Sunday, February 18, 2018

.

வாழவும் வேண்டுமோ சொல் மனமே!

வாழவும் வேண்டுமோ சொல் மனமே!

மழை நின்ற இரவு
மறைந்து நின்ற நினைவு
மங்கலாய் எரியும் விளக்கு
மறத்துப்போன உணர்வு

எல்லாமே ஒன்றாய் சேர்ந்து
என் எண்ணங்களைத் திசைதிருப்ப
வண்ணங்களாய் அடிமனதில்
பதிந்திருந்த அச்சுவடுகளை
இழுத்து வந்து இசைத்ததுவோ

மலையிருந்து பாயும் அருவிபோல
மாளாது பாய்ந்த நினைவலைகள் யாவும்
மலை இடுக்கிலிருந்து கசியும்
நீர் ஒழுக்கு போல் நொய்ந்து போனதேனோ

உடல் வலுவின்றி நானும்
அங்க அசைவின்றிருந்த போதும்
சிரமத்துடன் சிரத்தை சிறிதே சாய்த்து
அசையாக் கையை மெல்ல மெல்ல அசைத்து
மெலிந்து கிடந்த பாவையவள் தலைதனை வருடி
நிறைந்திருந்த மனதால் நிம்மதியடைந்தேன்

கிழிந்த நார்போல கிட்ட கிடந்தவளை
தொட்டுத்தடவி துணையாய் நின்ற நாளும் போய்
வெற்றிடமாய் படுக்கையில் பாதி இருக்க
பெற்றவளாய் நின்று பார்த்த பேதை இன்றில்லை

அன்று அவளும் நானும் அனைவரது காலில்
விழுந்து வணங்கி வேண்டி நின்ற வேளை
நூறாண்டு வாழ வாழ்த்தினார்கள் அன்று
இன்று நான் படும் துன்பம்காண அவள் இங்கில்லை

வாழ்த்தியவர்கள் வாழ்த்திவிட்டு சென்றதைப் போல்
வீழ்ந்து கிடக்கும் நானும் இன்னும் நூறாண்டு
வாழவும் வேண்டுமோ சொல் மனமே!

-சங்கர சுப்பிரமணியன்.

About The Author

Related posts