நவநீதம் பிள்ளை: மனித உரிமைக்காக ஒலித்த குரல்!… தமிழர் நீதிக்காக துணைநின்ற உலகளாவிய ஆளுமை!… ஐங்கரன் விக்கினேஸ்வரா

(வரலாறு அதிகாரம் கொண்டவர்களை மட்டுமல்ல, அதிகாரத்தால் ஒடுக்கப்பட்டவர்களுக்காகக் குரல் கொடுத்தவர்களையும் நினைவுகூரும். உண்மையை வெளிப்படுத்துவதற்கும், பாதிக்கப்பட்டவர்களின் கண்ணியத்தை நிலைநாட்டுவதற்கும், நீதி மறுக்கப்பட்ட மக்களின் குரல்களை உலகிற்குக் கொண்டு செல்வதற்கும் தமது வாழ்நாளை அர்ப்பணித்த நவநீதம் பிள்ளையின் பயணம், மனித உரிமைகளுக்கான போராட்டம் இன்னும் முடிவடையவில்லை என்பதை நினைவூட்டுகிறது. இன ஒடுக்குமுறைக்கு எதிரான போராட்டத்திலிருந்து சர்வதேச நீதிக்கான பயணம் வரை — மனிதநேயம், சட்டத்தின் ஆட்சி, நீதி மற்றும் தமிழர் உரிமைகள் குறித்த அவரது பங்களிப்பானது உலகின் கவனத்தை தற்போது ஈர்த்துள்ளது)

நவநீதம் “நவி” பிள்ளை (Navanethem “Navi” Pillay) தென்னாப்பிரிக்காவில் தமிழர் குடும்பத்தில் பிறந்து, இனவெறி ஒடுக்குமுறையை எதிர்கொண்டு, சர்வதேச நீதித்துறையிலும் மனித உரிமைகள் துறையிலும் தனித்துவமான இடத்தைப் பெற்றவர். ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் உரிமைகள், போர்க்குற்றங்களுக்கான பொறுப்புக்கூறல், சட்டத்தின் ஆட்சி, மனித மாண்பு ஆகியவற்றை முன்னிறுத்திய அவரது பொதுவாழ்க்கை, உலகெங்கும் நீதிக்காகப் போராடும் மக்களுக்கு ஊக்கமளிக்கும் ஒரு பயணமாகும்.

தமிழர் உரிமைகள், இலங்கையில் இடம்பெற்ற போரின்போதான மனித உரிமை மீறல்கள் தொடர்பான பொறுப்புக்கூறல் மற்றும் பாதிக்கப்பட்ட மக்களுக்கான நீதி ஆகியவற்றில் அக்கறை கொண்டவர்களுக்கு, நவநீதம் பிள்ளையின் சர்வதேசப் பங்களிப்பு தனிப்பட்ட முக்கியத்துவம் வாய்ந்ததாகும்.

1941ஆம் ஆண்டு செப்டம்பர் 23ஆம் திகதி தென்னாப்பிரிக்காவின் டர்பன் நகரில் பிறந்த நவநீதம் பிள்ளை, நிறவெறிக் கொள்கை தென்னாப்பிரிக்க மக்களின் வாழ்க்கையைத் தீர்மானித்த காலகட்டத்தில் வளர்ந்தார். தமிழர் குடும்பத்தில் பிறந்த அவர், இனத்தின் அடிப்படையில் மனிதர்களுக்கான வாய்ப்புகளும் உரிமைகளும் மறுக்கப்படுவதை நேரடியாக அனுபவித்தார். ஆனால், அந்த ஒடுக்குமுறைகள் அவரது முன்னேற்றத்தைத் தடுக்கவில்லை. மாறாக, சட்டத்தின் வழியாக அநீதியை எதிர்கொள்ள வேண்டும் என்ற உறுதியை அவரிடம் வளர்த்தன.

