பிராந்திய நாடுகளுக்கிடையே முறையான அரசியல், பொருளாதார ஒருங்கிணைப்பு இல்லாதது கவலைக்குரியது – ரணில்

இந்தியப் பெருங்கடல் பிராந்தியத்தில் நிலவும் பாதுகாப்பற்ற சூழல் மற்றும் வல்லரசு நாடுகளின் தலையீடுகளுக்கு மத்தியில், பிராந்திய நாடுகளுக்கிடையே முறையான அரசியல் மற்றும் பொருளாதார ஒருங்கிணைப்பு இல்லாதது கவலைக்குரியது என முன்னாள் ஜனாதிபதி ரணில் விக்ரமசிங்க தெரிவித்துள்ளார்.

அத்லாந்திக் மற்றும் பசுபிக் பெருங்கடல் பிராந்தியங்களைப் போன்று இந்தியப் பெருங்கடல் நாடுகளும் தமக்கிடையே வர்த்தகத் தடைகளை நீக்கி, ஒருமித்த அரசியல் இணக்கப்பாட்டுடன் செயற்பட வேண்டியது காலத்தின் கட்டாயம் எனவும் அவர் வலியுறுத்தியுள்ளார்.

சினேர்ஜியா அறக்கட்டளையில ‘இந்தோ – பிராந்தியக் கோளங்கள்’ என்ற தலைப்பில் உரையாற்றிய போதே அவர் இவ்வாறு தெரிவித்துள்ளார். அவ்வுரையில் முன்னாள் ஜனாதிபதி மேலும் தெரிவித்துள்ளதாவது :

பிராந்தியத்துக்கு வெளியேயுள்ள அமெரிக்கா மற்றும் இஸ்ரேல் ஆகிய இரு நாடுகள், இப்பிராந்தியத்திற்குள்ளேயே ஒரு நாட்டின் மீது குண்டுவீச்சு நடத்தும் இப்போருக்கிடையே, நமது பிராந்தியத்தில் நிலவும் ஒருங்கிணைப்பு குறைபாட்டைப் பற்றி நாம் விவாதித்து வருகிறோம். மறுபுறம், இப்பிராந்தியத்தைச் சேர்ந்த ஈரானானது, வளைகுடா நாடுகளில் உள்ள மற்ற உறுப்பு நாடுகளின் மீது குண்டுவீச்சுகளையும் தாக்குதல்களையும் நடத்தி வருகிறது. இது பொதுவாக மோதல் வலயமாகக் கருதப்படும் மேற்கு ஆசியாவையும் தாண்டி விரிவடைந்துள்ளது.

நமது நாடுகளின் முதன்மையான கவலையாக இருக்கும் கடல்சார் பாதுகாப்பு நிலவும் நீர்ப்பரப்பில், ஈரானிய போர்க்கப்பலை அமெரிக்க நீர்மூழ்கிக் கப்பல் மூழ்கடித்த நிகழ்வு நடந்துள்ளது. இதற்கு காட்டப்படும் எதிர்வினை அல்லது எதிர்வினை இல்லாமை, நாம் ஒரு உதவியற்ற நிலையில் இருப்பதையே காட்டுகிறது. உலகில் உள்ள மூன்று முக்கிய பெருங்கடல்களில், நமது இந்தியப் பெருங்கடல் தான் நாகரிகங்களிலும், வர்த்தகம், கலாச்சாரம் அல்லது அரசியல் எனப் பல்வேறு சமூகங்களுக்கு இடையிலான தொடர்புகளிலும் மிகவும் பழமையானது.

ஆனால் இன்று அத்திலாந்திக் பெருங்கடல் பகுதியில் முன் எப்போதும் இல்லாத அளவிலான அரசியல் ஒத்துழைப்பைக் காணலாம். வர்த்தகம் அதிகரித்துள்ளதுடன், அது வர்த்தக ஒருங்கிணைப்பு எனும் நிலையை எட்டியுள்ளது. சில நாடுகள் விலகி இருந்தாலும், வட அத்திலாந்திக் ஒப்பந்த அமைப்பு மூலம் இராணுவ ரீதியான பாதுகாப்பு உறுதி செய்யப்பட்டுள்ளது.

பசுபிக் பிராந்தியத்தில், கடந்த அரை நூற்றாண்டில் வலுவான வர்த்தக மற்றும் அரசியல் ஒத்துழைப்பு வளர்ந்துள்ளது. ஆசிய – பசுபிக் பொருளாதார ஒத்துழைப்பு, போன்றவை இந்த ஒத்துழைப்பின் அங்கங்களாகும். மேலும், இருதரப்பு பேச்சுவார்த்தைகளும் தொடர்ந்து நடைபெறுகின்றன. அங்கே நாம் காண்பது என்ன? அமெரிக்கா அனைத்து நிலைகளிலும் சீனாவுடன் பேச்சுவார்த்தையில் ஈடுபட்டுள்ளது.

