தென்னாபிரிக்க சுவெட்டோ கிளர்ச்சி: இனவெறி ஆட்சிக்கு எதிரான மாணவர் எழுச்சி…  ஐங்கரன் விக்கினேஸ்வரா

தென்னாப்பிரிக்காவின் வரலாற்றில் மட்டுமல்ல, உலக மனித உரிமைப் போராட்ட வரலாற்றிலும் அழியாத இடத்தைப் பெற்ற ஒரு முக்கியமான நிகழ்வாக சுவெட்டோ கிளர்ச்சி (Soweto Uprising) விளங்குகிறது. இனவெறி மற்றும் நிறவெறியை அடிப்படையாகக் கொண்டு ஆட்சி செய்த வெள்ளை சிறுபான்மை அரசுக்கு எதிராக, கறுப்பின பள்ளி மாணவர்கள் முன்னெடுத்த இந்தப் போராட்டம், ஒரு கல்வி உரிமைப் போராட்டமாகத் தொடங்கி, பின்னர் தென்னாப்பிரிக்க விடுதலை இயக்கத்திற்கு மிகப்பெரிய உந்துசக்தியாக மாறியது.

1976 ஆம் ஆண்டு ஜூன் 16 அன்று, தென்னாப்பிரிக்காவின் ஜொகன்னஸ்பர்க் நகரத்திற்கு அருகிலுள்ள சுவெட்டோ (Soweto – South Western Townships) நகரப்பகுதியில் ஆயிரக்கணக்கான பள்ளி மாணவர்கள் அமைதியான பேரணியில் ஈடுபட்டனர். ஆனால், அந்த அமைதியான போராட்டம் காவல்துறையின் கொடூரமான துப்பாக்கிச் சூட்டால் இரத்தக் களரியாக மாறியது. இந்த சம்பவம் உலகம் முழுவதும் அதிர்ச்சியை ஏற்படுத்தி, தென்னாப்பிரிக்க இனவெறி அரசின் கொடுமைகளை வெளிச்சத்திற்குக் கொண்டு வந்தது.

தென்னாபிரிக்க நிறவெறி ஆட்சி :

தென்னாப்பிரிக்காவின் வரலாற்றில் மிகக் கருமையான அத்தியாயங்களில் ஒன்றாக நிறவெறி ஆட்சி கருதப்படுகிறது. 1948 முதல் 1994 வரை நடைமுறையில் இருந்த இந்த அரசியல் மற்றும் சமூக அமைப்பு, மக்களை அவர்களின் இன அடிப்படையில் பிரித்து, வெள்ளையர்களுக்கு மட்டுமே அரசியல், பொருளாதார மற்றும் சமூக அதிகாரங்களை வழங்கியது. இதன் விளைவாக, கருப்பின மக்களும் மற்ற இனக் குழுக்களும் பல்வேறு உரிமைகளை இழந்து கடுமையான ஒடுக்குமுறைக்கு உள்ளாகினர்.

1652 ஆம் ஆண்டு டச்சு குடியேற்றவாசிகள் தென்னாப்பிரிக்காவில் குடியேறத் தொடங்கியதிலிருந்து இன அடிப்படையிலான வேறுபாடுகள் உருவாகின. பின்னர் பிரித்தானிய ஆட்சியும் அந்தப் பிரிவினையை மேலும் வலுப்படுத்தியது. 1948 ஆம் ஆண்டு ஆட்சிக்கு வந்த தேசியவாதக் கட்சி (National Party), நிறவெறி என்ற கொள்கையை அதிகாரப் பூர்வமாக அறிமுகப்படுத்தியது. “Apartheid” என்பது ஆஃப்ரிகான்ஸ் மொழியில் “பிரித்துவைத்தல்” என்று பொருள்படும்.

நிறவெறி ஆட்சியின் கீழ் பல சட்டங்கள் இயற்றப்பட்டன. மக்கள் வெள்ளையர், கருப்பினர், கலப்பினத்தவர் மற்றும் இந்திய வம்சாவளியினர் என இன அடிப்படையில் வகைப்படுத்தப்பட்டனர்.

வெவ்வேறு இனத்தவர்கள் ஒன்றாக வாழ்வதற்கும் திருமணம் செய்வதற்கும் தடைகள் விதிக்கப்பட்டன. அத்துடன் கருப்பின மக்களுக்கு தனித்த குடியிருப்பு பகுதிகள் ஒதுக்கப்பட்டன. மேலும்

நகரங்களுக்குள் நுழைய கருப்பின மக்கள் “பாஸ் புத்தகம்” (Pass Book) வைத்திருக்க வேண்டிய கட்டாயம் இருந்தது. அத்துடன் கல்வி, மருத்துவம், போக்குவரத்து மற்றும் பொது சேவைகள் அனைத்தும் இன அடிப்படையில் பிரிக்கப்பட்டன.