சட்டக் கல்வியை முடித்த அவர், நிறவெறிக்கு எதிராகப் போராடிய செயற்பாட்டாளர்கள், தொழிற்சங்கத் தலைவர்கள் உள்ளிட்டோருக்குச் சட்ட உதவிகளை வழங்கினார். 1967ஆம் ஆண்டு சட்டத்தரணியாகத் தனது பணியைத் தொடங்கிய அவர், நடால் மாகாணத்தில் சொந்தமாகச் சட்ட அலுவலகம் தொடங்கிய முதல் பெண்மணி என்ற பெருமையையும் பெற்றார். பின்னர், தென்னாப்பிரிக்க உயர் நீதிமன்றத்தில் நீதிபதியாக நியமிக்கப்பட்ட முதல் கறுப்பினப் பெண்மணி என்ற வரலாற்றுச் சாதனையையும் படைத்தார்.

இந்தப் பயணம் தனிப்பட்ட வெற்றியின் கதை மட்டுமல்ல. இனவெறியால் ஒடுக்கப்பட்ட மக்களும் சட்டத்தின் முன் சமத்துவம் பெற வேண்டும் என்ற அடிப்படைக் கொள்கைக்காக அவர் மேற்கொண்ட போராட்டத்தின் அடையாளமாகும்.

நவநீதம் பிள்ளையின் பணிகள் தென்னாப்பிரிக்காவுடன் நின்றுவிடவில்லை. ருவாண்டாவுக்கான சர்வதேச குற்றவியல் தீர்ப்பாயத்தில் நீதிபதியாகவும் பின்னர் அதன் தலைவராகவும் பணியாற்றினார். இனப்படுகொலை, மனிதகுலத்திற்கு எதிரான குற்றங்கள் மற்றும் பாலியல் வன்முறைகள் தொடர்பான வழக்குகளில் சர்வதேசச் சட்டத்தின் வளர்ச்சிக்குப் பங்களித்தார்.

குறிப்பாக, ருவாண்டா இனப்படுகொலை தொடர்பான நீதித்துறை நடவடிக்கைகளில் பாலியல் வன்முறையை இனப்படுகொலைக் குற்றத்தின் ஒரு பகுதியாகக் கருதுவதற்கான சட்ட முன்னுதாரணங்களை உருவாக்குவதில் அவரது பங்களிப்பு குறிப்பிடத்தக்கது. பின்னர் சர்வதேச குற்றவியல் நீதிமன்றத்திலும் நீதிபதியாகப் பணியாற்றினார்.

இந்த அனுபவங்கள், போரின் போது இடம்பெறும் கொடுமைகள் அரசியல் அதிகாரத்தின் பெயரால் மறைக்கப்படக் கூடாது என்பதையும், பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு நீதி கிடைப்பது சர்வதேசச் சமூகத்தின் முக்கியமான பொறுப்பு என்பதையும் வலியுறுத்தும் அவரது அணுகுமுறையை வெளிப்படுத்துகின்றன.

2008ஆம் ஆண்டு முதல் 2014ஆம் ஆண்டு வரை ஐக்கிய நாடுகள் சபையின் மனித உரிமைகளுக்கான உயர்ஸ்தானிகராக நவநீதம் பிள்ளை பணியாற்றினார். உலகின் பல்வேறு நாடுகளில் இடம்பெறும் மனித உரிமை மீறல்கள் தொடர்பாகக் கவனம் செலுத்துவதும், பாதிக்கப்பட்ட மக்களின் உரிமைகளைப் பாதுகாப்பதும் அவரது பொறுப்புகளில் முக்கியமானவையாக இருந்தன.

அரசுகளின் இறைமை முக்கியமானதாக இருந்தாலும், அந்த இறைமையின் பெயரில் மக்களின் அடிப்படை உரிமைகள் மறுக்கப்படக் கூடாது என்ற கோட்பாடு அவரது பணிகளில் பிரதிபலித்தது. உண்மையைக் கண்டறிதல், நீதியை நிலைநாட்டுதல், பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு உரிய நிவாரணம் வழங்குதல் ஆகியவை நீடித்த சமாதானத்திற்குத் தேவையானவை என அவர் வலியுறுத்தினார்.