அதேபோல், அமெரிக்கா ரஷ்யாவுடனும், ரஷ்யாவும் சீனாவும் தங்களுக்குள்ளும் பேச்சுவார்த்தை நடத்துகின்றன. அமெரிக்கா ஐரோப்பிய நாடுகளுடன் பேசுகிறது, இன்று ஐரோப்பிய நாடுகள் தங்களுக்குள் பேசிக்கொள்கின்றன. இவை அனைத்தும் இந்தியப் பெருங்கடல் பிராந்தியத்தில் இல்லை. இத்தகைய நெருக்கமான ஒத்துழைப்பு மற்றும் தனிப்பட்ட விவாதங்கள் இல்லாமல், நமக்குத் தேவையான ஒருங்கிணைப்பை அடைய முடியாது. நமது நாடுகளின் அரசாங்கத் தலைவர்கள் குறைந்தது இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு ஒருமுறையாவது வழக்கமான சந்திப்புகளை நடத்த வேண்டும்.

அரசாங்கத் தலைவர்கள் கூடி அரசியல் விவகாரங்கள், கடல்சார் பாதுகாப்பு, வர்த்தகம், பொருளாதார ஒருங்கிணைப்பு, மீன்பிடித் தொழில், விவசாயம் மற்றும் காலநிலை மாற்றம் குறித்து விவாதிக்க வேண்டும் என்று நான் பரிந்துரைக்கிறேன். ஆப்பிரிக்க ஒன்றியம் ‘ஆப்பிரிக்கா 2063: நாம் விரும்பும் ஆப்பிரிக்கா’ என்ற திட்டத்தைக் கொண்டு வந்துள்ளது. இந்தியப் பெருங்கடலில் நீண்டகால ஒருங்கிணைப்பு மற்றும் ஒத்துழைப்பிற்கு வழிவகுக்கும் இதேபோன்ற ஒரு ஆவணத்தை நாமும் ஏன் உருவாக்கக்கூடாது?

நாம் உலகளாவிய வர்த்தகத்தின் தொட்டில், ஆனால் இன்று இந்தியப் பெருங்கடல் விளிம்பு நாடுகளின் சங்க உறுப்பினர்கள் தங்களுக்குள் வர்த்தகம் செய்வதை விட, தங்கள் பேச்சுவார்த்தை கூட்டாளிகளுடன் அதிக வர்த்தகம் செய்கிறார்கள். பொருளாதார ஒருங்கிணைப்பு பற்றி விவாதிக்கப்படுகிறதே தவிர, அது செயல்படுத்தப்படுவதில்லை. நாம் முன்னோக்கி செல்ல வேண்டும்.

இந்த ஆண்டு இந்தியாவின் நிதி ஆயோக் நிறுவனம் இந்தியப் பெருங்கடல் பிராந்தியத்தின் பொருளாதார ஒருங்கிணைப்பு மற்றும் இந்தியாவின் பங்கு குறித்து ஒரு அறிக்கையை வெளியிட்டுள்ளது. அது ஒரு நல்ல ஆரம்பம், ஆனால் நாம் என்ன செய்ய வேண்டும்? வர்த்தகத் தடைகளை குறைக்க வேண்டும். துறைமுகங்கள் மற்றும் தளவாட வசதிகளை மேம்படுத்த வேண்டும்.

நவீன வடிவிலான தொழில்மயமாக்கலை நாம் கொண்டு வர வேண்டும். இந்தியப் பெருங்கடல் பகுதியில் ஏன் தொழிற்சாலைகள் இல்லை? மீன்பிடித் தொழில், விவசாயம் மற்றும் காலநிலை மாற்றம் குறித்தும் நாம் கவனம் செலுத்த வேண்டிய நிலையில் இருக்கிறோம். இந்தப் பிரச்சினைகளை நாம் கையாள வேண்டும்.

இந்த விஷயங்களில் நாம் கவனம் செலுத்தினால், ஒரு திட்டத்தை உருவாக்க முடியும். எனவே, நான் இந்தத் திட்டத்தை ஆதரிக்கிறேன். அரசியல் பிரச்சினைகள் மற்றும் கருத்து வேறுபாடுகள் குறித்து முதலில் துணை – பிராந்திய மட்டத்திலும், பின்னர் பிராந்திய அளவிலும் விவாதிக்கப்பட வேண்டும் என்று நான் பரிந்துரைக்கிறேன். இதன் மூலம் அனைத்துப் பிரச்சினைகளையும் தீர்த்துவிட முடியும் என்று நான் கூறவில்லை.