இத்தகைய நிறவெறி சூழலிலேயே சுவெட்டோ கிளர்ச்சி உருவாகியது. இதன் பின்னணியைப் புரிந்துகொள்ள, அன்றைய தென்னாப்பிரிக்காவின் அப்பார்தெய்ட் (Apartheid) எனப்படும் இனப் பிரிவினைக் கொள்கையை அறிந்துகொள்ள வேண்டும். 1948 முதல் நடைமுறையில் இருந்த இந்த அமைப்பு, வெள்ளையின மக்களுக்கு அரசியல், பொருளாதார மற்றும் சமூக ஆதிக்கத்தை வழங்கியது. கறுப்பின மக்கள் அடிப்படை உரிமைகளில் இருந்து திட்டமிட்டு விலக்கப்பட்டனர்.

கல்வித் துறையிலும் இந்தப் பாகுபாடு தீவிரமாக இருந்தது. கறுப்பின மாணவர்களுக்கான பள்ளிகள் குறைந்த நிதியுடன் இயங்கின. ஆசிரியர் பற்றாக்குறை, தரமற்ற கட்டமைப்பு மற்றும் குறைந்த கல்வி வாய்ப்புகள் காரணமாக அவர்கள் சமமான கல்வியைப் பெற முடியாத நிலை இருந்தது.

இந்நிலையில், 1974 ஆம் ஆண்டு இனவெறி அரசு புதிய கல்வி ஆணையை வெளியிட்டது. அதன்படி, கறுப்பினப் பள்ளிகளில் கணிதம், அறிவியல், வரலாறு போன்ற முக்கிய பாடங்களை ஆபிரிக்கான்ஸ் (Afrikaans) மொழியில் கற்பிக்க வேண்டும் என்று கட்டாயப்படுத்தப்பட்டது.

ஆபிரிக்கான்ஸ் என்பது தென்னாப்பிரிக்காவில் ஆட்சி செய்த வெள்ளை இன மக்களின் முக்கிய மொழியாக இருந்தது. பெரும்பாலான கறுப்பின மாணவர்களுக்கும் ஆசிரியர்களுக்கும் அந்த மொழியில் போதிய அறிவு இல்லை. மேலும், பல கறுப்பின மக்கள் அந்த மொழியை ஒடுக்குமுறை ஆட்சியின் அடையாளமாகக் கருதினர். இதனால், மொழித்திணிப்பு என்பது வெறும் கல்விக் கொள்கை பிரச்சினையாக இல்லாமல், தங்களின் அடையாளம், கண்ணியம் மற்றும் உரிமைகளுக்கு எதிரான தாக்குதலாக மாணவர்களால் பார்க்கப்பட்டது.

1976 ஜூன் 16 அன்று, சுவெட்டோ மாணவர்கள் பிரதிநிதிகள் குழு (Soweto Students Representative Council – SSRC) மற்றும் கறுப்பின விழிப்புணர்வு இயக்கம் (Black Consciousness Movement) ஆகியவை இணைந்து ஒரு அமைதியான பேரணியை ஏற்பாடு செய்தன. சுமார் 10,000 முதல் 20,000 வரையிலான பள்ளி மாணவர்கள் இதில் கலந்து கொண்டனர். அவர்கள் கைகளில் பதாகைகளை ஏந்தி, ஆபிரிக்கான்ஸ் மொழித் திணிப்புக்கு எதிராகவும், சமமான கல்வி உரிமைக்காகவும் முழக்கங்களை எழுப்பினர்.

மாணவர்கள் ஆயுதமற்றவர்களாகவும் அமைதியான முறையிலும் போராட்டத்தில் ஈடுபட்டனர். ஆனால், அரசு அவர்களின் கோரிக்கைகளை ஏற்றுக்கொள்வதற்குப் பதிலாக, காவல்துறையை அனுப்பி போராட்டத்தை அடக்க முயன்றது.

ஆபிரிக்கான்ஸ் மொழித் திணிப்புக்கு எதிராகவும், சமமான கல்வி உரிமைக்காகவும் முழக்கங்களை எழுப்பி பேரணியில் கலந்து கொண்ட மாணவர்களின் எண்ணிக்கை அதிகரித்தபோது, ஆயுதம் ஏந்திய காவல்துறையினர் அவர்களைத் தடுத்து நிறுத்தினர். மாணவர்கள் கலைந்து செல்ல மறுத்த நிலையில், காவல்துறை முதலில் கண்ணீர்ப்புகைக் குண்டுகளை வீசியது. பின்னர் நிலைமை மேலும் மோசமடைந்து, துப்பாக்கிச் சூடு நடத்தப்பட்டது.

