குறையெனவே வெறுத்துவிடல் முறையாமோ !… ( கவிதை )… கவிஞர் மகாதேவ ஐயர் ஜெயராமசர்மா
காறியும் உமிழ்கின்றார்
கறுத்தநிறம் கொண்டோரை
வெறித்தனாமாய் தாக்குகிறார்
நிலத்திலுள்ள கறுப்பரெல்லாம்
நிமிர்ந்துநிற்கும் நிலைபார்த்து
வெறுத்தவரே வியக்கின்றார்
விருப்பமின்றிப் பார்க்கின்றார் ! 
காந்தியைக் கறுப்பரென்று
காலாலே மிதித்தார்கள்
கருணையின்றி அவர்வாழ்வில்
கஷ்டம்பல கொடுத்தார்கள்
சாந்திதனை வேண்டியவர்
சாப்பிடவே மறுத்ததனால்
கறுப்பரெனப் பார்த்தவரே
கதிகலங்கி போனார்கள் !
கறுப்பினத்தை விலங்கெனவே
கண்டுநின்ற கூட்டத்தார்
கனவுகாணா வகையினிலே
கறுப்பரே தலைமையானார்
வெறுத்தொதுக்கி நின்றவினம்
பொறுத்தொதுங்கி போகாமல்
வீரமுடன் எழுந்ததனால்
வெற்றிகொண்டே நிற்கிறதே !
வான்கறுக்கா நின்றுவிடின்
மழைவருதல் இல்லையன்றோ
இரவுவரவில்லை என்றால்
பகலுக்கே அர்த்தமுண்டோ
கறுப்புநிற ரத்தமதை
கண்டுவிடல் சாத்தியமா
கறுப்பதனை வெறுப்பதற்குக்
காரணம்தான் விளங்கவில்லை !
கறுப்பதனை வெறுப்போர்கள்
கறுப்புமுடி வருவதற்கு
காசுபல செலவழித்து
காணுகிறார் இன்பமதில்
கறுப்புடுப்புப் போடுகிறார்
கறுப்புக்கார் வாங்குகிறார்
கறுப்புநிறப் பொருள்வாங்கி
காணுகிறார் மனமகிழ்வை !
வெள்ளைநிற முள்ளவரே
வெள்ளைமுடி வெறுக்கின்றார்
விதம்விதமாய் சாயத்தை
விலைகொடுத்தே வாங்குகிறார்
அள்ளியள்ளி அதைப்பூசி
ஆனந்தம் காணுகிறார்
அவர்வெறுத்த கறுப்புதனை
அவரேற்றே மகிழுகிறார் !
வெள்ளையினக் கூட்டத்தை 
வென்றுநின்ற மாமனிதர்
நெல்சனாம் மண்டேலா
நெஞ்சுரத்தைப் பார்த்துவிட்டு
கறுப்புநிற ரோஜாவாய்
கருத்தினிலே கொண்டதனால்
பொறுப்புமிகு பதவிபெற்றார்
கறுப்புநிறப் பெருமகனும் !
வெள்ளைநிற முடையோரின்
விருப்பமெலாம் மாறிடினும்
வெள்ளையரை விரட்டிவிட்டோர்
வேறுருவம் கொண்டுவிட்டார்
கள்ளமனம் அவரிடத்தில்
மெள்ளவுருக் கொண்டதனால்
கறுப்புதனை அவருமிப்போ
வெறுப்புடனே நோக்குகிறார் !
வெள்ளையாய் பிள்ளைபெற
விதம்விதமாய் உண்ணுகிறார்
வெள்ளையாய் பெண்தேடி
விரைந்தோடி அலைகின்றார்
உள்ளமதை வெள்ளையாய்
உருவாக்க மறுக்கின்றார்
கள்ளமனம் எல்லாமே
கறுப்பாக இருக்கிறதே !
சாமியிருக்கும் கருவறையும்
சரியான கறுப்புத்தான்
சாமிசிலை அத்தனையும்
சரியான கறுப்புத்தான்
தாயினது கருவறையும்
சரியான கறுப்புத்தான்
கறுப்பதனை குறையெனவே
வெறுத்துவிடல் முறையாமோ !