குறைந்தபட்சம் நாம் அதைப் பற்றி பேசவாவது செய்வோம். அதுவே நாம் அடையக்கூடிய அதிகபட்ச வெற்றியாக இருக்கும். அதேபோல், கடல்சார் பாதுகாப்பில் கவனம் செலுத்தினால், நம்மிடம் இந்தியப் பெருங்கடல் கடற்படை கருத்தரங்கு உள்ளது. கொழும்பு பாதுகாப்பு மாநாடு உள்ளது. இவை இரண்டும் நல்ல முன்னேற்றங்கள். நாம் இணைந்து பணியாற்றி வருகிறோம். கொழும்பு பாதுகாப்பு மாநாட்டு நாடுகள் பாதுகாப்பு மற்றும் நிர்வாக ஒத்துழைப்பைப் பெற்றுள்ளன. ஆனால், நாம் இன்னும் அதன் அரசியல் அம்சத்தைப் பார்க்கவில்லை. இந்தியப் பெருங்கடல் கடற்படை கருத்தரங்கு அமைப்பிலும் இதே நிலைதான் நீடிக்கிறது.

இந்த இரண்டிலும், நாம் நெருக்கமாகப் பணியாற்ற வேண்டிய அவசியத்தை உணர்த்தி, அந்த நிறுவனங்களை மேம்படுத்த வேண்டும். விவசாயம் மற்றும் மீன்பிடித் தொழில் நமக்கு மிகவும் முக்கியம். நமக்குத் தேவையான உணவை நாமே உற்பத்தி செய்யக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும். நமது மீன்வள வளங்களை வெளிநாட்டினர் அபகரிக்காமல் இருப்பதை உறுதி செய்ய வேண்டும். மேலும் காலநிலை மாற்றம்—இந்தியப் பெருங்கடல் விளிம்பு நாடுகள் அனைத்தும் இதனால் பாதிக்கப்படப் போகின்றன. இதற்காக நாம் மேற்கத்தேய நாடுகளுக்காகக் காத்திருக்க முடியாது, ஏனெனில் அவர்கள் பிளவுபட்டுள்ளனர். அமெரிக்கா இன்று இதிலிருந்து விலகிச் செல்கிறது.

இதன் விளைவாக, இந்தியப் பெருங்கடல் விளிம்பு நாடுகள் நமது சொந்தப் பிரச்சினைகளில் தலைமைத்துவத்தை ஏற்க வேண்டும். எதிர்காலத்தைப் பார்க்கும்போது, 2050 மற்றும் அதற்குப் பிறகு உலகின் மிகப்பெரிய பொருளாதாரங்களாக இந்தியாவும் சீனாவும் இருக்கும். எனவே, இந்திய-சீன உறவுதான் இந்தியப் பெருங்கடல் நாடுகளுக்கு மிகவும் முக்கியமானதாக இருக்கும். நீங்கள் எப்படி விவாதிக்கப் போகிறீர்கள்? எப்படிப் போட்டியிடுவீர்கள்? எப்படி ஒத்துழைப்பீர்கள்? இது அவசியமானது. ஒருபுறம், பிராந்தியத்தில் உள்ள அனைவருக்கும் பாதுகாப்பும் வளர்ச்சியும் இருக்க வேண்டும்.

இந்தியப் பெருங்கடலுக்கான திட்டத்தைத் தயாரிப்பதில் இதைப் பயன்படுத்தலாம். மறுபுறம், இந்தியாவும் சீனாவும் பேச்சுவார்த்தை மூலம் ‘ஒரே மண்டலம் ஒரே பாதை’ திட்டம் குறித்த தங்கள் பார்வைகளைத் தீர்க்க வேண்டும். இவை முக்கியமானவை, ஏனெனில் இவை தாக்கத்தை ஏற்படுத்தும். இந்தியப் பெருங்கடல் தனது பங்கை ஆற்ற வேண்டும். உலகின் மிகப்பெரிய நாடுகளில் ஒன்றாகவும், இரண்டாவது பெரிய பொருளாதாரமாக மாறப்போகும் முன்னணி பொருளாதாரமாகவும் இந்தியா தலைமை தாங்க முடியும். ஆனால் நாம் இணைந்து செயல்பட வேண்டும்.

நாம் கிழக்கு ஆசியாவுடன் இணைந்து செயல்பட வேண்டும். சீனாவுடன் இணைவது முக்கியம். அதேபோல், இங்கே அங்கம் வகிக்கும் அமெரிக்காவுடனும், செங்கடலின் பல்வேறு பகுதிகளில் தளங்களை அமைத்துள்ள பிற கிழக்கு ஆசிய மற்றும் ஐரோப்பிய நாடுகளுடனும் இணைந்து செயல்பட வேண்டும். இது பகுதியளவு பாதுகாப்பு சார்ந்தது, பகுதியளவு அரசியல் சார்ந்தது. ஆனால் பொருளாதார அம்சத்தை நினைவில் கொள்வதும் முக்கியம். நாம் தொடர்ந்து பேசிக்கொண்டே இருக்க வேண்டும். மற்ற பெருங்கடல் பகுதிகளில் இருப்பதைப் போன்ற ஒரு ஒருங்கிணைப்பை நமது பிராந்தியத்திலும் கொண்டு வர, நமது நாடுகளை எவ்வாறு ஒன்றிணைத்து வழக்கமான விவாதங்களை நடத்துவது என்பதில் கவனம் செலுத்துவோம்.