தற்காப்பற்ற பள்ளி மாணவர்கள் மீது நடத்தப்பட்ட இந்தத் தாக்குதல் உலக நாடுகளை அதிர்ச்சிக்குள்ளாக்கியது. அந்த நாளில் பல மாணவர்கள் உயிரிழந்தனர்; நூற்றுக்கணக்கானோர் காயமடைந்தனர். இந்த சம்பவத்தின் மிகச் சக்திவாய்ந்த அடையாளமாக மாறியது 12 வயது சிறுவன் ஹெக்டர் பீட்டர்சன் (Hector Pieterson) என்பவரின் மரணம். துப்பாக்கிச் சூட்டில் படுகாயமடைந்த ஹெக்டரை மற்றொரு மாணவர் தூக்கிக்கொண்டு ஓடும் காட்சி, அவரது சகோதரி அருகில் அழுதுகொண்டு ஓடும் காட்சி ஆகியவை புகைப்படக் கலைஞர் சாம் நசிமா (Sam Nzima) அவர்களால் பதிவு செய்யப்பட்டன. அந்தப் புகைப்படம் உலகம் முழுவதும் வெளியாகி, தென்னாப்பிரிக்க இனவெறி ஆட்சியின் மனிதாபிமானமற்ற முகத்தை வெளிப்படுத்தியது.

சுவெட்டோவில் ஏற்பட்ட கிளர்ச்சி அடுத்தடுத்த நாட்களில் தென்னாப்பிரிக்காவின் பல பகுதிகளுக்கும் பரவியது. மாணவர்கள் மட்டுமல்லாமல், தொழிலாளர்கள், சமூக அமைப்புகள் மற்றும் மனித உரிமை ஆதரவாளர்களும் இனவெறி அரசுக்கு எதிராக குரல் எழுப்பத் தொடங்கினர்.

ஆனாலும் நிறவெறி அரசாங்கம் உயிரிழப்புகளின் எண்ணிக்கையை குறைத்து காட்ட முயன்றாலும், உண்மையான உயிரிழப்புகள் அதைவிட அதிகமாக இருந்ததாக பல ஆய்வுகள் தெரிவிக்கின்றன. நூற்றுக்கணக்கான மாணவர்கள் கொல்லப்பட்டதாகவும், ஆயிரக்கணக்கானோர் காயமடைந்ததாகவும் மதிப்பிடப்பட்டது.

இந்தச் சம்பவம் சர்வதேச அளவில் பெரும் எதிர்ப்பை ஏற்படுத்தியது. ஐக்கிய நாடுகள் அமைப்பு மற்றும் பல நாடுகள் தென்னாப்பிரிக்க அரசை கண்டித்தன. பொருளாதாரத் தடைகள் மற்றும் அரசியல் அழுத்தங்கள் அதிகரித்தன. மேலும், சுவெட்டோ கிளர்ச்சி தென்னாப்பிரிக்க விடுதலை இயக்கத்திற்கு புதிய சக்தியை அளித்தது. பல இளைஞர்கள் இனவெறி ஆட்சிக்கு எதிரான இயக்கங்களில் இணைந்தனர். குறிப்பாக ஆப்பிரிக்க தேசிய காங்கிரஸ் (ANC) இயக்கத்தின் ஆதரவு அதிகரித்தது.

சுவெட்டோ கிளர்ச்சி, இனவெறி ஆட்சிக்கு எதிரான போராட்டத்தின் முக்கியமான திருப்புமுனையாக அமைந்தது. இளைஞர்கள் சமூக மாற்றத்தை உருவாக்கும் சக்தி கொண்டவர்கள் என்பதை இந்த நிகழ்வு உலகிற்கு உணர்த்தியது. பின்னர் நெல்சன் மண்டேலா உள்ளிட்ட தலைவர்களின் போராட்டங்களுக்கு இது புதிய ஊக்கத்தை அளித்தது. இறுதியில் 1994 ஆம் ஆண்டு நிறவெறி ஆட்சி முடிவுக்கு வந்து, தென்னாப்பிரிக்காவில் ஜனநாயக ஆட்சி நிறுவப்பட்டது.

சுவெட்டோ கிளர்ச்சி வெறும் ஒரு மாணவர் போராட்டம் அல்ல. அது கல்வி உரிமை, சமத்துவம், மனித கண்ணியம் மற்றும் சுதந்திரத்திற்கான போராட்டத்தின் அடையாளமாக மாறியது. இந்த நிகழ்வை நினைவுகூரும் வகையில், தென்னாப்பிரிக்காவில் ஒவ்வொரு ஆண்டும் ஜூன் 16 ஆம் தேதி “இளைஞர் தினம்” (Youth Day) என்ற பெயரில் தேசிய விடுமுறையாகக் கடைப்பிடிக்கப்படுகிறது. அன்றைய தினம், கல்வி உரிமைக்காகவும் மனித உரிமைக்காகவும் உயிர் தியாகம் செய்த மாணவர்களின் துணிச்சலும் தியாகமும் நினைவுகூரப்படுகிறது.

சுவெட்டோ கிளர்ச்சி உலகிற்கு ஒரு முக்கியமான பாடத்தை வழங்கியது: அதிகாரம் எவ்வளவு வலிமையானதாக இருந்தாலும், நீதி, சமத்துவம் மற்றும் மனித கண்ணியத்திற்காக எழும் மக்களின் குரலை நிரந்தரமாக அடக்க முடியாது. அந்த இளம் மாணவர்களின் போராட்டம், தென்னாப்பிரிக்காவின் ஜனநாயக மாற்றத்திற்கான முக்கியமான திருப்புமுனையாக வரலாற்றில் என்றும் நிலைத்திருக்கிறது.