Wednesday, November 22, 2017

.
Breaking News

தீர்வுக்கான போராட்டங்கள்!… கருணாகரன்.

தீர்வுக்கான போராட்டங்கள்!… கருணாகரன்.

எந்தப் பிரச்சினையையும் தீர்க்கவே முடியாத அளவுக்குத்தான் எங்களுடைய நாடும் நாட்டின் தலைவர்களும் இருக்கிறார்களா? நீங்களே ஒரு தடவை கண்ணை மூடிக் கொண்டு யோசித்துப் பாருங்கள். எந்தப் பக்கம் திரும்பினாலும் பிரச்சினை, பிரச்சினை, பிரச்சினை….என்று பிரச்சினை மயமாகியே உள்ளது நாடு.

இந்தப் பிரச்சினைகளையெல்லாம் தீர்க்க வேண்டும் என்று சனங்கள்தான் போராடிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். தீர்க்கப்படாத பல பிரச்சினைகளுக்காக மாணவர்கள் எதிர்ப்பு நடவடிக்கைகளில் ஈடுபடுகிறார்கள். நியாயம் கோரிப் போராடுகிறார்கள். இந்தப் பத்தியை எழுதிக் கொண்டிருக்கும்போது, அரசியற் கைதிகளின் வழக்கு விசாரணைக்கான இடத்தை மாற்றக் கோரி பல்கலைக்கழக மாணவர்களின் போராட்டம் வடக்குக் கிழக்கில் நடக்கிறது. இன்னொரு தொகுதி மாணவர்கள் கொழும்பில் சைற்றத்துக்கு எதிரான போராட்டத்தை நடத்திக்கொண்டிருக்கின்றனர். அரசியற் கைதிகள் உண்ணாவிரதமிருக்கிறார்கள். தொழிலாளர்கள் கோரிக்கைகளோடு மல்லுக்கட்டிக்கொண்டிருக்கிறார்கள்.

இப்படியெல்லாம் போராட்டங்கள் நடந்தாலும் எந்தப் பிரச்சினையும் தீர்க்கப்படுவதாக இல்லை.

ஆகவே, நாட்டிலுள்ள பிரச்சினைகளையெல்லாம் தீர்க்க வேண்டும் என்று சிந்திப்பதும் அதற்காகப் போராடுவதும் மக்களே தவிர, தலைவர்களும் அரசியல்வாதிகளும் அல்ல. அல்லது நாட்டின் தொழிலதிபர்களும் அதிகாரிகளும் மதத் தலைவர்களும் அறிஞர்களுமில்லை. இவர்களெல்லாம் பிரச்சினைகளை வளர்க்கின்றவர்களாகவே இருக்கிறார்கள். அல்லது அவற்றை இழுத்தடிக்கிறவர்களாக உள்ளனர். அல்லது அவற்றை மூடிமறைக்க முயற்சிப்பவர்களாகவே இருக்கிறார்கள்.

குறைந்த பட்சம் இவர்கள் பிரச்சினைகளைத் தீர்ப்பதற்கு உதவுவது கூட இல்லை. இவ்வளவுக்கும் இவர்களே பிரச்சினைகளைத் தீர்த்து வைக்கக்கூடிய அதிகாரக் கட்டமைப்பையும் வளங்களையும் வாய்ப்புகளையும் வைத்திருக்கிறார்கள். ஆகவே, இவற்றை வைத்திருப்பதால், பிரச்சினைகளைத் தீர்த்து வைக்க வேண்டிய பொறுப்பு இவர்களுடையதே. ஆனால், எந்தப் பிரச்சினைகளையும் இவர்கள் தீர்க்க முயற்சிப்பதில்லை. பதிலாக அவற்றை மேலும் விரிவாக்கிக் கொண்டேயிருக்கிறார்கள்.

சனங்களின் கவனத்தை திசை திருப்பி, “சிக்கல், சிரமம், பிரச்சினை” என்ற சுழிக்காற்றுக்குள் தள்ளி விட்டு, தங்களின் அதிகாரத்தைத் தொடர்ந்தும் தக்க வைப்பதே இவர்களின் நோக்கமாகும். இதுவே வர்க்க ரீதியான ஒற்றுமையாக இவர்களுக்கிடையில் உள்ளது.

