பண்டாரநாயக்காவின் கூட்டாட்சிக் கண்ணோட்டத்திற்கு நூறு ஆண்டுகள்!…. ராஜ் சிவநாதன்.

பண்டாரநாயக்காவின் கூட்டாட்சிக் கண்ணோட்டத்திற்கு நூறு ஆண்டுகள்: மற்றவர்கள் தோல்வியடைந்த இடத்தில் ஜனாதிபதி அனுர குமார திசாநாயக்க வெற்றி பெறுவாரா?

ராஜ் சிவநாதன் மெல்போர்ன், அவுஸ்திரேலியா

1926 ஆம் ஆண்டு ஜூலை மாதத்தில், இளம் எஸ்.டபிள்யூ.ஆர்.டி. பண்டாரநாயக்கா யாழ்ப்பாணத்தில் உரையாற்றியபோது, “சில வகையான கூட்டாட்சி ஆட்சியே சிலோனின் அரசியல் பிரச்சினைகளுக்கான ஒரே தீர்வாக இருக்கும்” என்று வலியுறுத்தினார். அந்த உரையிலிருந்து இன்று நூறு ஆண்டுகள் கடந்தும், இலங்கை இன்னும் அதே அரசியல் மற்றும் அரசியலமைப்பு தொடர்பான அடிப்படைச் சிக்கல்களோடு போராடிக் கொண்டிருக்கிறது.

1948 ஆம் ஆண்டு சுதந்திரம் பெற்றதிலிருந்து, தொடர்ச்சியாக வந்த அரசுகள், நாட்டின் இனப்பிரச்சினைக்கு நிலையான அரசியல் தீர்வு அவசியம் என்பதை பல்வேறு வடிவங்களில் ஏற்றுக்கொண்டுள்ளன. பண்டாரநாயக்கா–செல்வநாயகம் உடன்படிக்கை, டட்லி–செல்வநாயகம் உடன்படிக்கை, இந்தோ–இலங்கை ஒப்பந்தம், பதின்மூன்றாவது திருத்தம், அரசியலமைப்பு சீர்திருத்த முன்மொழிவுகள் மற்றும் சர்வதேச சமூகத்திற்கு வழங்கப்பட்ட பல்வேறு உறுதிமொழிகள் வரை, ஒரே மாதிரியான ஒரு முறை தொடர்ந்து காணப்படுகிறது. வாக்குறுதிகள் வழங்கப்பட்டன; பேச்சுவார்த்தைகள் தொடங்கப்பட்டன; மக்களின் எதிர்பார்ப்புகள் உயர்ந்தன; அரசியல் எதிர்ப்புகள் உருவாயின; இறுதியில் நடைமுறைப்படுத்தல் மீண்டும் மீண்டும் தாமதமடைந்தது.

இது இனி தமிழர்களின் அரசியல் பிரச்சினை மட்டுமல்ல. இது முழு நாட்டின் ஆட்சிமுறை மற்றும் ஜனநாயக நிர்வாகத்தின் சவாலாக மாறியுள்ளது. உள்நாட்டு அரசியல் முரண்பாடுகளுக்கு தீர்வு காணத் தவறும் நாடுகள் பெரும்பாலும் கடுமையான பொருளாதார, நிர்வாக மற்றும் நிறுவன ரீதியான இழப்புகளைச் சந்திக்கின்றன. இலங்கையின் சுதந்திரத்திற்குப் பிந்தைய வரலாறு இதனைத் தெளிவாக எடுத்துக்காட்டுகிறது. பல தசாப்தங்களாக நீடித்த மோதல்கள், பரஸ்பர நம்பிக்கையின்மை, அவசரகால ஆட்சி, இராணுவமயமாக்கல், அரசியல் நிலையற்ற தன்மை, ஊழல் மற்றும் கொள்கைத் தொடர்ச்சியின்மை ஆகியவை ஜனநாயக நிறுவனங்களை பலவீனப்படுத்தியதோடு, கல்வி, புதுமை, பிராந்திய அபிவிருத்தி மற்றும் பொருளாதார வளர்ச்சிக்காக பயன்படுத்தப்பட வேண்டிய தேசிய வளங்களை வேறு திசைக்கு திருப்பிவிட்டன.

