Sunday, January 21, 2018

.
Breaking News

ஜெயகாந்தனின் மறைவின்போது நான் எழுதியது

ஜெயகாந்தனின் மறைவின்போது நான் எழுதியது

“ஒரு மனிதர் இறந்துவிட்டார். எவ்வளவுதான் கருத்தடிப்படையில் அவரிடமிருந்து முரண்பட்டு நின்றாலும், இறந்த தினத்தன்று அமைதியாக ஒரு அஞ்சலியை செலுத்திவிட்டுப் போவதில் என்ன சங்கடம் இருக்க முடியும்? அவரை விமர்சிக்க வேண்டாம் என்று சொல்லவில்லை. அந்தக் குற்றப்பத்திரிகை வாசிப்பை அவர் மறைந்த நாளன்றே தொடங்க வேண்டுமா? என்பதுதான் கேள்வி.”

இன்று யாருடைய மரணம் நிகழ்ந்தாலும், சிலர் உமிழும் வெறுப்பைப் பார்க்கும்போது மனதில் இதே கேள்விதான் மீண்டும் மீண்டும் எழுகிறது.

இறந்தவரால் தம் வாழ்வில் ஏதோ ஒரு வகையில் பயனடைந்தவர்கள் தம் அன்பையும், மரியாதையையும், இரங்கலையும் உணர்ச்சிப்பெருக்கில் கொஞ்சம் அதிகபடியாகவே வெளிப்படுத்திவிடுவதுண்டு. அது இயற்கை!

சிலர் துக்ககரமான சந்தர்ப்பத்தைக் கூடத் தமக்குச் சாதகமாகப் பயன்படுத்தி அங்கேயும் தம்மையே முன்னிறுத்தி புகழ் பெற பார்ப்பார்கள். அது அருவருப்பு!

ஆனால், ‘முற்போக்கு சிந்தனையாளர், உண்மை விளம்பி’ என்று சொல்லிக்கொண்டு ஒருவர் இறந்த நாளன்றே, அவர் மீது சேற்றை வாரி இறைப்பதும், அமிலம் என வெறுப்பைக் கக்குவதும், ‘நீ இறந்தவரை நன்று!’ என்று வெளிப்படையாகவே எழுதுவதும், என்ன மாதிரியான மனநிலை?, எப்படிப்பட்ட கலாச்சாரம்? என்பதைப் புரிந்துகொள்வது சிரமமாக உள்ளது.

இதில் குறிப்பாகத் ‘தமிழ், தமிழ்க்கலாச்சாரம், தமிழ்ப்பண்பாடு, தமிழ் உறவுகள்’ என்று எங்கும் தமிழை முதன்மைப்படுத்தித் தம்மை அடையாளப்படுத்திகொள்வோர் சிலர் எழுதும் கொடுமையான பதிவுகளைப் படிக்கும்போது அதிர்ச்சியாக உள்ளது. கருத்தளவில் அவர்கள் சொல்பவற்றில் சில ஏற்புடையவையாகவே இருந்தாலும் அதை அவர்கள் வெளிப்படுத்தும் விதம் அதி அநாகரிகம்!

அவர்களிடம் கேட்பதற்கு எனக்கு ஒரு கேள்வி மட்டுமே உள்ளது – இறந்தவரின் உடல் வெந்து, சாம்பல் தணியும் முன்பே அவருடைய வாழ்வின் கறுத்த பக்கங்களை அம்பலப்படுத்துகிறேன் பேர்வழி என்று அவரை கேவலமாக அசிங்கப்படுத்தி, அவமதிப்பதுதான் நம் தமிழ்ப் பண்பாடா? இதில் நாம் பெருமை கொள்ள முடியுமா? கொஞ்சம் சிந்தியுங்கள்!

About The Author

Related posts