மனித உரிமைகள் என்பது அரசியல் எல்லைகளால் கட்டுப்படுத்தப்படும் ஒன்றல்ல. ஒரு நாட்டில் ஒடுக்கப்படும் மக்களுக்காக மற்றொரு நாட்டில் வாழும் ஒருவர் குரல் கொடுப்பதும், சர்வதேச நிறுவனங்கள் அதனைப் பரிசீலிப்பதும் உலகளாவிய மனிதநேயத்தின் அடிப்படை வெளிப்பாடுகளாகும்.

இலங்கைத் தமிழர்களைப் பொறுத்தவரையில், நவநீதம் பிள்ளையின் சர்வதேசப் பணி கூடுதல் முக்கியத்துவம் பெறுகிறது. நீண்டகால இனமுரண்பாடு, போர், பொதுமக்களின் உயிரிழப்புகள், காணாமல் ஆக்கப்பட்டோர் தொடர்பான குற்றச்சாட்டுகள், இடம்பெயர்வு மற்றும் போருக்குப் பின்னரான பொறுப்புக்கூறல் போன்ற பிரச்சினைகள் தமிழர் அரசியல் வரலாற்றில் ஆழமான காயங்களை ஏற்படுத்தியுள்ளன.

இத்தகைய சூழலில், போர்க்குற்றங்கள் மற்றும் மனித உரிமை மீறல்கள் தொடர்பான குற்றச்சாட்டுகள் சுதந்திரமான, நம்பகமான விசாரணைகளுக்கு உட்படுத்தப்பட வேண்டும் என்ற சர்வதேசக் கோரிக்கைகள் முக்கியமானவை. பாதிக்கப்பட்ட மக்களின் அனுபவங்கள் ஆவணப்படுத்தப்படுவதும், உண்மைகள் வெளிப்படுத்தப்படுவதும், குற்றச்சாட்டுகள் உரிய சட்ட நடைமுறைகளின் வழியாக விசாரிக்கப்படுவதும் நீதிக்கான அடிப்படைத் தேவைகளாகும்.

நவநீதம் பிள்ளை போன்ற சர்வதேச மனித உரிமை ஆளுமைகளின் பணிகள், இலங்கைத் தமிழர்களின் நீதிக்கான கோரிக்கைகள் உலக அரங்கில் தொடர்ந்து விவாதிக்கப்பட வேண்டியதன் அவசியத்தை நினைவூட்டுகின்றன. அதேவேளை, தனிநபர்களின் ஆதரவும் சர்வதேச அறிக்கைகளும் மட்டுமே நீதியை உறுதிப்படுத்திவிட முடியாது. பாதிக்கப்பட்ட மக்களின் சாட்சியங்கள், நம்பகமான ஆதாரங்கள், சுதந்திரமான விசாரணைகள் மற்றும் அரசியல் விருப்பத்திற்கு அப்பாற்பட்ட சட்ட நடவடிக்கைகள் அவசியமாகின்றன.

தமிழர் உரிமைகள், அடையாளம், பாதுகாப்பு மற்றும் அரசியல் எதிர்காலம் தொடர்பான கோரிக்கைகளுக்கு நீதி கிடைக்க வேண்டும் என்று விரும்புவோருக்கு, ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் குரல்களை சர்வதேச அளவில் எடுத்துச் செல்லும் அவரது பணிகள் நம்பிக்கையூட்டுகின்றன.

தற்போது கிடைத்துள்ள அமைதிக்கான நோபல் பரிசு, நீதிக்கும் மனிதநேயத்திற்கும் கிடைத்த அங்கீகாரமாக கருதப்படுகிறது. 2026ஆம் ஆண்டுக்கான அமைதிக்கான நோபல் பரிசு நவநீதம் பிள்ளைக்கு அறிவிக்கப்பட்டுள்ளமை, மனித உரிமைகள் மற்றும் சர்வதேச நீதி தொடர்பான அவரது நீண்டகாலப் பணிகளை உலகளவில் மீண்டும் கவனத்திற்குக் கொண்டுவருகிறது. போர்க்குற்றங்கள், இனப்படுகொலை மற்றும் மனிதகுலத்திற்கு எதிரான குற்றங்கள் தொடர்பான பொறுப்புக்கூறலின் முக்கியத்துவத்தை இவ்வங்கீகாரம் நினைவூட்டுகிறது.