ஆனால், ஒரு நாடு வளர்ச்சியடைய வேண்டுமானால், அதனுடைய திட்டமிடல் அவசியம். அந்தத் திட்டமிடலில் முதலில் கவனிக்க வேண்டியது, அந்த நாட்டின் அரசியலானது பிரச்சினைகளைத் தீர்க்கும் பொறிமுறையைக் கொண்டிருக்க வேண்டும் என்பதையே. அந்த அரசியலானது, ஜனநாயக வலுக்கொண்ட அரசியலமைப்பையும் சிறந்த பொருளாதாரக் கொள்கையையும் கொண்டிருக்க வேண்டும். குறிப்பாக மக்களுடைய நல் வாழ்க்கையை மையப்படுத்திய பொருளாதாரக் கொள்கை. இவற்றினால்தான் பிரச்சினைகளைச் சரியான முறையில் தீர்த்து வைக்க முடியும்.

பிரச்சினைகளைத் தீர்க்கக்கூடிய நியாயமான  அரசியலமைப்பும் சிறப்பான பொருளாதாரக் கொள்கையும் இருக்குமானால், பிரச்சினைகளே இருக்காது என்பதையும் கவனிக்க வேண்டும். இவ்வாறிருந்தால் வளர்ச்சி இயல்பாகவே ஏற்படும். பிரச்சினைகள் தொடர்ந்தும் இருக்கிறது என்றால், அரசியலமைப்பிலும் பொருளாதாரக் கொள்கையிலும் பிரச்சினை இருக்கிறது, தவறுள்ளது என்றே அர்த்தமாகும்.

இலங்கையின் இனப்பிரச்சினை தொடக்கம் பொருளாதார ரீதியிலான பிரச்சினைகள் வரை அனைத்துக்கும் அடிப்படைக்காரணம், தவறான அரசியலமைப்பும் தவறான பொருளாதாரக் கொள்கையுமாகும். இதையே ஒவ்வொரு ஆட்சியாளரும் “திருத்தம் செய்கிறோம். மாற்றம் செய்கிறோம்” என்று சொல்லிக் கொண்டு பதவிக்கு வருகிறார்கள்.

பிறகு இதே தவறுகளைத் திருத்தம் செய்யாமல், மாற்றம் செய்ய விரும்பாமல், அவ்வளவு தவறுகளையும் ஆட்சி செய்கிறார்கள். தவறுகளை ஆட்சி செய்தல் என்பது தவறான ஆட்சியாகவே அமையும். என்றபடியால்தான், சுதந்திரத்துக்குப் பிந்திய எழுபது ஆண்டுகால இலங்கையின் வரலாறு குருதியிலும் கண்ணீரிலும் தோய்ந்திருக்கிறது.

“பல்லாயிரக்கணக்கான மக்களின் உயிர்களைப் பலியிட்ட ஆட்சிகளின் வரலாற்றைப் பெருமிதமாகக் கொண்ட மக்கள் நாம்” என ஒவ்வொரு இலங்கையரும் பெருமைப்பட்டுக் கொள்ள வேண்டியதுதான். இவ்வளவுக்கும் இந்த ஆட்சியாளர்களைத் தெரிவு செய்து அதிகாரத்தில் அமர்த்தியவர்கள் மக்களாகிய நாமே. இதிலே வேடிக்கை என்னவென்றால், இந்த அத்தனை ஆட்சியும் தேர்தல் முறையின் மூலமே அமைக்கப்பட்டது. ஆகவே “ஜனநாயக” ரீதியாகத் தெரிவு செய்யப்பட்ட ஆட்சியில் நடந்த கொலைகளும் பலிகளும் கண்ணீரும் துயரமும் அலைச்சலும் அவலமும் இது எனலாம்.

இது எப்படியிருக்கிறது?

