முரண்பாடுகளின் அரசியல்: வடக்கின் பொருளாதார எதிர்காலத்தை பாதிக்கும் கஜேந்திரகுமார் பொன்னம்பலத்தின் நடைமுறை

கஜேந்திரகுமார் பொன்னம்பலம் சமீபத்தில் பொருளாதார அபிவிருத்தி குறித்து முன்வைத்த கருத்துகள், குறிப்பாக யாழ்ப்பாணம் விமான நிலையம் மற்றும் ஆசிய இணைப்புகள் தொடர்பாக எஸ். ஜெய்சங்கர் உடன் நடத்திய கலந்துரையாடல், புதியதாகவோ நம்பகத்தன்மையுடனோ இல்லை. ஓடுபாதை விரிவாக்கம் மற்றும் சர்வதேச இணைப்புகள் குறித்த இந்த முன்மொழிவுகள், அவருடைய தலையீட்டுக்கு முன்பே Well Wishers of Tamils in Sri Lanka மற்றும் பிற ஆர்வமுள்ள தரப்புகள் மூலம் இலங்கை அரசு, இந்திய அதிகாரிகள் மற்றும் சர்வதேச விமானப் போக்குவரத்து நிறுவனங்களுக்கு முறையாக சமர்ப்பிக்கப்பட்டிருந்தன.

அவரது அரசியல் முரண்பாடுகள், அவரது சமீபத்திய நாடாளுமன்ற பதிவிலேயே தெளிவாக வெளிப்படுகின்றன. சில மாதங்களுக்கு முன்பு, யாழ்ப்பாண சர்வதேச விமான நிலையம் மூடப்பட வேண்டும் என்றும், வவுனியாவில் புதிய விமான நிலையம் கட்டப்பட வேண்டும் என்றும் அவர் நாடாளுமன்றத்தில் வலியுறுத்தினார். இது கொள்கை வளர்ச்சி அல்ல. அரசியல் வசதிக்கேற்ப நிலைப்பாடுகளை மாற்றும் செயல்பாடாகும். நிலையான அபிவிருத்தி, தேர்ந்தெடுத்த நினைவுகளிலும் மாறுபடும் கருத்துகளிலும் அடிப்படையாக்க முடியாது.

இந்த முரண்பாடு ஒரு தனிப்பட்ட சம்பவமல்ல. செயல்பாட்டை விட காட்சிப்படுத்தலையே அடிப்படையாகக் கொண்ட அரசியல் நடைமுறையின் தொடர்ச்சியே இது. தூதரக சந்திப்புகளில் கூறப்படுவது செய்தியாளர் சந்திப்புகளில் மறுக்கப்படுகிறது. நாடாளுமன்றத்தில் நிராகரிக்கப்படும் கருத்துகள் வெளிநாடுகளில் ஊக்குவிக்கப்படுகின்றன. மாகாண சபை அமைப்பு போன்ற அடிப்படை ஆட்சி விடயங்களில்கூட, அவரது பொது நிலைப்பாடுகள் ஒன்றுக்கொன்று முரணாக உள்ளன. இது தலைமைத்துவம் அல்ல. திட்டமிட்ட குழப்பம்.

யாழ்ப்பாணம் வருகை தரும் போது தேசியவாத அரசியல்வாதியாக தன்னை முன்னிறுத்தும் அவர், கொழும்பில் வசதியான வாழ்க்கை நடத்துகிறார். வடக்கு மற்றும் கிழக்கில் உள்ள மக்களுக்கு நேரிடும் வேலைவாய்ப்பின்மை, இளைஞர் இடம்பெயர்வு, பொருளாதார நிச்பந்தம் போன்ற யதார்த்தங்களிலிருந்து அவர் வெகுதூரத்தில் உள்ளார். அபிவிருத்தியில்லாத தேசியவாதம், சில ஆயிரம் வாக்காளர்களை உணர்ச்சிவசப்படுத்தும் கருவியாக மட்டுமே மாறுகிறது; ஆனால் பெரும்பான்மையான மக்கள் வறுமை மற்றும் சார்புத்தன்மையில் சிக்கிக்கொள்கிறார்கள்.

தமிழ் தேசியவாதத்திலும், அதிகாரப் பகிர்விலும், தமிழர் அரசியல் ஆசைகளிலும் எந்தத் தவறும் இல்லை. அவை சட்டபூர்வமானவை மற்றும் அவசியமானவையும் ஆகும். ஆனால் பொருளாதார அடித்தளமின்றி அவை நிறைவேற முடியாது. முழக்கம் மட்டும் மரியாதையை உருவாக்காது. மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தி வளர்ச்சி, முதலீடுகள், வேலைவாய்ப்பு, கல்வி, இணைப்புகள் மற்றும் நிறுவன நம்பிக்கை ஆகியவை தன்னாட்சிக்கான அடிப்படைத் தேவைகளாகும்.

கஜேந்திரகுமார் மற்றும் அவருடைய அரசியல் கூட்டாளிகள், குறிப்பாக சிவஞானம் சிறீதரன், தாங்கள் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துவதாக கூறும் மக்களையே பலவீனப்படுத்தி வருகின்றனர். ஊழலை பொறுத்துக்கொள்வது, லஞ்சத்தை இயல்பாக்குவது, தீர்வில்லா குறைச்சல் அரசியலை தொடர்வது ஆகியவற்றின் மூலம், அவர்கள் தங்களது நாடாளுமன்ற இருப்பை பாதுகாத்துள்ளனர். இதன் விலை வடக்கு மற்றும் கிழக்கின் அபிவிருத்தியே. இந்த அரசியல் முறை பல தசாப்தங்களாக தோல்வியடைந்ததே.

மாற்றத்தின் பொறுப்பு இப்போது இளம் தலைமுறையின் கைகளில் உள்ளது. பல்கலைக்கழக பட்டதாரிகள், தொழில்முனைவோர், தொழில்நுட்ப நிபுணர்கள் மற்றும் புதிய தலைவர்கள் இந்த பழைய அரசியல் கலாச்சாரத்தை நிராகரிக்க வேண்டும். எதிர்காலத்தில் உலகம் முழுவதும் வாழும் தமிழர்களுக்கு யாழ்ப்பாண தீபகற்பமும் கிழக்கு மாகாணமும் பாதுகாப்பானதும் வாழத்தக்கதுமான பகுதிகளாக மாறக்கூடும். இந்த வாய்ப்பை பாதுகாத்து வளர்ப்பது ஒரு தலைமுறை பொறுப்பு; காலாவதியான அரசியல்வாதிகளின் உரிமை அல்ல.

மாகாண சபைகள் மூலமாகவோ, மேம்பட்ட அதிகாரப் பகிர்வின் வழியாகவோ, அல்லது எதிர்கால அரசியலமைப்பு மாற்றங்களின் கீழாகவோ எதுவாக இருந்தாலும், அபிவிருத்தியை உள்ளூரில் தடுத்து வெளிநாடுகளில் தேர்ந்தெடுத்து பேசும் அரசியல்வாதிகள் ஆதிக்கம் செலுத்தும் வரை எந்த அர்த்தமுள்ள முன்னேற்றமும் நிகழாது. உண்மையான முன்னேற்றத்திற்கு நேர்மை, பொருளாதார யதார்த்தம் மற்றும் பொறுப்புணர்வு கொண்ட தலைமையே தேவை; முரண்பாடுகளும் தனிப்பட்ட அரசியல் ஆசைகளும் அல்ல.