இந்த விருதின் முக்கியத்துவம் ஒரு தனிநபரின் சாதனையுடன் முடிவடைவதில்லை. சர்வதேசச் சட்ட நிறுவனங்கள் வலுப்படுத்தப்பட வேண்டும், அதிகாரம் கொண்டவர்களும் சட்டத்திற்கு உட்பட்டவர்களாக இருக்க வேண்டும், பாதிக்கப்பட்ட மக்களுக்கு நீதி கிடைக்க வேண்டும் என்ற உலகளாவிய கொள்கைகளுக்கும் இது கவனத்தை ஈர்க்கிறது.

தமிழர் சமூகத்தைப் பொறுத்தவரையில், தமிழர் வம்சாவளியைச் சேர்ந்த ஒருவர் உலகின் உயரிய அங்கீகாரங்களில் ஒன்றைப் பெறுவது பெருமைக்குரிய தருணமாகும். ஆனால், அந்தப் பெருமையை அவரது இன அடையாளத்துடன் மட்டும் சுருக்கிவிடாமல், அவர் முன்னிறுத்திய மனிதநேயம், சமத்துவம், சட்டத்தின் ஆட்சி மற்றும் ஒடுக்கப்பட்ட மக்களுக்கான நீதி ஆகியவற்றின் வழியாகப் புரிந்துகொள்வதே பொருத்தமானதாகும்.

நவநீதம் பிள்ளையின் வாழ்க்கை நமக்கு உணர்த்தும் முக்கியமான செய்தி இதுதான், நீதி என்பது ஒரு நாட்டுக்கோ, இனத்துக்கோ, மொழிக்கோ சொந்தமானதல்ல. ஒடுக்குமுறைக்கு உள்ளாகும் மனிதர்களின் உரிமைகளைப் பாதுகாப்பது உலகளாவிய பொறுப்பாகும்.

தமிழர்கள் தமது உரிமைகள், அடையாளம், அரசியல் அபிலாஷைகள் மற்றும் சுயநிர்ணயக் கோரிக்கைகளுக்காகத் தொடர்ந்து குரல் கொடுக்கும் நிலையில், அவர்களுடன் மனித உரிமை அடிப்படையில் நிற்பவர்களை நினைவுகூர்வது அவசியமானது. அதே நேரத்தில், நீதிக்கான போராட்டம் உண்மைகள், ஆதாரங்கள், ஜனநாயக உரையாடல் மற்றும் சர்வதேசச் சட்டத்தின் அடிப்படையில் முன்னெடுக்கப்பட வேண்டும்.

வரலாறு அதிகாரம் கொண்டவர்களை மட்டுமல்ல, அதிகாரத்தால் ஒடுக்கப்பட்டவர்களுக்காகக் குரல் கொடுத்தவர்களையும் நினைவுகூரும். உண்மையை வெளிப்படுத்துவதற்கும், பாதிக்கப்பட்டவர்களின் கண்ணியத்தை நிலைநாட்டுவதற்கும், நீதி மறுக்கப்பட்ட மக்களின் குரல்களை உலகிற்குக் கொண்டு செல்வதற்கும் தமது வாழ்நாளை அர்ப்பணித்த நவநீதம் பிள்ளையின் பயணம், மனித உரிமைகளுக்கான போராட்டம் இன்னும் முடிவடையவில்லை என்பதை நினைவூட்டுகிறது.

அவரது பணிகளுக்கான இந்த உலகளாவிய அங்கீகாரம், தமிழர்கள் உட்பட உலகெங்கும் நீதிக்காகக் காத்திருக்கும் மக்களுக்கு ஒரு முக்கியமான செய்தியை எடுத்துச் செல்கிறது. நீதி தாமதிக்கப்படலாம், ஆனால் உண்மையைத் தேடும் குரல்களை எல்லைகளால் நிரந்தரமாக அடக்கிவிட முடியாது.