இது மட்டுமல்ல, இப்படி ஜனநாயக முறைப்படி மக்களால் தெரிவு செய்யப்பட்ட ஆட்சியில்தான் இனவாதமும் உச்ச அதிகாரமும் (நிறைவேற்று அதிகாரம்) கோலோச்சியிருக்கிறது. மக்களால் தெரிவு செய்யப்பட்ட ஆட்சியில்தான் மக்களுக்கு விரோதமான சங்கதிகள் எல்லாம் நடக்கின்றன. ஆகவேதான் இந்தப் பத்தியின் தொடக்கத்தில் “எந்தப் பிரச்சினையையும் தீர்த்து வைக்க முடியாமலே நாடும் நாட்டின் தலைவர்களும் உள்ளனர்” என்று குறிப்பிட்டேன்.

“நாடும் நாட்டின் தலைவர்களும்” என்று அழுத்தமாகக் குறிப்பிட்டிருப்பது ஏனென்றால், “நாடு” என்ற வகைப்படுத்தலுக்குள் நாட்டின் அறிஞர்கள், துறைசார்ந்தவர்கள், சமூகச் செயற்பாட்டினர், மதத்தலைவர்கள், ஊடகத்துறையினர் போன்ற அனைத்துத் தரப்பினரும் உள்ளடங்குகின்றனர்.prozesz5

“நாட்டின் தலைவர்கள்” என்ற வகைக்குள் அரசியல் தலைவர்கள் உள்ளடங்குகின்றனர். கட்சிகளும்தான். ஆகவே ஒட்டுமொத்தமாகவே நாடு இன்று பிரச்சினைகளின் காடாக மாறியுள்ளது. எந்தப் பிரச்சினைக்கும் எத்தகைய தீர்வையும் காண முடியாத அளவுக்குப் பிரச்சினைகள் கூடியுள்ளன. பிரச்சினைகளின் காட்டில் அவலமும் துயரமும் நிம்மதியின்மையுமே நிறைந்திருக்கும். இலங்கை இன்று அப்படித்தான் உள்ளது. இது 75 ஆண்டுகால அவலம். 75 ஆண்டுகாலத் துயரம்.

சுதந்திரமடையும் போதிருந்த சுயாதீனத் தன்மையை விட இப்பொழுதான் நாடு அதிகமதிகம் சுயாதீனத்தையும் சுயத்தையும் இழந்திருக்கிறது. இப்பொழுது, நாடு ஏகப்பட்ட சர்வதேச நாடுகளின் (போட்டியாளர்களின்) போட்டிக்கான களமாகியுள்ளது. சர்வதேச நாடுகள் அழுத்தம் கொடுப்பதற்கும் கண்டனம் செய்வதற்கும் காலக்கெடு விதிப்பதற்கும் எச்சரிப்பதற்கும் இடமளித்துள்ளது. கடன் சுமையில் மாழ்கிறது. மீள்கிறதற்குப் பதிலாக மாழ்கிறது என்பதைக் கவனிக்கவும்.

இதெல்லாம் யாருடைய தவறுகள்?

ஆகவேதான் எந்தப் பிரச்சினையையும் தீர்க்க முடியாத இன்று நாடாகச் சீரழிந்து கொண்டிருக்கிறது.

ஆனால், எல்லாப் பிரச்சினைகளையும் தீர்க்க முடியும். அப்படித் தீர்த்தே ஆக வேணும். உரிய பொறிமுறை வகுக்கப்பட்டால், எந்தப் பிரச்சினையையும் தீர்க்க முடியும். மனித ஆற்றலின் முன்னால் இவையெல்லாம் இலகுவானவை. இதற்குத் துணிவும் மன விரிவும் உள்ள தலைவர்களே தேவை.

இன்றுள்ள தலைவர்கள் கட்சிகளினதும் குழுக்களினதும் தலைவர்களே தவிர, நாட்டின் தலைவர்களாகவோ, மக்களின் தலைவர்களாகவோ இல்லை. அப்படி இருந்திருந்தால், இவர்கள் நாட்டைக் குறித்துச் சிந்திப்பார்கள். மக்களைப் பற்றி எண்ணியிருப்பார்கள். தீர்க்கதரிசனமான பார்வையும் துணிச்சமான மனமும் இவர்களிடமிருந்திருக்கும்.