2022 ஆம் ஆண்டின் பொருளாதார சரிவு பல காரணிகளின் விளைவாக ஏற்பட்டது. தவறான பொருளாதார மேலாண்மை, தாங்க முடியாத கடன் சுமை, பலவீனமான நிதி ஒழுங்கு, ஊழல்

மற்றும் நிர்வாகத் தோல்விகள் ஆகியவை அதற்குக் காரணங்களாக இருந்தன. ஆனால் இந்த பொருளாதாரப் பிரச்சினைகள் அனைத்தும், அனைத்து சமூகங்களின் நம்பிக்கையையும் பெறக்கூடிய உள்ளடக்கிய அரசியல் நிறுவனங்களை உருவாக்க பல தசாப்தங்களாகத் தவறிய ஒரு அரசியல் அமைப்பின் பின்னணியிலேயே நிகழ்ந்தன.

பல இனங்களை உள்ளடக்கிய ஜனநாயக அரசில் அதிகாரத்தை எவ்வாறு நியாயமாகப் பகிர்ந்து கொள்ள வேண்டும் என்ற அடிப்படை கேள்வியைத்தான் இலங்கையின் ஒவ்வொரு தலைமுறையும் எதிர்கொண்டுள்ளது.

சில தலைவர்கள் சமரசத்தின் அவசியத்தை உணர்ந்தபோதிலும், அரசியல் அழுத்தங்களின் காரணமாக பின்வாங்கினர். மற்றவர்கள் எந்தவிதமான சீர்திருத்தத்தையும் முற்றாக நிராகரித்தனர். இதன் விளைவாக, அரசியல் தலைமையின் மீதான மக்களின் நம்பிக்கை தொடர்ந்து குறைந்தது. நாட்டின் மிகக் கடினமான அரசியலமைப்புச் சவாலைத் தீர்க்க இலங்கைத் தலைவர்கள் போதுமான அரசியல் தைரியத்தையும் தொலைநோக்குப் பார்வையையும் வெளிப்படுத்தினார்களா என்பதை வரலாறு ஒருநாள் கேட்கும்.

ஜனாதிபதி அனுர குமார திசாநாயக்க பொருளாதார வீழ்ச்சி, மக்களின் விரக்தி மற்றும் அரசியல் அமைப்பின் மீதான பரவலான நம்பிக்கையின்மை ஆகியவற்றால் சோர்வடைந்த ஒரு நாட்டைப் பொறுப்பேற்றார். அவரது வெற்றி ஒரு அரசாங்க மாற்றம் மட்டுமல்ல; பல தசாப்தங்களாக நிலவிய அரசியல் ஆதரவுவாதம், ஊழல் மற்றும் செயலற்ற ஆட்சிமுறைக்கு எதிரான மக்களின் தெளிவான நிராகரிப்பாகவும் அமைந்தது.

தேசிய மக்கள் சக்தி (NPP) அரசு தூய்மையான ஆட்சி, நிறுவன சீர்திருத்தம் மற்றும் பொறுப்புணர்வை உறுதியளித்துள்ளது. ஆனால் முந்தைய அரசுகள் தொடர்ந்து ஒத்திவைத்த ஆழமான கட்டமைப்பு சிக்கல்களை எதிர்கொள்ள இந்த அரசு தயாராக உள்ளதா என்பதையே வரலாறு மதிப்பிடும். அவற்றில் மாகாண சபைத் தேர்தல்களை நடத்துதல், அரசியலமைப்பின் கீழ் அர்த்தமுள்ள அதிகாரப் பகிர்வை நடைமுறைப்படுத்துதல், சமநிலையான பிராந்திய அபிவிருத்தியை உறுதிப்படுத்துதல், ஜனநாயக நிறுவனங்களை வலுப்படுத்துதல் மற்றும் தமிழர்களின் நீண்டகால அரசியல் அபிலாஷைகளை நேர்மையாக அணுகுதல் ஆகியவை அடங்கும்.

ஜனநாயகம் என்பது வெறும் தேர்தல்களை நடத்துவதல்ல. அரசியல் பல்வகைமையை மதிப்பது, சிறுபான்மையினரின் உரிமைகளைப் பாதுகாப்பது, அரசியலமைப்புச் சட்டப் பொறுப்புகளை நிறைவேற்றுவது மற்றும் அதிகாரத்தை நியாயமாகப் பகிர்ந்து கொள்வது ஆகியவற்றின் மீதான உண்மையான அர்ப்பணிப்பாகும். தமிழர் அரசியல் பிரச்சினை பல அரசுகள், பல அரசியலமைப்புகள் மற்றும் பல தலைமுறைகளைத் தாண்டியும் நீடித்து வருவதற்குக் காரணம், அதை புறக்கணிப்பதால் அது ஒருபோதும் மறைந்துவிடவில்லை என்பதுதான்.

பண்டாரநாயக்கா அரசியலமைப்புச் சீர்திருத்தத்தை நூறு ஆண்டுகளுக்கு முன் தீவிரமாக சிந்திக்க வேண்டியதாகக் கருதியபோதிலும், இலங்கை இன்று வரை அர்த்தமுள்ள அதிகாரப் பகிர்வு அரசியல் ரீதியாக சாத்தியமா என்ற விவாதத்திலேயே உள்ளது. ஆனால் அதைவிட

முக்கியமான கேள்வி, இந்தப் பிரச்சினைக்கு தீர்வு காணாமல் இன்னும் ஒரு நூற்றாண்டை இலங்கை தாங்கிக்கொள்ள முடியுமா என்பதுதான்.

ஊழலை ஒழிப்பதைக் கடந்தும் ஜனநாயகப் புதுப்பிப்பின் உண்மையான அர்த்தத்தை நிரூபிக்கும் வாய்ப்பு இன்று ஜனாதிபதி அனுர குமார திசாநாயக்கவுக்கு உள்ளது. சிங்களர், தமிழர், முஸ்லிம்கள் மற்றும் அனைத்து குடிமக்களும் சமமான நம்பிக்கையுடன் அணுகக்கூடிய நிறுவனங்களை உருவாக்குவதும் அதில் அடங்கும்.

அவரது அரசு ஜனநாயகத்தை வலுப்படுத்தி, சுயாதீன நிறுவனங்களை மீளக் கட்டியெழுப்பி, சமநிலையான பிராந்திய அபிவிருத்தியை முன்னெடுத்து, நீண்டகால அரசியலமைப்புச் சிக்கல்களை நேர்மையாக அணுகுவதில் வெற்றி பெற்றால், இலங்கை அரசின் மீதான மக்களின் நம்பிக்கையை மீண்டும் உருவாக்கும் புதிய அத்தியாயம் தொடங்கலாம். இல்லையெனில், வரலாற்று முக்கியத்துவம் வாய்ந்த இன்னொரு வாய்ப்பும் இழக்கப்பட்டதாக எதிர்கால தலைமுறைகள் கருதக்கூடும்.

வரலாறு தலைவர்களை அவர்கள் வகித்த பதவிகளுக்காக மட்டும் நினைவுகூராது. அவர்கள் தங்கள் முன்னோர்கள் விட்டுச் சென்ற பிரச்சினைகளைத் தீர்த்தார்களா என்பதற்காகவே நினைவுகூரும்.

பண்டாரநாயக்காவின் கூட்டாட்சிக் கண்ணோட்டம் இலங்கையின் அரசியலமைப்பு விவாதத்தில் இடம்பிடித்ததிலிருந்து நூறு ஆண்டுகள் கடந்தும், அந்தச் சவால் இன்னும் தொடர்கிறது. இப்போது கேள்வி அந்தப் பிரச்சினை இருக்கிறதா என்பதல்ல. இன்றைய தலைவர்கள் அதனைத் தீர்க்கத் தேவையான அரசியல் தைரியம், ஜனநாயக நம்பிக்கை மற்றும் அரசியல் முதிர்ச்சியைக் கொண்டுள்ளனரா என்பதுதான்.

வரலாறு கவனித்துக் கொண்டிருக்கிறது.