.

NPP தனது அமைப்பு மாற்ற வாக்குறுதி உண்மையானது என்பதை நிரூபிக்க இன்னும் நேரம் உள்ளது. ஆனால் அது உரைகளைத் தாண்டிச் செல்ல வேண்டும். மாகாண சபைத் தேர்தல்களை மீட்டெடுக்க வேண்டும். அர்த்தமுள்ள அதிகாரப் பகிர்வை நடைமுறைப்படுத்த வேண்டும். நில விடுவிப்பு விவரங்களை வெளிப்படையாக வழங்க வேண்டும். வடக்கு மற்றும் கிழக்கில் அபிவிருத்தித் திட்டங்களை நிறைவேற்ற வேண்டும். ஒடுக்குமுறை சட்டங்களை சீர்திருத்த வேண்டும். மொழிச் சமத்துவத்தை மதிக்க வேண்டும். சிறுபான்மையினரின் கவலைகளை மைய ஜனநாயகப் பிரச்சினைகளாகக் கருத வேண்டும்.

இலங்கையின் எதிர்காலம், அனைத்து குடிமக்களும் சமமாகச் சேர்ந்திருக்கக்கூடிய குடியுரிமை தேசமாக அது மாறுமா, அல்லது சிறுபான்மையினர் சகித்துக்கொள்ளப்படுகிறார்கள் ஆனால் முழுமையாக அதிகாரமளிக்கப்படவில்லை என்ற பெரும்பான்மை ஆதிக்க அரசாகவே தொடருமா என்பதில்தான் உள்ளது.

NPP அரசாங்கத்தின் இரண்டு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகும், இதுவே இன்னும் நிறைவேறாத சோதனையாக உள்ளது.