மகத்தான தலைவர்களிடம் இந்தக் குணமிருக்கும். அவர்கள் கட்சி நலன், தனிநலன் போன்ற குறுகிய நோக்கங்களுக்கு அப்பால், விரிந்து பரந்த நோக்குடன் செயற்பட்டிருக்கிறார்கள். காந்தி, மண்டேலா, நேரு, ஃபிடல் போன்ற தலைவர்கள் இப்படித்தான் செயற்பட்டிருக்கிறார்கள். இதனால்தான் இவர்கள் உலகப் பெருந்தலைவர்களாகினர்.

ஆனால், இதற்குத் தயாரில்லாதவர்களாகவே எமது தலைவர்கள் உள்ளனர். மகத்தான குணங்கள் எதுவுமே இவர்களிடமில்லை. தங்களின் கட்சியினுடைய நலனுக்கு அப்பால், அதனுடைய வாக்கு வங்கிக்கும் இருப்புக்கும் அப்பால் சிந்தித்தே பழக்கமில்லாதவர்கள். ஆனால், நோபல் பரிசுக்காக கனவு மட்டும் காண்கிறார்கள்.

தற்போதுள்ள சூழலில் கூட மைத்திரிபால சிறிசேனவும் ரணிலும் தங்கள் தங்கள் கட்சிகளின் நலனையே முதன்மைப்படுத்திச் சிந்திக்கிறார்கள். ஆனால், நாட்டின் நலனைப் பற்றிச் சிந்திப்பதாக இருந்தால், கட்சி நலனைப் பற்றிப் பொருட்படுத்த முடியாது. யதார்த்தமோ கட்சிகளின் நலனுக்கு அப்பால்தான் சிந்திக்க வேண்டியுள்ளது. அப்படிச் சிந்திக்க முடியாமல் இருப்பதனால்தான், இன்று அரசியலமைப்புத்திருத்தம் கூட சிக்கலான வார்த்தைகளுக்குள் சிக்கிக் கிடக்கிறது.

”நாட்டிலுள்ள பிரச்சினைகளையெல்லாம் கூட்டாக இணைந்து தீர்க்கப்போகிறோம்” என்றே இன்றைய ஆட்சி உருவாக்கப்பட்டது. எதிரும் புதிருமான கட்சிகளும் தலைமைகளும் இன்று ஒருமுகப்பட்டிருப்பதும் இதற்கென்றே கூறப்படுகிறது. ஆனால், ஆட்சியைப் பொறுப்பேற்றுள்ள இன்றைய ஆட்சியாளர்கள் இதுவரையில் என்னென்ன பிரச்சினைகளுக்குத் தீர்வு கண்டிருக்கிறார்கள்? ஆட்சிப் பொறுப்பேற்று இரண்டு ஆண்டுகள் கடந்து விட்டன. பலமான எதிர்த்தரப்பே இல்லாத இந்த வாய்ப்பான நிலையில் முக்கால்வாசிப் பிரச்சினைகளைத் தீர்த்து வைத்திருக்க முடியும். ஆனால், அப்படி எதுவும் நடந்ததா?

பதிலாக பிரச்சினைகளின் தீர்வுக்காக மக்கள் போராடும் போது, அவற்றைப் பார்த்து, “நீங்கள் போராடுவதற்கான உரிமை வழங்கப்பட்டுள்ளதே. இப்படிப் பேராடுவதற்கான வாய்ப்பு முன்னைய ஆட்சியில் இருந்ததா?” என்று கேட்கிறார் நாட்டின் தலைவர். இதைக் கேட்கும்போது சிரிப்பே வருகிறது? ஒரு நாட்டின் தலைவர் தன்னை நோக்கி முன்வைக்கப்பட்டுள்ள பிரச்சினைகளைத் தீர்த்து வைக்க வேண்டுமா? அல்லது போராடுவதற்கான அனுமதி வழங்கப்பட்டுள்ளதே. அது போதுமல்லவா? என்று கேட்பது சரியா?

