பேராசிரியர் கௌரிசங்கர்: மெல்பேர்ண் தமிழ் சமூகத்தின் அர்ப்பணிப்புமிக்க மனிதர்!…  ஐங்கரன் விக்கினேஸ்வரா

மனித வாழ்க்கையின் உண்மையான பெருமை, ஒருவர் எவ்வளவு காலம் வாழ்ந்தார் என்பதில் அல்ல; அவர் வாழ்ந்த காலத்தில் எத்தனை பேரின் வாழ்க்கையைத் தொட்டு மாற்றினார் என்பதில்தான் இருக்கிறது. அந்த வகையில், பேராசிரியர் கௌரிசங்கர் அவர்கள் அறிவாலும், பண்பாலும், சமூக அர்ப்பணிப்பாலும் எண்ணற்ற மக்களின் மனங்களில் அழியாத தடத்தைப் பதித்துச் சென்றவர். இன்று அவர் நம்மிடையே இல்லாவிட்டாலும், அவர் வாழ்ந்த வாழ்க்கையும் செய்த பணிகளும் தமிழ் சமூகத்தின் நினைவில் என்றும் நிலைத்திருக்கும்.

பேராசிரியர் கௌரிசங்கர் அவர்கள் ஒரு சிறந்த கல்வியாளர், ஆழ்ந்த சிந்தனையாளர், சமூக அக்கறை கொண்ட தலைவர், தமிழ்மொழி மற்றும் இலக்கியத்தின் உண்மையான நேசர். அறிவு, பணிவு, மனிதநேயம் ஆகிய மூன்றும் இயல்பாக இணைந்திருந்த அவரது ஆளுமை, அவரைச் சந்தித்த அனைவரிடமும் மரியாதையையும் அன்பையும் பெற்றுத் தந்தது.

மெல்பேர்னில் வாழ்ந்த தமிழ் சமூகத்தின் வளர்ச்சியிலும் முன்னேற்றத்திலும் அவரது பங்கு குறிப்பிடத்தக்கது. சமூக அமைப்புகள், கலாசார மன்றங்கள், கல்வி நிகழ்ச்சிகள், இலக்கியச் சந்திப்புகள், இளைஞர் மேம்பாட்டுத் திட்டங்கள் என பல்வேறு துறைகளில் அவர் அமைதியாகவும் அர்ப்பணிப்புடனும் பணியாற்றினார். சமூகத்தின் தேவைகளை உணர்ந்து, எந்தவித தனிப்பட்ட எதிர்பார்ப்பும் இன்றி செயல்பட்ட அவரது சேவை உணர்வு பலருக்கும் முன்மாதிரியாக அமைந்தது.

தமிழ்மொழி மீது அவருக்கு இருந்த பற்று மிகவும் ஆழமானது. வெளிநாட்டு மண்ணில் வாழும் தமிழர்கள் தமது மொழியையும் பண்பாட்டையும் இழக்காமல் அடுத்த தலைமுறைக்கு கொண்டு செல்ல வேண்டும் என்ற எண்ணம் அவரை எப்போதும் வழிநடத்தியது. தமிழ் மொழி என்பது வெறும் தொடர்பாடல் கருவி மட்டுமல்ல; அது ஒரு இனத்தின் வரலாறு, பண்பாடு, சிந்தனை, அடையாளம் என்பதையே அவர் வலியுறுத்தி வந்தார்.

தமிழ் இலக்கியம் குறித்த அவரது அறிவு அபாரமானது. சங்க இலக்கியம் முதல் நவீன இலக்கியம் வரை பரந்த வாசிப்பும் ஆழ்ந்த புரிதலும் கொண்டிருந்தார். இலக்கிய விவாதங்கள், புத்தக அறிமுகங்கள், கருத்தரங்குகள் மற்றும் பண்பாட்டு நிகழ்வுகளில் அவரது பங்களிப்பு பலரின் சிந்தனையை வளப்படுத்தியது. தமிழ் இலக்கியத்தின் மீது இளைய தலைமுறையினருக்கு ஆர்வம் ஏற்படுத்த வேண்டும் என்பதில் அவர் தனிப்பட்ட அக்கறை கொண்டிருந்தார்.

ஒரு பேராசிரியராக அவர் மாணவர்களுக்கு அறிவை மட்டும் வழங்கவில்லை; சிந்திக்கும் திறனையும், மனிதநேய மதிப்புகளையும் கற்றுக் கொடுத்தார். அவரிடம் கல்வி கற்ற பலர் இன்று அவரை ஒரு ஆசிரியராக மட்டுமல்லாமல், வாழ்க்கை வழிகாட்டியாக நினைவுகூர்கின்றனர். கல்வி என்பது பட்டங்களைப் பெறுவதற்கான கருவி மட்டுமல்ல; அது நல்ல மனிதர்களை உருவாக்கும் செயல்முறை என்ற நம்பிக்கையை அவர் வாழ்நாள் முழுவதும் கடைப்பிடித்தார்.

சமூகத்தில் கருத்து வேறுபாடுகள் தோன்றும் நேரங்களிலும் அவர் எப்போதும் பாலமாக இருந்தார். மக்களைப் பிரிப்பதற்குப் பதிலாக இணைப்பதிலேயே அவரது கவனம் இருந்தது. அமைதி, உரையாடல் மற்றும் பரஸ்பர மரியாதை மூலம் பிரச்சினைகளை அணுகும் அவரது பாணி பலரால் பாராட்டப்பட்டது. அவரது தலைமைத்துவம் அதிகாரத்தில் அல்ல; நம்பிக்கையில் இருந்தது. அவர் கட்டளையிடவில்லை; வழிநடத்தினார். அவர் ஆதிக்கம் செலுத்தவில்லை; ஊக்கமளித்தார்.

அவரது தனிப்பட்ட குணாதிசயங்களும் அவரை தனித்துவமாக்கின. எளிமை, பொறுமை, அன்பு, கருணை மற்றும் பிறருக்காக நேரம் ஒதுக்கும் மனப்பான்மை ஆகியவை அவரது வாழ்க்கையின் அடையாளங்களாக இருந்தன. எந்த நிலையிலும் உதவி தேவைப்படுபவர்களுக்கு உதவ முன்வருவது அவரது இயல்பாக இருந்தது. பலர் தங்களது வாழ்க்கையின் முக்கிய தருணங்களில் அவருடைய ஆலோசனையையும் ஆதரவையும் பெற்றுள்ளனர்.

பேராசிரியர் கௌரிசங்கர் அவர்கள் தமிழ் சமூகத்தின் எதிர்காலம் குறித்து எப்போதும் நம்பிக்கையுடன் இருந்தார். குறிப்பாக இளைய தலைமுறையினர் கல்வி, கலாசாரம் மற்றும் சமூகப் பொறுப்புணர்வில் முன்னேற வேண்டும் என்பதற்காக அவர் தொடர்ந்து ஊக்கமளித்தார். சமூக முன்னேற்றம் என்பது பொருளாதார வளர்ச்சியால் மட்டுமல்ல; பண்பாட்டு விழிப்புணர்வு, கல்வி மேம்பாடு மற்றும் சமூக ஒற்றுமையாலும் தீர்மானிக்கப்படுகிறது என்பதை அவர் அடிக்கடி வலியுறுத்தினார்.

இன்று அவர் உடலளவில் நம்மிடையே இல்லாவிட்டாலும், அவரது சிந்தனைகள், கொள்கைகள், பணிகள் மற்றும் மனித உறவுகள் தொடர்ந்து வாழ்கின்றன. அவர் உருவாக்கிய அமைப்புகள், அவர் ஊக்குவித்த மனிதர்கள், அவர் விதைத்த மொழி மற்றும் பண்பாட்டு விழிப்புணர்வு ஆகியவை அவரது நினைவுகளை தலைமுறைகள் தாண்டி எடுத்துச் செல்லும்.

சிலர் வாழ்கிறார்கள்; சிலர் வாழ்க்கையை அர்த்தமுள்ளதாக மாற்றுகிறார்கள். பேராசிரியர் கௌரிசங்கர் அவர்கள் இரண்டாவது வகையைச் சேர்ந்தவர். அவரது வாழ்க்கை சமூக சேவையின் உயர்ந்த அர்த்தத்தை எடுத்துக்காட்டியது. அவரது மறைவு ஒரு வெற்றிடத்தை ஏற்படுத்தியிருக்கலாம்; ஆனால் அவர் விட்டுச் சென்ற பண்பாட்டு, கல்வி மற்றும் மனிதநேய மரபு அந்த வெற்றிடத்தை என்றும் நிரப்பிக் கொண்டே இருக்கும்.