பிரச்சினைகளின் தீவிரத்தினால் போராட முன்வந்திருக்கும் மக்களுக்குத் தீர்வைக் கொடுப்பதே தேவையானது. நீங்கள் போராடுவதற்கு, உங்கள் குரலை உயர்த்துவதற்கு வாய்ப்பளிக்கப்பட்டிருக்கிறதே. இது போதாதா என்று கேட்பது எந்த வகையில் நியாயமாகது.

உண்மையில் மக்களுடைய உணர்வுகளோடும் பிரச்சினைகளோடும் இணைந்திருந்தது போராprotest19டிய இயக்கங்களும் அவற்றின் தலைவர்களுமே. அது ஜே.வி.பியாக இருந்தாலென்ன, தமிழ் விடுதலை இயக்கங்கள் என்றாலென்ன? இவற்றிடமே மெய்யான அரசியலும் விடுதலை வேட்கையுமிருந்தது.

இந்த அமைப்புகள் அனைத்தும் ஜனநாயகப் பண்புக்கு மாறான வன்முறை அரசியலையே அடிப்படையாகக் கொண்டவை என இதைச் சிலர் மறுத்துரைக்கக்கூடும். இதில் ஓரளவு உண்மையுண்டு. அரச அதிகாரத்துடன் மோதுவதற்காக இந்த அமைப்புகளும் இவற்றின் தலைவர்களும் தவிர்க்க முடியாமல், வன்முறையையே ஆயுதமாகவும் வழிமுறையாகவும் கொண்டிருந்தனர். அந்தப் பழக்கம் பிற நடவடிக்கைகளிலும் செல்வாக்குச் செலுத்தியது.

ஆனால், அது காலப்போக்கில் ஏற்படும் அனுபவ முதிர்ச்சியின்போது தவிர்க்கப்பட்டிருக்கும். இதற்கெல்லாம் அப்பால், என்னதான் குறைகளைச் சொன்னாலும் அதையெல்லாம் கடந்தும், இயக்கக்காரரிடத்திலேயே முடிவெடுக்கும் துணிச்சலும் தம்மைத் தியாகம் செய்யக்கூடிய அர்ப்பணிப்பு மனமும் இருந்தன. அவர்களே மக்களைக் குறித்துக் கூடுதலாகச் சிந்தித்தனர். அவர்களே மக்களோடு மக்களாக வாழ்ந்து போராடினார்கள். அந்தப் போராட்டங்களில் சத்தியம் இருந்தது. அறம் இருந்தது. அதுவே பிரச்சினைகளைத்தீர்ப்பதற்கான வழிமுறையாகும்.

உண்மையில் பிரச்சினையைத் தீர்ப்பதற்கான முதலாவது வழி அறமாகும். மக்களின் முன்னால் நிற்கிறோம் என்ற விசுவாசமான மனம் உள்ளவரிடம் இந்த அறத்தைக் காணலாம். இது ஜனநாயகத்தின் யுகம். ஜனநாயகத்தின் அடிப்படையே அனைவருக்கும் பொதுவான அறமாகும். அந்த அறம் சரியாக இருக்குமானால், பிரச்சினைகள் இல்லாது ஒழிந்து போகும். ஜனநாயகச் செழுமையில் அனைவருக்கும் கிடைப்பது உரிமையே. அது அனைத்து உரிமைகளுமாகும். அனைத்து உரிமைகளும் அனைவருக்கும் கிடைக்கும்போது பிரச்சினைகள் இல்லாது போகின்றன. ஆகவே அடிப்படையான விசயம் என்னவென்றால், நாம் ஜனநாயகத்தப் பலப்படுத்துவதுதான். அதுவே பிரச்சினைகளை அகற்றும் – பிரச்சினைகளைத் தீர்த்து வைக்கும் கருவியாகும்.

About The Author

Related posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *